Wegdromer 45

't Ga je goed, beste peter...
'k Ga je brede glimlach missen waarmee je steeds de deur opendeed wanneer we weer eens in 't land waren. Je krakende stem, de geur van je sigaartjes, je trillende handen waarmee je ons palmke uitschonk, de warmte aan je tafel waarmee je ons steeds verwelkomde.
Je was een echte mens, met al z'n goeds en z'n minder goeds, z'n woede en blijdschap, z'n opwinding en rust, z'n wanhoop en geluk. Eind de jaren '60 had je mijn leeftijd, Vietnam & Woodstock, een vrouw en een stel kinderen, hard labeur in de staalfabrieken van Clabecq. Je had een hippie kunnen zijn, verdorie. In plaats daarvan hield je steeds beide voeten op de grond, iets teveel zelfs, soms.
Ach wat. 'k Mag er niet aan denken wanneer we binnenkort terug 't stretje zullen oprijden...
'Ouder worden is diegenen verliezen waarvan je houdt' - een citaat dat vrouwlief onlangs opraapte.
Er mag stilaan een einde komen aan de reeks, geloof me...

Star - Anouk

Opan Guerilla Style

Vanmiddag wat gaan uitwaaien in 't achterland, wat postieve energie gaan opladen en tegelijkertijd 't nuttige aan 't aangename koppelen. In 't noorden zijn immers geen olijven en daarom zagen we ze hier in schijven.
Ik verklaar, voor diegenen die 't nog niet weten: een van m'n specialiteiten is 't maken van 'natural elbow boomerangs' - werptuigen gemaakt uit natuurlijke ellebogen. Fantastische hobby, ongelooflijk mooie resultaten - zie m'n Yakproof-site in de rechterkolom of deze link. Om een hoop redenen verkies ik olijfhout, en dat materiaal vind je hier uiteraard in overvloed. Vermits we binnenkort verhuizen. Vermits dat naar 't noorden zal zijn. Vermits er ginds geen olijven groeien - tenzij in de plantentuin van Meise, vermits ik graag wat voorraad heb en vermits het nu de beste omzaagperiode is hebben we'r dus van geprofiteerd om wat rond te struinen in al dan niet aan hun lot overgelaten olijfgaarden op zoek naar dé juiste elleboog. Na wat zoeken gevonden wat ik wou, ook al was dat knal voor de woning - in de tuin eigenlijk - van een zekere 'Clément', lazen we op de wakkele brievenbus. Soit, we hoopten maar dat Clément niet thuis was of aan 't siësten en drie minuten later - guerilla style - was de klus geklaard. Exit elleboog, en zelfs verzorgd de wonde aan de boom. Clément zal 't wellicht niet eens merken.
Drogen die handel, dus. Binnen een jaartje is de tak droog genoeg om verzaagd en verwerkt te worden. Beautiful, it will be.
'k Kijk er nu reeds naar uit...

Enne, René bespaar je de moeite om een nieuwe plooizaag te kopen. 'k Heb je'r een beloofd en 'k heb je'r een gekocht - een stuk beter dan dat ouwe roestding waar je zo trots op was, trouwens. Haha ;-)
Binnen negen maanden is ze van jou. Organby 2013!

Na nun sa na ye!!!

Gangnam Style revisited

Om je 'n breuk te lachen...

