Thanxxxxxxxxx

Maten, bedankt! Er zal in een volgend stukje wel meer opborrelen maar het énige wat ik nu echt kwijt wil is een welgemeende DANKJEWEL voor een onvergetelijke Organby 2012.
't Was fantastisch...

Wegdromer 26

Tijdloos. Fantastisch.
Overkill - Men At Work

Loodschappen...

Nog één werkendag en we zitten in de laatste rechte lijn naar Organby. Naar de makkers en de maten, de mist en de schapen, de fantastische stiltes en wonderlijke lichten, de dauw en de vogels, mijn stukje Baskenland. Reeds weken zit ik in 'mode Organby'. Nog dit doen en nog dat, als dit dan dat, een draaiboek dat zo geolied is als een frietketel. Reeds weken is 't materiaal klaar, de wagen gekeurd en de tank gevuld. Zonet de boodschappen gedaan - ken je dat, in volle spitsuur met een winkelkar aan de kassa arriveren die zo zwaar overladen is dat je beide armen nodig hebt om te vermijden dat de helft eraf dondert, niet durven omkijken naar de mensen achter je want je weet hoe je zelf bent als zo'n klootzak net voor je zit, de kassierster verplichten pauzes in te lassen omdat aan de ene kant de band verstopt zit en aan de andere kant jij nog aan 't stauwen bent? Al meegemaakt? Voor Kerst ja, maar zomaar middenin 't jaar? Ik wel dus, alweer. Komt ervan, als je met een klein Brabants leger een weekje op hoogtestage gaat op een boertige bergcol waar 't zo fijn toeven is dat je hoe-ge-naamd geen zin hebt om efkes vijftig kilometer verder wat boter en toiletpapier te gaan kopen.
Niet dus, we zitten er, we blijven er.
Vanavond, nu dus, koken voor vrouwlief en koken voor The Real Belgian Birders zodat we zaterdagavond alleen hoeven op te warmen. Of denk je nog dat we na de hernieuwde kennismaking met vriend Patch we nog tot veel keukencoördinatie in staat zullen zijn? No way!
Nog één werkendag. Nog anderhalve keer slapen. Binnen 32 uur kruip ik achter 't stuur.

De jacht op de boeriko

'Jos, heb je geen zin om eens mee te gaan op boerikojacht?' vraagt een jager aan z'n vriend.
'Boeriko's!? Wat zijn boeriko's?' vraagt z'n vriend logischerwijs.
'Awel, dat is zoals een bever, maar 't leeft in de boomkruinen.' zegt de jager.
'Goed' zegt z'n vriend, 'ik wil dat wel eens proberen!'
'Wat je nodig hebt' zegt de jager, 'is een hond, een net en een geweer. 't Is echt simpel, je zal wel zien.'
Het volgende weekend gaan de twee op jacht. Op een gegeven moment zegt de jager 'Luister, hoor je 't? Ik ben er zeker van dat in deze eik een boeriko zit! Luister goed, ik kruip in de boom en ga wat aan de takken schudden. Als de boeriko eruit valt gooi je 't net erover en je laat de hond los. De hond zal de boeriko keihard in z'n ballen bijten, dat zal hem verdoven!'
'Goed,' antwoord z'n vriend, 'en wat doe ik dan met dat geweer?'
'Dat is voor 't geval IK uit de boom val,' verduidelijkt de jager 'dan schiet je de hond dood.'

Time to leave this town

Door werken aan de achtergevel van ons appartementsgebouw zijn we genoodzaakt ons terras te evacueren - een prima gelegenheid om een aantal grotere planten - lees: bomen - naar hun adoptiefamilie te verhuizen waar ze zullen blijven tot we in 't noorden een serre hebben gebouwd. Never leave someone behind. En 't volk hier maar gapen naar die highlander die met een kloef van een boom in z'n armen al waggelend naar z'n camionette trok...
Ge kunt allemaal de boom in! Want tu sais quoi? Volgend jaar kunt ge 't in jullie troeduku steken, die St.-Louis!
Ons Kitty liet het alvast niet aan haar tikkertje komen...

Wazawididit!

