Wegdromer 57

Echo Mountain - Bettens

Een schande dat ik dit nummer nog niet eerder heb weggedroomd.
Een van de beste duo's van onze tijd, en zwaar, veel te zwaar, ondergewaardeerd...

May your walls fall

And may I live to tell.

Deze foto's zeggen alles.

Exit gemetste schouw.

Exit muurbetegeling.

Exit plafondisolatie.

Exit plafondplakwerk 'à l'ancienne'.

Werkuren kosten niets en 'le boulot c'est la santé'.

Terwijl de administratieve locomotief richting Bricobart zich traagzaam op gang trekt, terwijl Célia haar cursus 'éducateur canin' is gestart en terwijl, wat eigenlijk, de Belgische monarchie helaas nog steeds overeind staat 'may you rot 'n burn in hell' is 't fijn om met slaghamer en breekijzer tekeer te gaan.

Isoleren die handel, de winter wordt zwaar.

De vlierstruiken hebben 't me verteld.

Ten Oorlog

Wie Noord-Frankrijk zegt zegt Vlaanderen, les Chti's, fors gebouwde mans- en vrouwmenschen 'goe en veel', gemoedelijkheid, weidse akkers, regen en noorderwinden, en sporen uit 'den oorlog'.

Bij het 'onkruidtrekken' op onze binnenkoer - iets wat ik in jaren niet meer had gedaan - trof ik dit weekend verschillende kogels tussen de uitgetrokken graswortels. Groter kaliber. Oorlogsmunitie.

Bovendien werd er in de bijgebouwen - naast de platgeslagen liktamenolvaten - nog andere 'recup' gebruikt om 't dees en 't geen wat op te lappen. Armere boertjes indertijd, wellicht. Honger doet het verstand werken. Armoede scherpt de geest. Zo konden we op een van de reparaties nog de inscripties 'warfingers' lezen en vond ik achter een zolderbalk zowaar een verroeste bajonet. Meer sporen uit de oorlog, al bij al niet al té verwonderlijk daar zich een paar honderd meter verder twee bunkers bevinden. Duitse uiteraard, deze regio was immers tijdens WOII bezet gebied en de Duitsers hadden twee redenen om hier in de regio bunkers te bouwen. Eén ze verwachtten de invasie hier in Noord-Frankrijk, en niet in Normandie - waar de oversteek van 't Kanaal het korst was, dus - en twee deze regio lag op de vlieglijn van de geallieerde bommenwerpers richting Duitsland.

'k Vermoed dus - maar 'k ga dat allemaal nog uitzoeken - dat de twee bunkercomplexjes voorzien waren van allerlei luchtafweergeschut en dat onze hoeve indertijd Duitse soldaten heeft gelogeerd. Onze buurman - en mens van in de 80 die het normaal zou moeten weten - vertelde me dat die bunkers 'heel oud waren, van 14-18!' en dat hij nog had gehoord van een andere vriend 'die met z'n eigen ogen had gezien hoe soldaten elkaar met de bajonet te lijf gingen in de velden achter ons'.

'k Heb maar niet verder gepolst. In de eerste wereldoorlog werden er immers nog geen betonnen bunkers gebouwd van dat type - en al zeker niet hier - daar er nog nauwelijks vliegtuigen waren - jachtbommenwerpers zijn een Duitse uitvinding én dat bajonetgevechten typisch waren voor de éérste wereldoorlog...

'k Vrees dat buurman de twee oorlogen grondig door elkaar slaat, een beetje.

'k Zal m'n mosterd elders moeten halen...

Indian summer

De eerste werkweek - thuiswerk, welteverstaan, in afwachting van de lancering van de zaak - samengevat in een paar beelden...

Hoe begin je aan de bouw van een Chinese muur? Door eerst een spade te kopen.

Hoe begin je aan de verbouwing van een vroeg-twintigste-eeuwse hoeve? Door eerst een atelier in te richten. Hopen zaag-,schaap- en speeksel gaan uit deze deur worden geveegd.

'k Was bijna vergeten wat het leven 'op den buiten' weer betekende. Hier in La Bassée geen gekko's op 't terras, maar jonge snuifelende egels op de binnenkoer. En Rusty die niet goed wist wat hij daarmee moest aanvangen 'bijt ik erin, neuk ik het of pis ik erop?' - na wat gesnuffel leek 'negeren' hem de beste oplossing. Slimme hond, toch.