It's all about shit

Ik moet niet hebben van de Sètoise daklozen. 'Les sdf' zoals ze hier worden genoemd 'sans domicile fixe' zijn smerig, vervelend, ongemanierd, smerig, ongemanierd en vervelend. En vooral smerig, vervelend en ongemanierd.
Voilà, de toon voor 2013 is gezet.
Een voorbeeld. Je kayakt rustig door de kanalen van 't Moermansk van 't zuiden (de tegenhanger van 't Venetië van 't noorden) richting zee om te gaan vissen, uit te waaien, ongestoord te gaan plassen of weetikveelwat en daarvoor moet je obligaat onder enkele bruggen door. Wie bruggen zegt zegt keutels, drollen, aarspuree, darmshake en 'jus d'anus', hier in Sete - zoals wellicht overal op deze planeet.
Daklozeninhoud, uiteraard. In plaats van rustig onder een palmboom te kruipen of in een rustig hoekje hun billen over een kaai te draperen - of naar een doodnormaal openbaar toilet te gaan - laten de straatzwalpers van deze stad onbeschaamd onder de eerste de beste brug hun broek zakken om er zich van enkele kilootjes te ontdoen. Of beter, van enkele liters. Dit soort medemens heeft immers de ongezonde gewoonte het merendeel van z'n energie uit bier te halen - de merken die goedkoper zijn dan toiletpapier weetjewel - waardoor z'n uitwerpsels meer nat zijn dan vast en z'n roestplaats meer weg heeft van een glijbaan dan van een mijnenveld. Prettig als je tweemaal door zo'n stankgordijn moet om in open water te geraken.
Daklozen zijn smerig, I tell you.
Er zijn uitzonderingen, uiteraard. 't Zou getuigen van bekrompenheid en onverdraagzaamheid om alle daklozen over dezelfde kam te scheren.
't Zijn allemaal geen brugschijters, uiteraard.
Er zijn ook deurschijters.
Enkele weken terug kom ik thuis, blijgezind na een dag vol naadloze interventies, vette 'pourboirs' en diepe decolletés - de voordelen van m'n job. Ik open de voordeur van het gebouw, en in plaats van de vertrouwde geur van look, bloemkool, oud bier, kattenbak en natte hond smijt een muur van stank me keihard achterover. Niet begrijpende wat er gaande is overbrug ik de afstand tot onze voordeur, om tot m'n afgrijzen vast te stellen dat die volledig is ondergescheten.
Durf niet te lachen!
Ondergescheten miljaarde. Van da nat! Iemand had 's ochtends de deur niet gesloten. Iemand had z'n kans geroken. Vijf liter stront tegen en in een enorme plas aan de deur. Ik kon beginnen kuisen, kokend van koleire. Eerlijk, had ik die m/v met borreldarm op heterdaad betrapt dan had ik hem/haar zeker alle hondendrollen in een straat van vijf kilometer laten opeten. Zeker weten.
De vingerdruk van een sdf? What else?!
Daklozen zijn onbeschaamd.
Ik heb dus redenen tot klagen, verwijten en veroordelen. De boom in met de socio-economische redenen die hen tot dit weinig benijdenswaardige bestaan hebben verdoemd. Er zijn grenzen, ook voor hen. Kijk dus maar niet vreemd op als ik die naar zweet, bier, urine en spetterpoep walmende straatbedelaars geërgerd negeer 'sivuplee mesjeu une pjes mesjeu'.
Een stamp onder uw gat ja.
Daklozen zijn vervelend.
Wraak is zoet, echter. Sinds enkele weken maak ik geen gebruik meer van ons huiselijk toilet. Gedaan met de beschaafdheid. In plaats daarvan hou ik m'n kroontje lekker dicht tot wanneer ik een slaapplaats van 'les sdf' passeer. Een korte stop, vier pinklichten, een sprintje en een moment van weldaad op de oude matrassen, dekens en karton die ze doorgaans als beddegoed gebruiken.
Slaap ze, vuile vriend! En geniet ervan zolang 't nog warm is...

Je zou zeggen...

... dat het lente is. Goed, 's ochtends plakken de temperaturen niet zo heel ver boven 't vriespunt maar overdag is 't meer dan warm genoeg om vest en dubbelgevoerd ondergoed in de kast te laten. T-shirt-weer, hartje winter - in 't zuiden weliswaar maar kom, zèlfs hier snappen ze'r de ballen van. Waar vorig jaar flamingo's vastvroren zitten nu meerkoeten te baltsen. Du jamais vu.
Terug in departement 34 dus. Terug aan 't werk. Terug tussen de klm's - de Kleine Lawaaierige Mensen. Terug onder 't zonnetje, ook. Na tien dagen 'grisaille' in 't noorden doet het toch wel deugd eens geen wolkje meer te zien. Zalig loopweer. Morning Run vanochtend, met de zus en de hond, een haarscherp zicht op de Canigou, sneeuw op de flanken, ochtendlicht, hete thee, levenskwaliteit.
Leven als een god in Frankrijk.
Er is misschien wel iets van...

