Dat van die zwammen

Vanmorgen kreeg ik een telefoontje van een verhuurder. Met de vraag of ik eens naar een van z'n appartementen wou gaan kijken daar er 'een serieus probleem met schimmels was'.

Groot was echter m'n verbazing toen ik de privé-parking van de residentie opreed en me kon parkeren op vijf meter van de voordeur.

Verbazing want schimmels en standing-appartementen gaan zelden samen.

Verbazing daar er uberhaupt een parking was.

Verbazing daar ik de voordeur ervan vanuit m'n rode Schermantank kon zien.

Voor de goede verstaander: meestal sta ik op twee kilometer half op 't voetpad in buurten geparkeerd waar je niet uitstapt zonder je hamer meteen achter je broeksriem te steken. Bij manier van spreken.

Bricobart dus naar binnen, met de lift naar boven - lang geleden dat ik nog eens zo'n ding had gezien - en via een verzorgd tapijt naar het appartement in kwestie.

Nog een beetje en er stonden halfnaakte dienaressen met struisveren borstels te wuiven om die blonde god uit de hemelen wat verkoeling te geven. 

Egypte, weetjewel.

Eens in het appartement - geluidloze toegansdeur met een vijfpuntenslot van Duitse makelij en kleine diamantjes op de handgreep - was m'n verbazing groot daar ik de 'schimmels' reeds vanop acht meter afstand kon zien.

Dit waren geen schimmels meer, dit waren paddestoelen.
Boor ze, die tussen-n.

Na een paar tests wist ik wat ik wilde weten en kon ik via de halfnaakte slavinnen met hun donkere ogen en grote zachte struisveertoestanden terug de vuile lucht van Lille in, terug naar de stinkend rijke pandverhuurder.

'Alors Monsieur Bart?!' vroeg hij me vriendelijk terwijl me een Cubaanse sigaar aanbood zo dik als de kop van m'n boormachine.

'Monsieur Tout En Camion', antwoordde ik beleefd, terwijl ik de geurende weipaal met m'n roofingbrander aanstak, 'Om jouw schimmelprobleem op te lossen raad ik u een vriend van me aan die arts is en gespecialiseerd in duistere geslachtsziekten. Wat uw paddestoelenprobleem betreft, daarentegen, hebt u maar een paar ingredienten nodig.'

Op dat moment laste ik een rustpauze in. Bewust, om te genieten van het effect van die fraaie woordspeling die ik zomaar uit m'n smeulende weipaal had gezogen.

'Welke?!' vroeg hij me eindelijk, niet wetende of hij zich nu beledigd of nieuwsgierig moest voelen, of gewoon beledigd nieuwsgierig.

'Een kilo ajuinen, een dozijn eieren, peper en zout!' antwoordde ik droog. 'Dat zijn immers geen schimmels meer, monsieur Tout En Camion, dat zijn paddestoelen!' finaliseerde ik m'n diagnose met groot vakmanschap.

Zelden, echt zelden, iemand zo hard horen bulderen van 't lachen.

Met die vent ga ik nog zaken doen.

The Very Bad Trip

84 kilometer.

Zoveel scheidt La Bassée, via het water, van het Nauw van Calais.

84 kilometer. Van La Bassée via Béthune, Isbergues, Saint-Omer en Watten naar Gravelines.

Met andere woorden: smijt je kayak in La Bassée in 't water en vaar gewoon naar 't strand van Grevelingen.

De enige 'hik' zijn de twee grote sluizen in Saint-Omer. Twee stevige structuren die de link vormen tussen het kanaal La Bassée - Saint-Omer in 't zuiden en de gekanaliseerde Aa in 't noorden. 

Nu goed, daar kan uiteraard steeds iets op gevonden worden.

Met een kayak dat tochtje doen zou leuk zijn, wellicht.

Maar met een eigenhandig gebouwde oorlogskano een stuk leuker. Zeker weten.