Later troffen we nog twee kleine stekelaars 'en file indienne' (niet moeilijk als je maar met twee bent) onder onze pruimelaars. Egels eten alles: van rotte pruimen over insecten en wormen tot jonge vogels en eieren, àlles gaat erin.

Ongetwijfeld de mooiste schuur uit de wijde omtrek: een zwaar houten structuur met pannendak en een hoop plaatijzer - platgehamerde ijzeren vaten van het product 'liktamenol' uit de jaren zestig - als bekleding.

Sommigen zullen 't 'rommel' noemen.

Ik noem het 'charme, karakter, ziel, leven, verleden, toekomst'.

'Binnenkort beginnen jullie een nieuw leven!' zeiden onze zuiderse vrienden ons net voor 't vertrek.

En wat voor een. We zijn thuis, puteng!

Organby 2013

Vorige week was 't dan eindelijk TransPyr time - 't volgen van de transPyreneeëntrek van allerhande gevogelte in Organbidesca aka 'le col libre'.

We zijn goed bezig geweest. Gegokt op de laatste week van augustus - reeds eeuwen dé topperiode van trekkende Wespendieven in Organby - en stevige waar voor ons geld gekregen: massale trek van 'Pernis apivorus' - ook al maakte het onstabiele weer het tellen ons niet makkelijk, en prachtige momenten met trekkende Zwarte- en Witte ooievaars, Bijeneters, Morinelplevieren, Zwartkopmeeuwen, Blauwe- en Purperreigers, passerende Aas- en Lammergieren, een tachtigtal Vale gieren op een vers kadaver, een lokale Steenarend en zowaar een aan rozijnen verslaafde woelmuis.

Ongelooflijke natuurbelevingsmomenten die geen mens ons meer zal afpikken, 't was het waard om er even de verhuisperikelen voor te laten rusten - werk zal er nog genoeg zijn.

't Was Real Belgian Birders nieuwe stijl, zonder Bert & Louis maar met Jacques aka 'bompa trappist', zonder twijfel één van de beste Vlaamse natuurdocumentairemakers van de voorbije vijftig jaar, een ongelooflijke persoonlijkheid en tevens goede vriend naar wie ik indertijd als net startende groene jongen reeds heel erg opkeek - voilà Jacques, na wettet.

Jacques, good to join da club. Die T-shirt heb je niet gestolen.

Vogels kijken, discussiëren, zeveren en zatlaplallen, bergzeiken en determineren, schatten zoeken en kokerellen, Françaisefluiten en op elkaars kap zitten, in Organby kan 't allemaal.

Niets dan steengoede herinneringen. We hebben 't héél goed gehad.

Merci Sven, René & Jacques, tot zeer binnenkort in dit lage land...

Gewoon een kwestie van vroeg opstaan

Niet eens gefotoshopt

The Bloodhound Gang

Woe es men skup?!

De beste cols van de col - La Chouffe Forever!

Gewoon op je rug gaan liggen en zwààr genieten - Wespendieven op trek

Holy Ground - Le Col Libre

La Bassée +2

'k Moet even nadenken... 't Moet reeds een tweetal weken geleden zijn dat we definitief in onze te vernieuwen stek aan kwamen gereden. Twee weken, reeds.

'k Herinner me nog dat we welgeteld één dag voor de doop van kleine Viktor eindelijk de verhuis als 'achter ons' konden beschouwen - ooit zal z'n 'wijze peter Bart' hem wel aan z'n neus wrijven wat hij ons eigenlijk heeft aangedaan, dat we in twee weken tijd zo'n 7.000 km hebben verreden en een klein fortuin aan diesel en peage hebben gespendeerd en dat we zoiets nooit - N.O.O.I.T. - meer zullen doen.

'k Herinner me ook nog dat in week 'La Bassée +1' familiebezoeken, dito overenweergerij en allerhande urgente klusjes elkaar in raastempo opvolgden en dat ik me zeven dagen na onze aankomst liet oppikken door de real BB's om opnieuw eens zuidwaarts te rijden.

Twee weken maar, maar 't lijkt een eeuwigheid...

Burning Banana in Balaruc, klaar voor nog es 1000 km...

En dan, eindelijk, THUIS!!!

Door wegen

Drie keer over en weer Sète - Rijsel in minder dan twee weken wordt echt wel van 't goede teveel.
Over enkele uurtjes gaan we een laatste keer noordwaarts.
Om er te blijven.
Saluutjes Puy de Dôme, Aubrac, Millau & Larzac.
Rendez-vous volgend jaar, op de 100 km...

