Toogwiskunde

Emotie was weer troef, deze week. Er was blijdschap, er was verdriet, en er was goede oude koleire.

Over blijdschap hoef ik 't niet te hebben. Mooi weer, twee handen, zesentachtig kilo - min of meer - goesting en een half hectare chantier leiden vaak tot fraaie resultaten en daar heeft geen kat wat aan tenzij diegenen die er nauw bij betrokken zijn. Laat maar vallen dus dat goed gevoel.

Er was verdriet, ook, daar vrouwlief wegens wagenpech 'stuck in the french middle with rustyboy' zit en ook dit weekend de werken niet kan komen inspecteren - en me dus geen lekkere billekoek kan geven als blijkt dat ik soloslim heb gespeeld 'hoezo die vijf meter hoge trebuchet is zogezegd geen topprioriteit?!'. No pain no gain. Ook daar wijd ik beter niet over uit, deze blog is de klaagmuur niet.

Er was gelukkig de nodige koleire, en dus sensatie.

Zo heb ik me spraystront geergerd aan 'dé politiek', voor een keer. 

In de regel laat het gekebbel in de respectievelijke pluimveerennen me vloeibare-stikstof-isch, maar deze keer liep de klefferige zever meer dan de mestgoot uit, toch. 

't Ging over 'ontslagvergoedingen' en meer bepaald over een politicus die functie A liet vallen om zich te kunnen concentreren op functie B. Binnen z'n ras, nu we 't toch over pluimvee hebben, zijn ze officieus tégen die vergoedingen, maar gezien die officieusheid nog niet is bekrachtigd staat het elke kip vrij van de graantjes te pikken of niet. 

Ons haantje liet zich dus het droogvoer wel gevallen - mij niet gelaten, hoewel ik 350.000 euro toch wel een silootje erover vind - maar wat me met de broek omlaag naar 't kleinste kamertje joeg was z'n pseudo-argumentatie. '95% van de vlamingen zou net hetzelfde hebben gedaan' en 'MET TWEE KINDEREN IS DE REKENING SNEL GEMAAKT'.
Pardon, meneer Antheunis? Pardon?! 

Ten eerste is een imaginaire meerderheid aanhalen om je gelijk - proberen - te halen een discussietechniek die vooral populair is in de lagere school. Maar als je'r dan toch op staat, waarom dan niet bij je eigen partij beginnen? 'De meerderheid van mijn collega's is ertegen, dus ik ben er tegen.' Punt aan de lijn, niet meer nodig de rest van de vlamingen erbij te zeiken.

Ten tweede, zou je me asjeblieft die 'rekening' es willen maken, want ik vrees niet meer te kunnen volgen in dat soort toogwiskunde. 

Ik kan me vergissen, maar ik denk niet dat je de enige vlaming bent met twee kinderen - ik ken er tenminste al minstens een dozijn persoonlijk. 

'Gezinnen met twee kinderen' zijn er dus veel, in Vlaanderen. 'Gewone' gezinnen, met 'gewone' inkomens, en zelfs heel kleine inkomens. Heb je je één seconde afgevraagd hoe die '95% van de Vlamingen' hun rekening maakt en de eindjes aan mekaar knoopt? Ben er zeker van dat ze echt geen ontslagvergoedingkje nodig hebben.

Opvoeding, meneer Antheunis, zit immers voor een forse brok in de waarden die je je kinderen meegeeft, en met bakken geld bereik je vaak net 't tegenovergestelde van wat je wil. De 'andere vlamingen' met twee kinderen die ik ken redden 't prima met hun inkomens. Arbeidersklasse. Keurige kinderen. Hun kopje mooi op de schouders, met een 'parlé' die sommige volwassenen alleen maar kunnen bereiken door zich een extra stel hersenen te laten enten.

Als je dan toch een verantwoording zoekt voor je daden, kom er dan tenminste eerlijk voor uit en zeg dat 'je die centen gewoon heel graag hebt' in plaats van 't op 'de kinderen' af te schuiven. Of 'de andere vlamingen' erbij te sleuren. Dat doe je niet in crisistijd.

Goed bezig, daar in Lokeren. Ik hoop dat je brave medeburgers doof, blind, lief en vooral dom zijn, want anders zet ik geen cent op je volgende ambtstermijn.

Wegdromer 63

We Built This City - Starship

Je bent een kind van de eighties of niet.

Thank God I'm A Country Boy

Voor wie eens iets anders wil doen in 't weekend dan de winkelzaken afschuimen op zoek naar zichzelf of een reden van bestaan: maak zelf appelsap met je klein mannen!

Kan niet wachten tot m'n petekind wat groter is.
Eerst appelsap.
Dan een middeleeuwse trebuchet.
De buren weten niet wat hen te wachten staat...

No rules

 A long time ago came a man on a track
Walking thirty miles with a pack on his back
And he put down his load where he thought it was the best
Made a home in the wilderness

Uiteraard gebeurt er een en ander - zou er nog aan mankeren.

Bricoleren en z'n eigen zaak opstarten. Leven kan tastbaar zijn. Van instantie A naar instantie B, van verzekering C naar verzekering D, van Julienne naar Hélène, van idee naar concept, van concept naar planning. Bricobart krijgt stilaan vorm. Steen voor steen. Parallelle sporen. 

Ooit ga ik aan deze periode terugdenken.

Ook op het grafische spoor wordt gereden - handig als je in een ver en donkergroen verleden communicatieverantwoordelijke bent geweest. We hebben een naam, we krijgen stilaan een logo, we experimenteren met een base-line - de huidige bêta-versie zal wellicht en helaas om een zak vol redenen de final cut niet overleven - en er wordt uitgekeken naar een oud legervoertuig om te transformeren tot firmawagentje. 

