En toen viel de stroom uit...

'k Vrees dat ik de komende weken wat minder zin om te bloggen zal hebben dan gewoonlijk. Neem het me maar niet kwalijk. Ik kom heus wel terug, binnenkort...

Wegdromer 39

But I just
keep on laughin
hiding the tears in my eyes

Boys Don't Cry - The Cure

Wegdromer 38

Ben Howard - The Fear
Tweede keer dat deze erin staat. En dan?
 
Oh I will become
what I deserve

Lizarietta min, uiteraard

Trektelkpost Lizarietta. Let op de rechterbovenhoek. Grocs.

Twaalfduizend euro.
Zoveel kost de duurste schietpost op de Col de Lizarietta. Voor de minst gunstige en dus de goedkoopste wordt 'slechts' 600 euro op tafel gelegd. Enorme sommen voor een seizoen lang - een goede twee maanden - pretschieten op Hout- en Holenduiven, Lijsters en Spreeuwen. De schietposten bevinden zich immers op Spaans grondgebied waar de jacht op deze laatsten is toegestaan. Mochten de spotters - betaald door de LPO de Franse vogelbescherming - geen oogje in 't zeil houden dan zouden er veel meer soorten sneuvelen. De LPO bemant echter slechts drie cols - de voornaamste - maar er bevinden zich honderden schietposten in de Pyreneeën. 'k Moet er geen tekeningetje bij maken, welkom in 'le Sud-Ouest'. Jij zit geconcentreerd een groep duiven te tellen die recht naar je toekomt en tegelijkertijd wordt vanuit de dichtsbijzijnde posten het vuur geopend. De duivenbal spat uiteen, enkele dieren stuiken neer. De meesten worden nooit gevonden. In ons jargon noemen we de jagers dan ook GROCS - gros cons de chasseurs. Toepasselijk, niet?
Daartegenover, tegen dit 'liberalistisch kapitalistisch' geweld staat dan weer 'la chasse aux filets' - de jacht met netten, vergelijkbaar met het Hollandse eendekooiensysteem. Deze 'tradition' bestaat reeds meer dan 700 jaar en wordt nog op een tiental plaatsen in Frankrijk beoefend, op één in Spanje - Lizarietta, jawel. 't Principe is simpel: een grote 'V' met de punt in de zin van de trekrichting, zuidwaarts. Op de benen van de V bemande posten met voddenzwaaiers op de buitenste, bordensmijters op de binnenste en slagnetten in de punt. De voddenzwaaiers sturen de aanstormende groep duiven naar de binnenste posten waar de smijters pingpongpalletachtige schijven naar de groep gooien. De dieren interpreteren dit als een aanval van predatoren en gaan daardoor heel dicht naar de grond duiken om vervolgens in de slagnetten te belanden. Een klus die een hoop kennis, coördinatie en geluk vergt en die in Lizarietta jaarlijks een duizendtal duiven de kop kost, een peulschil vergeleken met wat er in de schietposten wordt afgemoord.
'Traditie en duurzaamheid tegenover schaamteloos kapitalisme' zoals een van de vangers het uitdrukte. Ik kan hem geen ongelijk geven. Jammer dat we niet de kans kregen om een van de duurzame duiven te proeven. Geen problemen mee - intelligent oogsten wat de natuur je geeft. Als dat geen alternatief is voor ons geïndustrialiseerd systeem om onze maag te vullen.
Kan alleen maar heel smakelijk zijn...

Lizarietta plus

'Ik hoor je vloeken tot hier!
Hopelijk maakte de companie veel goed...
Groetjes,
de sven'

Fijn om meelevende kameraden te hebben. Svenneman is immers ook een grote fan van 'migraction' - zie link in de rechterkantlijn - en 't is ontroerend dat hij me z'n medeleven toont na een desastreus weekend van vogeltrek over de franse cols in Baskenland.
Vrijdagochtend aangekomen op de Col de Lizarrieta - een scheet ten zuiden van Bayonne - en de enige trekkers die ik tot zondagmiddag te zien zou krijgen waren het handvol Rode Wouwen die ik spotte op de parking van de bakker lager in de vallei.
Tot daar de aantallen.
Soit, 't had natuurlijk fijn geweest om enkele duizenden Kraanvogels in het aarsgaatje te kunnen piepen maar zonder dat kan je best ook een heel bevredigend weekend beleven, op een franse trektelpost. Zeker als je ontdekt dat de spotplaats een écht colletje is knàl op de Frans-Spaanse grens, mèt een grensovergangetje en de bijhorende 'benta' aka tabak&alcoholwinkel aka bar aka propere schijtpot in plaats van de klassieke 'schup en de rol' zoals in Organby.
Een bierhuis dus, op vijftig meter van de spot! Daar Bart een oudgediende is in 't wereldje en Bart een koffer versgeplaveide pizza's had meegebracht draaide het anders zo banale middagvreten uit op het culinaire 'best of both worlds' aka bier und pizza goe&veel. En dan 's avonds nog meer doorzakkerij en toeters en bellen en spelletjes die alleen onder spotters worden gespeeld - maar die allemaal op 't zelfde uitdraaien 'cul sec!' - en 't resultaat was dat ik 's zaterdagochtends m'n zwaarste kater in tien jaar mocht uitzweten. Ziedewel Sven, asgernibijzijt!
Moraal van 't verhaal: nooit raak ik nog Chartreuse aan, die vermoedelijk door vossen ondergezeikte planten-likeur (het koppelteken staat waar 't moet staan) uit de franse vooralpen. Door moniken gemaakt en door spotters uitgebraakt, venijnig dat dat - overigens ondrinkbare - brouwsel is! Ik weet welke abdij ik binnenkort ga platbranden. Eerst Jan Fabre erin opsluiten, trouwens.
'Ce n'est pas pour le gout, c'est pour le rituel!'. 
Het Chartreuseritueel is wellicht een van de best bewaarde geheimen onder spotters en je moet dus niet denken dat ik dat hier ga verklappen. Het enige wat ik kan en mag verklappen is dat er een aansteker en geslachtsdelen aan te pas komen. De rest ontdek je maar als je'r enkele dagen trektellen voor over hebt...
So far so good, steeds fijn om de jouwen terug te zien. Het trektelseizoen stopt morgen, exit Transpyr 2012 - 'l'année du grand n'importe quoi' - met Vale Kiekendieven en Bastaardarenden op elke spot, Drieteenmeeuwen en Kleinste Jagers, en een Zeearend in Organby gisteren.
Net gemist, alweer. 'k Zal toch maar eens vloeken...

