Goe & veel 2: boekweitpannekoeken met andouille

Om in de bretoense sfeer te blijven: hier op een raptje een keukenklassieker waarmee 't steeds heel makkelijk scoren is - op voorwaarde één dat je de juiste ingrediënten in huis hebt en op voorwaarde twee dat je zin hebt om je eens goed te laten gaan.

Nodig (voor 2 personen):
- een dertigtal boekweitpannekoeken (galettes au blé noir / au sarrasin)
- een meter of twee andouille in schijfjes gesneden (worst gemaakt van varkensdarm - als de slager er geen heeft: rij z'n etalage in)
- een kilootje of drie gekookte patattenblokjes
- een emmertje gabakken ajuin
- een litertje room ('room' staat er - geen afgeroomd lightweetikveel bodylotiongedoe)
- een baksteentje 'goei' boter - en kom niet met iets anders af
- een fles of vier appelcider
- een grote platte bakpan

At work:
- pan op 't vuur
- vuur op max
- wachten tot het staal roodgloeiend is
- boter in de pan
- goed laten smelten (op 2 seconden zou 't gebeurd moeten zijn)
- galette in de pan - even aanbakken
- een handjevol patat, een handjevol ajuin, een handjevol andouille en een lepeltje room in 't midden van de galette
- goed laten aanbakken
- de galette in vierkant dichtvouwen door vier zijden naar binnen te plooien en te zorgen voor maximum overlap - goed op de vouwen drukken want anders blijft je briefwisseling nooit dicht
- omdraaien die handel en nog even laten aanbakken
- op 't bord maar en aanvalleuh
- serveren met liefde en vooral met cider

- herhalen zolang de voorraad strekt of tot wanneer de broeksriemen 't begeven

Als je'r langer dan drie minuten over doet ben je slecht bezig. Galettes bakken is een kwestie van organisatie, feeling en talent.
Organisatie: zorg dat je alles bij de hand hebt
Feeling: vergeet wat in de boeken staat, in 't vuur die handel. Koken is durven experimenteren - geen laboratoriumgedoseer.
Talent: you got it or not.

Noot: niet schrikken van de dampende poldergeur die zich uit je creatie zal verspreiden. Varkensdarm, what else? 't Is zoals gueuze: het ruikt naar de stal, maar 't is onvoorstelbaar lekker.

Let the beast go. Dit gerecht heb ik vorig jaar tweemaal daags gedurende tien dagen gegeten. De twintigste keer smaakte 't nog steeds zoals de eerste keer.
Bretagne. Volgend jaar weer.

Wegdromer 44

En nog een reden! Hopelijk staan ze op de affiche van 't festival van Paimpol volgend jaar...

Y'a du chouchen à volonté yiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiihaaaaaaaaaaaaaa!!!!

Matmatah - Lambé An Dro

Wegdromer 43

Eén van de redenen om in dit land te blijven...

Noir Desir - Aux Sombres Héros

Wegdromer 42

Papou zou nooit gewild hebben dat we onze snuit lieten hangen...

't Ga je goed jongen.
Je zal blijven, in een enorme hoop harten...

Charlie Brown - Coldplay

Veel te mooie dag...

Aangeslagen. Volledig van de kaart. Kapot.
Bilan van de schietpartij van vorig weekend: twee doden, twee zwaargewonden, drie 'enkel' in shock. 
De doden: m'n collega en vriend 'Papou' en z'n onafscheidelijke 'couseng' Michel. De twee anderen, een koppel dat ik pas recent leerde kennen maar met het hart op de juiste plaats, blijken buiten levensgevaar. De dame kreeg een kogel in de onderrug en is wellicht voorgoed verlamd.
Er was een feestje, er was wat lawaai, er was een depressieve gewapende buur.
Slechte combinatie.
M'n vriend was 'le plus gentil' die je hier in de stad kon ontmoeten. Altijd goed gehumeurd, zelfs wanneer hij stikkapot zat, behulpzaam, hardwerkend, een hart van goud. Hij zou geen mens kwaad hebben gedaan en verdiende zeker die kogel niet in z'n hoofd, niet die in z'n lever, niet die in z'n buik. 
Michel, 'le chômeur eternel' - alweer een doodbrave vent waarmee je steeds een plezante pint kon pakken. Of twee of meer. Iemand écht.
Geen zin om door te gaan. 't Heeft tenslotte ook geen zin, ze komen er immers niet terug mee.
Verdomde klotewereld.
'C'est toujours aux gentils que ça arrive Bart...' zei m'n collega daarnet.
Altijd aan de besten...

Veel te mooie dag - Yevgueni

Welcome To The Jungle

Wegdromer 41

Jammer dat er een volumebegrenzer op m'n mp3-speler staat.
En als ik er eens een gat in boorde?

Lenny Kravitz - Are You Gonna Go My Way

Oeps...