Jesus He Knows Me

Even terug in ´t land, tijd voor wat losbandigheid en tijd voor vriend, vijand - steek asjeblieft de straat over mijnheer Fabre, en dat edele gerstenat dat ik in ´t zuiden zo hard heb moeten missen.
Good to be back, goed om terug nederlands op de radio te horen, tot op de slip natgeregend te worden, mensen van normale grootte in de straten te zien, patatten in de velden, velden tout-court, snuiten met een depressief winterbakkes en overal nepkerstmannen aan de dakgoten. ´t Geeft je ´t gevoel weer helemaal terug thuis te zijn.
Voor we dit blogjaar afsluiten: een welgemeende thank you aan alle lezers - jullie worden steeds talrijker...
En... al 't goede aan de eersten en niks dan rottigheid, rommelende darmen, verkrampte beenspieren en bezette toiletten - in die volgorde - aan de tweeden.

Om met een extra positieve noot af te sluiten: net zomin dit jaar het jaar van ´t einde van de wereld was zullen in 2013 de laatste blogsels van 'gettolafrance' worden gepost. Verhuizen of niet, we blijven sowieso in dit rotland en dus gaan we'r mee door. Er zal nog genoeg te vertellen zijn. Never change a winning team.

So far so good

'k Ben zelden, nooit eigenlijk, trotser geweest op iemand als gisteren op m'n eigenste madam. Die paar keer dat ik trots mocht zijn op mezelf roerden me niet half zo sterk als wat er gisterochtend door me heen ging. Célia's thesisverdediging. Prachtige presentatie, gefundeerd als een brugpijler van Millau, esthetisch perfect, pedagogisch hoogvliegend etc. Tuurlijk haalde ze de graad van doctor in de biologie binnen. De felicitaties van de jury - o zo moeilijk te krijgen - waren niet meer dan logisch, eigenlijk.
Gisteren was de eerste dag van 't einde van ons zuiders avontuur. Vanaf nu kijken we noordwaarts.
Enne, zelfs na zo'n luxevoorstelling snap ik nog steeds geen reet van de materie in kwestie. 't Ging over genetische interacties tussen populaties van verschillende ondersoorten van onze frietmossel.
Meer kan ik er met de beste wil van de wereld niet over vertellen.
Too much too complicated!

Bullz & birdz

Gewoon een ordinaire plaats waar ik regelmatig m'n luchpauze neem.
Wat ben ik verdomde blij niet meer in 't bureauleven te zitten. Geloof me!

Kijk naar 't vogeltje

Geen vragen stellen, asjeblieft. Voor ik 't goed en wel besefte zat het poezebeest in m'n 'slibard' genesteld en 'k had het hart niet om haar dit warme huiselijke genot te ontzeggen. Cocooning in Maya-stijl.
Vervelend werd het pas toen ik na de obligate 'ploeffen' en wat lichaamshygiëne m'n textiel terug op z'n plaats wou hijsen. Denk je dat madam zich ook maar één millimeter verzette?

Nootje: 't zijn korte berichten de laatste tijd. Vrouwlief werkt dag en nacht - countdown thesisverdediging: nog 50 uur topchrono - en de computer is schaars beschikbaar.
De allerlaatste rechte lijn: vandaag ga ik een reeks generale repetities te verduren krijgen. Ga ik eindelijk begrijpen wat ze de voorbije drie jaar heeft gedaan... ;-)

Maya update

Alive 'n kicking! Zoekt naar een oplossing om dit transparante spul in bier te veranderen. Papa's kindje, uiteraard.