La Bassée - Gravelines. The Very Bad Trip.

Wie geinteresseerd is om mee te varen mag me contacteren.

Er is één voorwaarde, slechts. Wie mee wil moet mee bouwen.

6 à 7 meter zware conifeer moet worden uitgehakt.
Diameter: een kleine meter. 

Geen kettingzagen, geen drilboren en al zeker geen vuur.

Bijlen, dissels, wiggen en beitels.

Ik heb het over een ton of twee massief hout dat tot snippers moet worden herleid. Zoiets.

Die twee sluizen zijn het makkelijkste deel van 't project, eigenlijk.

La Voix du Nord

Terwijl Heggemussen, Winterkoningen, Koolmezen en Merels onze tuin reeds een paar weken opnieuw opeisen is de tweede maand van 't jaar alweer geschiedenis. 

't Leven is rustig geweest, hier in Noord-Frankrijk. Een paar multiservitionele klusjes, heel wat offertes, wat houtsnijwerk en werktuigbouw - ik meen het, dat van die boot - en een reporter van 'La Voix Du Nord' - zoals het 'Het Nieuwsblad', maar nog smeuiiger - die meer wou weten over die twee nieuwe dynamische compleet gestoorde ondernemers in de streek. 

Als dat maar goed afloopt.

Intussen worden de eerste zomervogels gesignaleerd. Een maand geleden - er stond nog ijs op de plassen - hoorde ik reeds een vroege Waterral en gisteren kreeg ik blij nieuws uit Baskenland, met de melding van de eerste Zwarte wouwen en de eerste Aasgieren. 

Het gaat een gavarieerd jaar worden. 

'Chef d'entreprise'. Ik moet er toch nog wat aan wennen. 

En toch lijkt het of ik nooit iets anders heb gedaan...

Wegdromer 93

'k Ben er m'n dag heel vroeg mee begonnen, en ben er heel laat mee geeindigd.

Zo wil ik er nog.

Burning - The War On Drugs

Leve de lente

De hele dag trokken Grauwe ganzen over.
Pal noordoostwaarts.
Weg van de winter. Recht naar de lente.
Ik bewonderde ze vanuit het Rode Gevaar.
Hoorde hen, toen ze over de tuin trokken.
Volgde hen, tot de horizon hen opslokte.
We hebben 't weer gehad.
Vergeet de 21e maart.
Leve de lente.

Leve de lente

Met alle Chinezen

'Daar ben ik weer van af!' moet m'n vader hebben gedacht, toen hij die 30mm dikke (!) stalen profielen in onze koffer laadde. 

Minstens 200 kilo materiaal. Handgemaakt. Om smeedijzeren krullen mee te maken. 

Niet van die lichte krulletjes waar Horta ooit enige bekendheid mee verwierf. Neen, 'k heb het over echt smeedwerk, met dikke vette krullers. Om bomschuilkelders dat tikkeltje meer te geven, bijvoorbeeld.

'Merci!' antwoordde ik, welgemeend. M'n vader was immers een fantastische ijzerwerker, indertijd. Hij is het nog steeds, uiteraard, maar alleen is de goesting er niet meer. Whatever. IJzerwerker ben je voor 't leven. Voor meerdere levens, zelfs.

Pa wist wellicht donders goed dat de kans heel klein was dat ik ooit smeedijzeren krulwerk ging maken. Ik ben immers in de eerste plaats een houtwerker - tegendraads, weet je. En dan nog. 

En trouwens, om dat materiaal echt te laten renderen zou ik zoveel staal moeten inslaan dat ik wellicht een directe concurrent van de gehele Chinese natie zou worden.
'k Ben echter een creatieve en-dan-nog-houtwerker. Dat soort dat steeds weer z'n grenzen wil verleggen. Toen ik dus deze week besloot een eerste werktuig te maken voor m'n toekomstige boomstamkano - 'die hangar ga ik gebruiken om boten in te bouwen', remember - realiseerde ik me dat ik niet echt over de juiste middelen beschikte.