Si t'as besoin d'aide

Ontnuchterend beeld, niet? Morgen is 't dan eindelijk zover, we verlaten 't zuiden en bij deze wordt dit de laatste post vanuit departement 34. Binnen een goede 12 uur moet dit Bagdad City er zo net uitzien als 't gat van een hongerstaker - die 'état des lieux', wetewel. 'k Kan het me voorlopig niet meteen voorstellen. Veel te lange dagen, veel te korte nachten. Verhuizen, wetewel.
'Weet je,' zei een vriend me ooit 'hier in 't zuiden zal iedereen je vragen of ze dit niet voor je kunnen doen of dat. Dus wat doe je als ze jou om een dienst vragen? Je rent de benen vanonder je lijf, natuurlijk! Maar wacht als jij hèn om een wederdienst vraagt...' en hij maakte z'n zin af met een veelbetekenende opgestoken middenvinger.
Awel, de Sam had gelijk. Reeds wéken krijgen we van elke paardekop het voorstel 'zeker een seintje te geven' wanneer we verhuizen.
We hebben deze week enkele seintjes gegeven.
Geen kàt heeft gereageerd op onze sms'jes.
De Sam had gelijk.
Wat we zelf doen, doen we beter, echter.
Morgenmiddag wil ik een foto.
Van mezelf.
Sète op de achtergrond.
En twéé welgemeende opgestoken middenvingers.

Finir en beauté.
Dank aan alle lezers en -essen van deze blog. We gaan er even tussenuit - de tijd dat onze internetverbinding in 't noorden wordt geactiveerd - en zijn er binnenkort terug met verhalen en anecdotes en diepdevote zieleroerselen vanuit eigen bodem.
FransVlaamsche bodem.
Met patatten in de grond! En vette molshopen! En krabbende kiekeren!

The Real BB's

Vorige week vrijdag - de dag dat we de sleutels van ons arendsnest kregen - trokken bijna 5.000 Zwarte wouwen door in Organby.
Nog minder dan drie weken te gaan en The Real Belgian Birders zullen er weer hun chalet confiskeren en de serene Pyreneeënrust opwaarderen met zachte gezangen en devote overpeinzingen 'Svenneuh, opstoen gaa goverdoemese sloapmuis, tes vaaf eure zenneuh!!!'.
'k Heb er zin in dit jaar. Net zoals vorig jaar eigenlijk. En 't jaar daarvoor. En die vijftien jaar dààrvoor.
't Zal vreemd doen opnieuw 1200 km te moeten bollen om m'n favoriete col terug te zien...
Enne, Jacques, we weten nog niet of je werkelijk ook een Real Belgian Birder bent maar onze stamraad heeft besloten je een kans te geven. Zeg vrouw en geliefden vaarwel. What happens in Organby, stays in Organby.

Aftellen, alweer

De dagen ràzen voorbij, de laatste weken. Wazawidu was nog niet droog of m'n laatste werkdag als werknemer van een kleine patron zat er reeds op. Diens oren waren nog niet droog - van al die waarheden die ik hem bij 't dichtslaan van de deur naar z'n bakkes had geslingerd 'angculé!, amateur!, voleur!, plombier de mes deux!!!' of we zaten al in de wagen richting Lille aka Rijsel. We waren nog niet aangekomen of de akte was al getekend en we hadden de toer van de propriété nog niet gedaan of we moesten al terug naar 't zuiden voor onze laatste rushweek hier.
Genieten zal er niet meer bij zijn, vrees ik. Vandaag zaten we in de dozen en de klussen - een mens wil immers z'n waarborg terug, morgen zitten we er in en overmorgen en de dag dààrna ook nog. Vrijdag hebben we de 'état des lieux' aka mierenneukerij met de waarbogbeheerder en zaterdag zullen we dan eindelijk dat 'île singulière' kleiner zien worden in onze achteruitkijkspiegels. En kleiner, en kleiner, en kleiner, en kleiner...
't Zit erop, hier. We hebben ons nieuw kot gezien. We hebben gezien dat het goed was. We hebben er goed zin in gekregen en we hebben 't hier goed gehad.
Time out. Het enige wat me deze week nog kan opvrolijken zijn de hopen smakkerds die nog moeten worden rondgelikt en de talloze handen die nog van de armen moeten worden gerukt.
Dat het maar rap, rap zaterdag is...