Wegdromer 37

The Police - Don't Stand So Close To Me

Wegdromer 36

Kenny Rogers - Ruby Don't Taket etc.

Lizarrietis

Binnen een handvol uurtjes installeer ik me in de wagen, regel m'n zetel en achteruitkijkspiegel, steek 'hem' erin - altijd klikvast - en geef 'er' een draai aan. Een kwartdraai achteruit, en vervolgens zoetjes richting autostrade waar we even zoetjes in de toeren kunnen gaan richting Beziers, Narbonne, Toulouse, Tarbes, Pau en Bayonne. Een slordige vijfhonderd kilometer zuidwestwaarts richting 'waar de Pyreneeën zich in de oceaan storten' zoals een vriendin het uitdrukte.
M'n wagen, m'n radio, m'n overpeinzingen en ik. Counting Crows, Dire Straits, Coldplay, Cranberries en Will Ferdy & The Pacemakers. Een nachtelijke road trip waar ik heel af en toe een intense behoefte aan heb, me voor eventjes losmaken uit de realiteit, m'n dagelijkse toestanden opsluiten in de kelder van m'n geest en me 'vrij' voelen. Of beter 'bevrijd'.
Niet mooi van me om zoiets te zeggen en niet dat we 't slecht hebben, hier, maar soms heb ik gewoon zin om gewoon m'n zin te doen. Geen concessies, geen democratie, geen verplichtingen, geen schuldgevoelens, geen gezever. Gewoon de vent zijn die ik het liefste ben, 'le flamand sauvage' die elk jaar weer in Baskenland opduikt om te genieten van de vogeltrek, 'le bargot' die er de voorbije jaren zoveel heeft uitgespookt dat z'n naam er met respect wordt uitgesproken rond het kampvuur, de man die het lokale volk 'le Flamand' leerde. 'Wat betekent 'kloten' eigenlijk?' vroeg Simon me na de zesde les, 'want dat woord komt in elke zin voor!'.
Moet ik het dus nog eens herhalen? Ik hou van 't franse Baskenland, wellicht de enige plaats op aarde waar alle stress van me afvalt en waar ik volledig in m'n luchtbel zit. Samen met dat handvol anderen. Een stukje virtuele wereld waar alleen 't samenzijn en 't genieten telt. Birds, sex & drugs. Maar dan zonder alteveel vrije sex en zonder alteveel verboden geestverruimende middelen. Genieten van al wat passeert in een adembenemend geografisch kader. Alleen al de weg erheen heeft een therapeutisch effect - zolang je 't maar alleen doet, anders is de magie weg.
Geen Organby dit weekend, wel de Col de Lizarrietta, iets ten zuiden van Bayonne. Enkele goede vrienden bevolken er sinds half september de trektelpost en hun seizoen zit er na dit weekend op. Hopelijk, hopelijk, hopelijk, volgt er volgende dagen een vette Kraanvogelgolf.
't Zou te mooi zijn...

De laatste loodjes

Voor Célia. Morgen moet de thesis binnen. Nog één 'nuit blanche' en z'is er vanaf. Countdown tot 18 december - verdediging voor jury. En dan eindelijk vakantie. Uitkijken naar een kot in 't noorden. Starting all over again. Nog één keer.

'De katjes zijn gelukkig en gezond'

Dàt is een gelukkig katje. Maya, goed op dreef om een flinke poes te worden. Sinds gisteren weigert ze categoriek en in alle toonaarden en met een zelden geziene koppigheid haar zabberfles waar ze daags voordien nog zo verslaafd aan was. Korrels en water, daar 'kift' ze nu op.
Welkom in de wereld van volwassen mensen.