'k Heb vernomen dat ons belgische leger z'n 30mm kanonnen heeft ingeruild voor 90mm-versies. 

Met 30mm is Bricobart reeds tevreden. Hebben we geen sloophamer meer nodig.

No rules, you know.

Telegraph Road - Dire Straits

Geen gepalaver

Als wat je te vertellen hebt 

niet mooier is dan de stilte, 

hou dan je bakkes.

Moet zeker één van m'n favoriete spreuken zijn.

Dit leitmotif speelt helaas zwaar in 't nadeel van iemand die er een blog op nahoudt, met een schare gelovigen - 'k zie jullie graag! - die elke dag weer op die eerste bookmark klikken in de hoop dat er asjeblieft een nieuwe post op de blog staat, en telkens weer een tikkeltje verdrietig, misschien zelfs met een klein traantje - zo net in de ooghoekjes weetjewel - of zelfs een spatje woedend - ben er zeker van dat er toch een handvol gevaarlijke gekken bij de volgers zit - elke dag opnieuw de bookmark weer sluiten en zich op de orde van de dag werpen.

'k Weet het, filibusteren - in 't hals 'palaveren' - is niet m'n ding. Dus als er zich in m'n grijze bestaan niets vermeldenswaardigs afspeelt - of dat ik oordeel dat jullie er gewoon geen zaken mee hebben - dan kruip ik niet in m'n pen - welke idioot heeft die uitdrukking toch uitgevonden - en post ik liever niets.

Of, 'k zou natuurlijk ook 't een en ander uit m'n duim kunnen gaan zuigen - die uitdrukking is al beter. Heb ik trouwens ooit reeds verteld dat m'n madam het ongelooflijk moeilijk heeft om wijs te raken uit m'n blogs of mailverkeer? Wij nederlandstaligen zijn specialisten in zegswijzen, immers, en veel van onze zegswijzen hebben geen franstalige tegenhanger. Soms een brusselse, dat wel - 'tirer ton plan par exemple' - maar geen echt 'hexagonaalse'. Hoe vaak heb ik het met haar niet aan de stok gehad - lap, weer een - omdat ik onze sappige spreuken zonder oogknipperen klakkeloos vertaalde en zij er - begrijpelijk - geen joot van begreep. 

Of erger nog, me verkeerd begreep. 

Of nog erger, het gewoon verkeerd opnam.

Gevaarlijk, dat nederlans.

Goed, ik had het over die duimzuigerij niewaar. In 't zuiden was dat makkelijk: ver van jullie bed, en dus moeilijk te controleren. Met een scheetje fantasie kon ik aan 't dagdagelijke geploeter opeens een hoop sex-appeal toevoegen. Of beter, ik zou 't gekund hebben. 't Ging er daar in 't zuiden echter vaak zo gek aan toe dat ik m'n fantasie bijzonder weinig werk heb gegeven.
't Was zo al erg genoeg - zelfs dat van Carla Bruni was niet gelogen.

Hier is dat een stuk moeilijker, uiteraard. 

Dus zoals ik reeds zegde, als ik niets te vertellen heb, dan zwijg ik liever.

Palaveren is echt niets voor mij...

Wegdromer 62

Noem het platonisch overspel.
Noem het midlife.
Noem het cliché.
Noem het watjewil,
en laat het me vooral niet weten.

Wat een cowgirl...

Forget your high society, I'm soakin' it in Kerosene
Light 'em up and watch them burn, teach them what they need to learn

Kerosene  - Miranda Lambert

Wegdromer 61

Totaal onbekend op dit continent, maar in Crazy Bull's Ranch wordt hij de hele dag door de speakers geramd. 't Zal heus niet bij deze ene wegdromer blijven.
Got a cold beer with your name on it!

Cold Beer With Your Name On It - Josh Thompson

Nooit Meer Proper

Ben aan 't schilderen geslagen - een mens kan immers 's avonds niet altijd het net onveilig maken. 

Nog nooit een penseel, spatel of verfkatapult in m'n pollen gehad en nog nooit een tube verf opengedraaid. 

Die eerste keer vergeet je nooit meer.

Techniek: standaard bicomponentcyanoacryl - een voorraad die ik ooit meegrabde bij 't leegmaken van een zolder - gespatuleerd op een samengesteld multiplexpaneel en vervolgens parallel gemoucheerd met een stuk zoogdierpels.

'k Heb het toepasselijk 'Die Kat Krijgen We Nooit Meer Proper' genoemd.

Een mens moet het bij z'n eerste werk niet te ver gaan zoeken en het geeft perfect weer wat ik op dat moment perfect wilde weergeven.

Het zoogdier zat er immers nog in. In die pels.

Niet aan GAIA zeggen.

Wegdromer 60

Dé plaat van m'n uniefjaren en één van die drie platen waarmee ik in 't zuiden steevast m'n dag begon.

Dat zuiden. 

't Lijkt wel een totaal andere dimensie van hieruit en van hiernu.

'k Heb het moeilijk me voor te stellen dat we anderhalve maand terug nog aan de Middellandse Zee woonden.
Er waren een hoop goeie kanten aan dat bestaan, toch.

Een stel goeie vrienden.

Onze kayaks.

Olijfboomgaarden en Rustyrunning in de garrigue. 

Af en toe een overenweertje Canigou.

Die mis ik nog 't meest, eigenlijk.

'k Mag er niet aan denken dat deze maand de Baskische beukenbossen ook op hun mooist gaan zijn.

't Is gedaan om even naar Lizarietta te rijden...

Niet aan denken. Er zijn hier nog 1.356 dringende werkjes te doen, voor we de winter ingaan...

Solar Sister - The Posies

Wegdromer 59

Old but not forgotten.

A Common Disaster - Cowboy Junkies