Er moest immers dik koolstofstaal in de juiste vorm worden gesmeed. IJzer is onmisbaar, voor een houtwerker. En dus ging eerst het blad van onze grasmaaier eraan. Vervolgens stookte ik een geniepig vuurtje, zo verschroeiend heet dat we nu een rechtstreekse verbinding met China hebben.

En dan haalde ik die-profielen-uit-Halle vanonder 't stof.

'k Heb ze wellicht niet gebruikt waarvoor ze oorspronkelijk werden gemaakt, maar ze hebben hun werk verdomd goed gedaan. Als aambeeld en pasvorm. Een perfect aambeeld, en de juiste pasvorm.

Die kano wordt fantastisch.

Wegdromer 92

'k Ben het helemaal eens, met die hotshot van deze week.

Klinkt geweldig goed in het Rode Gevaar, trouwens.

Stubru all the way.

Congregation - Foo Fighters

Paivi update

Aan alle lieve mensen van Natuurpunt Halle - zelfs aan jou, Sven - die vorige week zo beleefd waren de zaal niet te verlaten voor ik m'n laatste woord had gezegd. Trouwens, alle uitgangen stonden onder cameratoezicht. En ik ben een slechte vergeter. En een in-slecht mens.

Soit, gewoon om jullie mee te geven dat Paivi - je weet wel - zich schijnbaar in beweging heeft gezet. Ze lijkt haar kleine driehoek te hebben verlaten en bevindt zich nu zuidelijker dan ooit. Tussen Inhoek en Dankbaar - ik ben voor veel verantwoordelijk, maar niet voor de Zuid-Afrikaanse plaatsbenamingen. Haar laatste signaal kwam uit iets dat lijkt op een stevig uit de kluiten gewassen landbouwbedrijf. Onder in die mielies bij die groen doringboom.

Ze blijven me verbazen, die Wespendieven.

Weilanden en akkers - 't zou evengoed Vlaanderen kunnen zijn.

Met een zware zak

Je bent pas echt zelfstandige als je rond halfnegen 's avonds je camionette voor 't frietkot van 't dorp parkeert. Moeilijk om in dit jaargetijde werkende frietkoten te vinden, trouwens. Zelfs in Le Nord. Ofwel zijn ze gesloten ofwel gewoon verdwenen.

Gelukkig is 'Lolo' er nog, een van de drie steengoeie frietenbakkers van La Bassée. Degene die het dichtst bij ons huis staat geparkeerd, ook. Patatten die voor je neus worden geschild en gesneden, uitstekend gebakken, gepropt in een kartonnen frietzak en niet op een friet meer of minder gekeken. En gehuisvest in een goeie oude aanhangwagen. 

Dat soort configuraties heb ik in Vlaanderen al làng niet meer gezien. Niets dan smaakloze veranda-achtige constructies - de mensen staan niet meer graag buiten blijkbaar, plastieken bakskes, veel te kleine porties, veel te hoge prijzen, en voorgesneden gele staafjes uit de diepvries. We zijn de echte frietcultuur vergeten. Jammer. 

Kom gerust eens de grens over. In 't vruchtbare achterland van Lille. Tussen de terrils en de opaalkust, daar ergens. Er wordt misschien wat minder hoog gescheten, maar 't valt tenminste in 't juiste gat.

Soit. 

Enne, we hebben inderdaad onze lang verwachte camionette. Een Renault Trafic. Zelfde configuratie als in Sète dus, maar dan een knalrode in plaats van een spierwitte. En met minder blutsen - nu nog. En met frietgeur vanbinnen, in plaats van pizza. En met een zaakvoerder achter 't stuur, in plaats van een vrije radicaal.

'A la prochaine Lolo!'

On the road again.

Wegdromer 91

Lang geleden dat een groep me nog eens volledig binnenstebuiten keerde...

Under The Pressure - The War on Drugs