Fuckin' chickeuuuuuuun

Dan wil een mens al eens een perfecte foto van die bloeiende romantische op 't hoogtepunt van hun vruchtbaarheid zijnde kerselaars maken - die trouwens binnen drie maanden bevolkt zullen worden door kwistig en atletisch in 't rond schijtende Spreeuwen - en dan komt zo'n klotekip het plaatje weer eens bederven...

Soit. Achter die kip. Kerselaars. In bloei. 

Trouwens. In onze haag. Braamsluiper. 't Zal weer zijn zoals vorig jaar: één week van z'n toter maken en daarna niets meer.

Klotevogels. Allemaal.

Die andere zijde

Wicres Soldatenfriedhof, met aan de horizon 'Aubers Ridge'

Ontelbare keren zijn we er reeds voorbij gereden, maar nog nooit deden we de moeite om even de wagen aan de kant te zetten.

Niet dus, vandaag. 't Was een zalig zomerse lentedag, 'k had voor een keer m'n fotoapparaat bij en 'k was nieuwsgieriger dan andere dagen, wellicht.

Wicres Soldatenfriedhof, net langs de 'Route de La Bassée', op een glooiinkje net achter die andere glooiing - 'Aubers Ridge'. 

Daar was het allemaal om te doen, exact 100 jaar geleden. Hardleers als ze waren lanceerden de Britten in mei 1915 een tweede groot offensief om deze en een hele resem andere strategische zones in bezit te krijgen - een zoveelste verhaal van tientallen, honderden, duizenden jongens op een met andere jongens druk bezette smalle strook land af te sturen met als doel hun een paar kilometer terrein af te prutsen. De tol voor dit - waardeloze - offensief was afgrijselijk en absurd hoog - circa 200.000 (!) slachtoffers van mei tot juni 1915. Wat zijn 1.000 doden meer of minder in een wereldoorlog, waar miljoenen mannen tegenover mekaar staan?

Ik kon het niet vatten op de Britse kerkhoven, en ik kan het nog steeds niet vatten op dit Duitse kerkhof. 

Bijna 600 liggen er hier, netjes weggestoken achter een hoge haag en een paar hoge bomen. 

De begraafplaats van de verliezer, weetjewel. 

De 'Route de La Bassée' bestond nog niet, toen. Driekwart eeuw lang moet dit de meest vredige spot op aarde zijn geweest. Nu passeren er minstens 1000 wagens per uur - verkeer tussen Lille en haar achterland. Ook wij, inderdaad. Dagelijks.

Zelden heb ik 'het verkeer' en 'de wegenbouwers' meer vervloekt dan vandaag. Niet dat het er ook maar wat toe doet, maar toch...

Gelukkig waren de eerste Fitissen, de eerste Bosrietzangers en de eerste Huiszwaluwen er, om deze dag toch een beetje leven te geven.

Na elke winter komt een nieuwe lente, weetjewel...

Meer weten?

Wegdromer 99

Closing Time - Semisonic

Wegdromer 98

Niets zo goed als dit na een dagje psychedelishe migraine...

Sweet Child O'Mine - Slash & Miles Kennedy

Pa's eieren

Pasen zal nooit meer hetzelfde zijn...

Sommige kippen leggen elke dag braafjes een eitje.
Anderen elke dag, behalve de vijfde.
Of de zesde.
En soms zelfs de derde.
Enkelen leggen zelden.
Af en toe dus.
Maar àls 't dan eindelijk zover is,
dan krijg je dit, dus.
Iemand vaseline?

Op Britse bodem

Rue-du-Bacquerot No.1 Military Cemetery - Laventie

'k Kan het me niet laten. Als ik ook maar even in de buurt van een militaire begraafplaats ben dan moet de rode Renault Trafic gewoon even aan de kant. 

Onwerkelijk. Gewoon een paar minuutjes enigszins ongemakkelijk slenteren, schuifelen, kuieren - voor dat soort activiteit bestààt gewoon geen fatsoenlijk woord - tussen de zerken. Veldleeuweriken hoog in de lucht, fris bottende - en door Grote Bonte Spechten zwaar aangeboorde - appelaars, een paar Witte Kwikstaartjes huppelend op het natuurstenen muurtje en het mooiste gazon uit de hele streek. Welkom op Britse bodem. 'Een geschenk van het Franse Volk voor de offers die het Britse Gemenebest heeft gebracht', staat er. 

Niet te vatten, voor een kind uit de luxegeneraties.

Eilandjes van rust in een langzaam veranderend landschap. 'k Voel me enigszins bevoorrecht dat ik nog getuige kan zijn van de laatste pluisjes open ruimte rond de kerkhoven, voor de stofzuiger van de verstedelijking ook deze zal opzwelgen.

