Beste Jan Fabre

Ik hoop je binnen twee maanden niet tegen 't lijf te lopen.
Of beter: loop me binnen twee maanden niet tegen 't lijf want je kerstballen zouden weleens in de lucht kunnen vliegen.
'k Verwed er een halve kalkoen op dat je even hard zal krijsen om ze terug op hun bestemming te krijgen als die sukkelaars die je zonodig moest misbruiken om weer eens met je smoel in de media te komen.
Compenseerders noemen ze dat, mensen zoals jij.
Weinig in de slip, en dus een grote muil.
En of ik het meen.

Het werd winter...

Had ik het niet gezegd? Een maand geleden, remember? 'We krijgen een harde winter dit jaar' schreef ik naar aanleiding van de ultravroege aankomst van de IJsvogels hier in de buurt.
Knal erop dus! Plein dans le mille! Nooit geziene winterse toestanden een beetje overal en zelfs sneeuw in Le Nord - Pas-de-Calais! Du jamais vu!
Maar niet verrast, was ik.
En jullie, trouwe bloglezers, wellicht ook niet. Jullie waren voorbereid, niewaar?
Vraag het aan de vogels, beste weermannen. En smijt al jullie informaticarommel in de container 'gevaarlijk en onbetrouwbaar afval' in 't recyclagepark. Of lees m'n blog, bijvoorbeeld. Daarom deze quote van mezelf
"Beter één vogelaar dan honderd weerhanen (of weerkiekens, schrappen wat niet past)."
Intussen waait een ongeziene Tramontane nog onverminderd over de regio - in Marseille is dat een superharde Mistral die zelfs vanmorgen een reusachtige ferry tot zinken heeft gebracht. Vorig jaar liet een replica van een Noorse drakkar zich trouwens verrassen voor de kust van diezelfde havenstad 'Oh puteng il a couléoh ce batôh!'. Exit vikingboot, die we daags ervoor nog hadden bewonderd in Sète...
Best binnen blijven, als er zo'n depressie voor de kust ligt. Gelukkig dat ik m'n kayak niet heb aangeraakt dit weekend. 'k Zou recht naar Tunesië zijn geblazen...

Het slechte weer zorgde trouwens voor spectakulaire toestanden op de trektelsites in Baskenland. Duizenden Kraanvogels trokken over de hoofden van de tellers. De grafieken spreken voor zich... Volgende week is 't mijn toer!

Still in love with you...

Na twee missers was 't gisteren dus toch eindelijk in de roos - letterlijk en figuurlijk. Ze stonden er, ze walsten 'le Zenith' van Toulouse plat en stuurden ons allen terug huiswaarts met een grote brok nostalgie in de keel. Dolores' stem is na twintig jaar nog geen haartje veranderd en haar band heeft nog geen spat aan magie ingeboet. Fantastisch concert - gelukkig vastgelegd door de tientallen geeks die er maar graag een stijve arm aan overhielden.
Vreemd. Twintig jaar terug zou iedereen z'n aansteker in de lucht hebben gestoken om wat mee te wiegen. Nu rookt iedereen electronische sigaretten en is zelfs de meest ordinaire janmodaal gewapend met een geïntegreerde camera. Filmen, foto's maken en meteen op facebook plaatsen. Koppels communiceren meer met respectievelijke sociale netwerken dan met elkaar. Zij aan 't chatten, hij aan 't chatten, in vol concert. Is het abnormaal om dat vreemd te vinden? Ligt het aan de Cranberries of begin ik gewoon ècht oud te worden?
Cranberries. The Roses Tour. Geen excuus om niet op de laatste tickets te springen. Allez toe, nog ééntje!
Los van de gevestigde waarden kregen we in 't voorprogramma drie franse muzikanten en een britse zanger. Vier sneuten die niet alleen mij van m'n stoel bliezen van pure verrassing. The Aerial. En of ze 't verdienden om the Cranberries in te leiden...

Nog één keer slapen...

Morgenavond. Cranberries. Toulouse.
Twintig jaar jonger zijn bij de eerste intro...
Animal Instinct - Cranberries

Grus grus

Ik herhaal m'n vraag: wat zit ik hier in weetikveelswiesnaam te doen? Overal is 't bakken, zelfs in 't noorden, maar in Organby trokken gisteren de eerste Kraanvogels door!
'k Denk dat ik wat vroeger ga demarreren dan gepland. Vanavond wat tijgerbalsem smeren 'là ou ça picotte'. Drie dagen werkonbekwaam, maar vogelen zal wel gaan...

True Romance

't Zeetje vanochtend, 't zijn altijd dezelfden die moeten gaan werken...

Romantiek is voor 't leven wat wasverzachter is voor een onderbroek: zonder gaat ook, maar 't is toch niet hetzelfde.
En als ik eens stopte met al die drank? Wapeisde?

One Way Wind

Vanochtend voerden de laatste resten van een stevig weekend zware zuidoostenwind een laatste portie vochtige zeelucht over de regio, en dat gaf ongeziene stijgingswolken boven de Pic St.-Loup (dat wit spul links van de witte silo), zoiets als de constante pluim stuifsneeuw die al miljoenen jaren aan de Mt. Everest plakt, maar dan zonder stuifsneeuw.
'k Was er heel graag met de kayak op uitgetrokken, vorige dagen. Kwijlend als een St. Bernard voor een kriekentaart staarde ik naar de zware golfrollers die met de regelmaat van een smeltende ijspegel tegen de kust explodeerden en het water in prachtige explosies uiteen lieten spatten. In Palavas hadden de surfers wellicht de tijd van hun leven. Helaas waren er enkele belemmerende omstandigheden:
- een vervelende vrouw die dat alweer 'totaal onverantwoord' vond
- een gebrek aan een even gekke compagnon 'voor 't geval dàt'
- een gebrek aan een aan dat soort amusement aangepaste kayak
Genoeg stof dus om aan wal te blijven en me met minder gevaarlijk spul bezig te houden. Een jong poezending, bijvoorbeeld.
We worden oud, en liggen onder de sloef. Maar goed, zonder die sloef was ik wellicht dit weekend ook uiteengespat...

Wegdromer 35

Wat ben ik toch een onvoorwaardelijk trouwe fan van de jaren '80...
Major Tom - Peter Schilling

De spreuk van de dag

" Als plots de felle warmte ontvlamt in je nek,
Dan heeft poeslief wellicht haar spleetje ontdekt. "

En toen werd ik plots wakker!
Dat doet me trouwens denken - totaal irrelevant eigenlijk - aan die keer dat ik m'n vriendin's rug had gemasseerd met een half pond tijgerbalsem 'vandastraf'. Toen ik net erna boven de pot ging staan - of tegen een boom, weet ik niet meer precies - en m'n ding deed zoals de meeste mannen dat doen, zal ik nooit het vagevuur vergeten dat zich plots in mijn mortierstelling verspreidde. Alsof er net een micronapalmbombardement had plaatsgevonden. Manmanman wat was dàt heet!
En niet weg te krijgen onder de douche, 'k dacht dat ik voorgoed geroosterd was...
Geheel terzijde, uiteraard.

Wegdromer 34

Om in te kaderen...
Julie - The Levellers