'Fouten maken is menselijk.'
Meestal zeggen we dat omdat we niet graag toegeven dat onze hersenen soms op beperkte snelheid draaien en 'goed, ik was niet goed' een heel vervelende zin is die we maar moeilijk uitgesproken krijgen. Ook niet in 't frans, trouwens.
't Overkwam me eergisteren. 'Beschermingsrooster van venster zit niet meer in rail', las ik op m'n interventieformulier. Een naam, een adres, een telefoonnummer. Ik rij erheen, gooi een oogje 'jetter un oeil', merk dat er inderdaad een rooster niet meer op z'n plaats zit en gewoon op 't voetpad staat, neem enkele maten, zeul het zware ijzeren geval in m'n bestelwagen en stuif naar onze atelier om wat te gaan spelen. Twee uurtjes lassen, slijpen, schuren en verfspuiten later was het rooster weer als nieuw en klaar om opnieuw op z'n plaats gezet te worden.
'Heb je de dame gebeld?' vroeg m'n baas 's avonds. 'Nievandoen jong, 't rooster stond gewoon op 't voetpad. Ik zet het morgenochtend terug in z'n beugels. We zijn hier niet om na te denken, wel om te handelen. Action réaction mon vieux!' M'n baas wist dat hij tegen zo'n redenering beter niet argumenteerde en liet het daar maar bij.
Gisterochtend: parkeren in dubbele file, rooster in de beugels, enkele zelfborende vijzen, een snelle blik en hop naar de volgende 'intervention'. Snel, efficiënt, yakproof, kassakassa.
's Namiddags belt m'n baas 'Zeg Bart zit dat rooster nog niet op z'n plaats? 'k Heb zonet de dame aan de lijn gehad.'
Huh?! Ik bel de dame, beleefd en hoffelijk, geef haar de raad om wat beter uit haar verloederde doppen te kijken en gewoon eens uit 't venster te loeren en die pastis bij 't ontbijt beter over te slaan alvorens m'n kostbare tijd te verneuken. Beleefd en hoffelijk, zoals steeds.
'Meneer ik weet niet wat u hebt hersteld, maar het rooster dat uitgeeft op m'n terras zit nog steeds muurvast, sniksnok...'
'Terras?! Hoe terras?! Welk terras?!' Ik voelde nattigheid...
Blijkt dat er in 't gebouw toch wel twee roosters naar de kleuters waren zeker? En ik had, uiteraard, het verkeerde hersteld.
Haar buurman zal tevreden zijn, wanneer hij merkt dat een goede ziel zich gratis en voor niks over zijn verroest stukje eigendom heeft ontfermd.
M'n baas kon er niet mee lachen.
Iedereen maakt fouten. Da's menselijk.

Dhal bat pipty rupi

Dit land is een gevaarlijk land. Althans voor veeleters als ik of beter, voor 'goe-en-veel-eters' als ik. In elke winkel op elke markt in elke tuin ligt het gevaar op de loer. Voor je 't goed en wel beseft lijk je op Bart Dewever net voor z'n verkiezingsmarathon en durf je je nog de vraag te stellen ook hoe 't toch zover is kunnen komen. Niet dat ik me zorgen hoef te maken. Uiteraard niet. Ik sport regelmatig, klus dag in dag uit, zeul met zware gereedschapskisten tijdens m'n werkuren en met kayaks en boomstammen erbuiten, smijt katten doorheen 't huis en let min of meer op wat ik binnenspeel. Voor een vent die stilaan naar de 40 gaat ben ik dus best eetbaar, 't schijnt. Toch kan ik niet ontkennen dat er sinds ik in dit land woon rond al dat eetbaars wat extra persoonlijkheid is bijgekomen. Of toch, tot over enkele weken. Alles is immers lekker, hier - 'au cochon tout est bon'. Wij Vlamingen mogen dan wel meestervarkenskwekers zijn, ik stel voor dat onze fijnslagers toch eens even over de grens gaan koekeloeren om te kijken hoe 't deze rondsnuitige knorbeesten hier vergaat, eens ze die twintig centimeter lange roestvrijstalen pin tussen hun lieve oogjes hebben gekregen - of die 20.000 volt in hun gat. Rilletes, paté en croute, andouille, andouillette en terrine zijn maar een paar voorbeelden van doordeweekse varkensdingen die hier tot de alledaagse kost behoren, en onvindbaar zijn in dat land boven de Maas. Voeg daarbij een resem aan streekgerechten - hoe vettiger hoe prettiger - en je snapt waarom de vegetariërs hier desastreus in de minderheid zijn. En waarom ik tot voor kort 's middags oordeelde dat ik 'dat' er in de namiddag 'wel af ging werken'.
Niet helemaal, dus.
Time for a change. Exit 'flammekeuche' aka de Elzasversie van pizza (bezaaid met 'lardons'), 'rilletes de porc' en 'cassoulet au gras de canard' 's middags, 'pizza steak rockfort', 'gratin à l'ail à la tartiflette' en 'lasagne maison triple portion hâché de boeuf' 's avonds en een halve 'gateau breton calva' of een brok 'Ossau-Iraty' net voor 't slapengaan. En dan heb ik 't nog niet eens over 't bier gehad - in Sète is immers een bierhuis opengegaan dat driekwart van z'n aanbod uit België importeert. Rara wie de eerste klantenkaart had. 'Salut mon ami, une Karmeliet du fut? Offert par la maison!'. Ik ben god, bij Mister Bierre.
In plaats daarvan ging ik back to basics. Richting 40, venten stellen zich vragen. Als de Nepalezen kunnen overleven op 'dhal bat' - rijst, linzen en wat groenten, 'only pipty rupi mister!' - dan kan ik dat ook, redeneerde ik. Ik reduceerde tweederde van m'n vetaanvoer door enkele minieme bijstellingen van m'n systeem. Daardoor profiteer ik dubbel van 't resterende derde en speel m'n speklaagje over m'n weelderige spiermassa kwijt zonder ook maar één seconde honger te lijden. Giet daarover liters groene thee 'no sugar' en je begrijpt waarom m'n toekomst sinds eind oktober lichter is.
Die krakende linzenscheten nemen we'r maar bij.

Wegdromer 40

Niets zo genezend als snoeiharde gitaren en tientallen kilometers hardlopen.
Ben Howard was gisteren.
Vandaag is AC/DC.
Volgend voorjaar maal ik een marathon.
Nu ik toch bezig ben.
Midlifecrisis. You won't have it.

Thunderstruck - AC/DC
Thanx Angus!