Elk jaar wordt het moeilijker je een beeld te vormen van hoe het hier 100 jaar terug moet zijn geweest. Nieuwe wijken hier, verbouwingen ginder, heelder bedrijvenzones wat verderop.
Vers omgewoelde grond net achter de gevechtszone. Getuigen van een frontlijn waar voor elke vierkante meter een afschuwelijke prijs werd betaald. Voor elk zerkje een tragedie.
Geen beter middel om een goed humeur te bestrijden.

Of het er eigenlijk toe doet, dat 'hoehetindietijdwas-gedoe'? 

Wellicht niet. Wellicht ben ik ook maar een van de vele op oorlogssensatie beluste ramptoeristen die zich krampachtig vastklampen aan een ver verleden.

Misschien. Vergeten wat zich hier ooit heeft afgespeeld zou echter nog een pak erger zijn.

En dus schuifel ik maar, op Britse bodem...

Meer weten?

just voor de pinnekensdraad

Soms is het goed een bladzijde om te draaien. 

Bijvoorbeeld. Reeds een lang tijdje begon m'n mailadres me zwaar de keel uit te hangen - 't kan jeuken of 't kan niet jeuken, nietwaar. Hoogkoutermolen@gmail.com had ik na 6 jaar zonder hoogkouter-molen intussen wel gehad. Lang verleden tijd dus - het was goed en het is voorbij - en toch sleurde ik nog elke dag dat stukje verleden met me mee.

Toegegeven, de molen zal altijd wel een stukje van onszelf blijven en dat op zich is best een fijn gegeven, maar 't mocht eigenlijk best allemaal wat minder.

Tijd voor verandering, dus. Maar in wat?

Om in de sfeer te blijven van geo-historische verankeringen - molens & kouters, dat soort dingen - heb ik zonet een nieuw adres aangemaakt. Een beetje atypisch, misschien, maar boordevol logica. 

Je weet dat onze huidige woonst een tijdje terug - Eerste Wereldoorlog - net voor de frontlijn lag. Uiteraard is dit een kwestie van perspectief en bekijk ik het uit geallieerd aka Commonwealth standpunt - een mens moet immers toch een beetje politiek correct blijven. 

Onze hoeve lag in door Pruisische troepen bezet gebied, dus. Net voor de verste pinnekensdraad, dus.

Een mooie verwijzing naar een iets minder mooie periode in onze geschiedenis, vond ik.

Hoogkouter is out, pinnekensdraad is in.

justvoordepinnekensdraad@gmail.com

Zonder zeveren. De datum is louter toevallig.

Esprit Canin

Vandaag zal de geschiedenis ingaan als De Dag Waarop Vrouwlief Officieel De Sluizen Van Haar Website Opengooide En Daarmee Het Hele Achterland Onder Water Zette.

Men zegge het voort, er is een nieuwe 'Educateur Canin' in da house.

Niet omdat het m'n madam is, maar ze is verdorie efficient. 

Ik, die onze eigenste Rusty vorig jaar nog met plezier en m'n beste spade in onze moestuin had willen begraven, ben nu zowaar fier op die vermaledijde koppige 'berger des vignes'.

Ze heeft er een lieve, positieve, goed-in-z'n-vel-zittende, sociale en attente vriend uit geboetseerd.

Nog nooit zoveel plezier van een hond gehad.

En je moet hem niet eens elke dag naar en van 't school voeren.

Meer weten? Klikken!

The Green Fields Of France

Anderhalf jaar, wonen we reeds in Noord-Frankrijk. 

Beetje bij beetje begint de verankering, merk ik. Wat eerst een banaal stipje was op een al even banale kaart krijgt nu stilaan vorm. Plaatsnamen krijgen betekenis, mensen een gezicht, mentaliteiten een begrip.

Hetzelfde gebeurde zo'n vijf jaar terug, in Sète. De dag dat ik er met m'n kayak op uit begon te trekken was de dag dat ik me openstelde voor de regio - of misschien was het die keer dat ik voor 't eerst in 't moeras kakte, ook mogelijk. Geen kayaks en geruis door 't struikgewas hier, maar Rustys business & Bricobart. Via m'n job aka bezigheid aka manier van leven aka ikzelf, onversneden te nemen of te laten, doorkruis ik zo'n beetje random de regio en krijgt dit alles elke dag meer samenhang. 

Er zit logica, ook in Noord-Frankrijk. Waar ik eerst een vlak terrein zag van Lille tot aan de Opaalkust begin ik nu kleine reliefverschillen te zien - tien meter meer of minder speelt heus een rol, hier in de regio. Waar ik eerst een dom stuk kanaal zag zie ik nu een rechtstreekse verbinding naar zee. Waar ik eerst wat verspreide bosjes zag zie ik nu vervallen bunkers en oorlogskerkhofjes. Waar ik eerst op een stugge muur van onverschilligheid botste - 'hmhm' - zie ik nu hartelijke gesprekken en gemeende interesse 'hèèè tie sja voa?!'.

Dit niemandsland lijkt de moeite. Meer en meer.

Is dit erover?

Wellicht wel. M'n oprechte excuses.