Vanochtend eindelijk Wazawidu getest! Of beter: test 2.0. Bij de eerste 'maidentrip' bleek immers dat ons gemeenschappelijk zwaartepunt veel te hoog lag waardoor de stabiliteit niet echt was om over naar huis te schrijven. Dus: m'n gat kwam na wat breekwerk enkele centimeter lager te liggen - een centimeter of vijf kan echt wel 't verschil maken - en dat was er vanmorgen aan te voelen. We hebben gevaren verdorie!!! Toegegeven, deze powertape-kayak is een stuk minder stabiel dan z'n plastic tegenhanger maar stabiel genoeg om de Etang de Thau te kunnen oversteken.
Volgende keer, met een begeleidingskayak. Ik heb immers nog een weddenschap lopen...

Tunturikihu!

Kleinste jager - www.aves.is

Weet je wat ik bijzonder frustrerend vind? Toekijken vanaf de zijlijn. Toeschouwer zijn van iets waaraan je zèlf graag had deelgenomen. Je tevreden moeten stellen met de kruimels, terwijl je die aardbeientaart zo graag zèlf had binnengesmikkeld. De officiële kinesist zijn van de Miss Swimsuit-verkiezing, bijvoorbeeld. Of keurproever in de abdij van Rochefort. Of bommenwerper tijdens een raid op de Japanse walvisvloot. Hoezo dat is erover? Sorry, bommenwerper tijdens een raid op Japan tout-court, dan maar. Of stuurman van een bamboevlot over de Pacific. Of klimmer op de flanken van de Annapurna.
Of spotter op de Col van Organbidesca. De trek zit er inmiddels in vijfde versnelling. Op donderdag 23 augustus werden er 2748 Wespendieven geteld, 15 Grauwe kiekendieven, 6 Visarenden, uiteraard een hele hoop ander grut waaronder Zwarte wouwen, Slangenarenden, Dwergarenden etc., en één Tunturikihu - geen 'livreur' van Indiase fastfood maar de IJslandse koosnaam voor, je gelooft het niet, een Kleinste jager. Een Kleinste jager in de Pyreneeën! En ik zit hier op amper vier uur ervandaan te wachten op de levering van een klote nieuwe wasmachine! Soms heb ik 't echt moeilijk om de dagelijkse slomp te aanvaarden en blij te zijn met de simple dingen zoals een zjat koffie en een properkes gewassen onderbroek. Ik zeg het dus luid en stevig: life sucks!!!
Counting the days, over exact één week zitten we'r middenin.
Ik hoef geen Miss Swimsuit-contest...

Wegdromer 25

A working class hero is something to be...
Working Class Hero - John Lennon

Krum en surtoe ni slum

Ken je dat? Zweet dat in straaltjes van je voorhoofd loopt? Op de vloertegels die je net aan 't plaatsen bent? Een hemd dat van je nek en schouders tot je middenrif zo zeikenat is als, nou ja? Een hele fles water binnengieten en een halfuur daarna opnieuw dorst hebben? Welkom in 't zuiden, waar 't al een hele week zo klam is als in een veel te kleine tropenslip en waar we zoveel vocht verliezen dat we 't niet eens meer onaangenaam vinden. Alles went, blijkbaar.
Weet je wat echter 't fijnst is? Te zien hoe anderen 't heel moeilijk blijken te hebben en jij gewoon voortgaat met je dagelijkse bezigheid. I like!
Dit weekend is 't St.-Louis, hier in Sète. Drommen volk, brood en spelen, processies en pastis, slecht bier en 'les joutes' uiteraard - de enige 'sport' ter wereld waar 't een voordeel is klein, moddervet, krombenig en vuilgesmoeld te zijn. En daarmee halen les Sètois dan de voorpagina's. Van de lokale kranten, althans.
Soit, dat 't maar snel voorbij gaat zodat de toeristen snel terug naar huis kunnen en 't leven hier snel terug een beetje draaglijker wordt. Nog zeven keer slapen en 't is Organby!!!

Wegdromer 24

Sometimes a lie is the best thing...
Telling Stories - Tracy Chapman