GTC Cabanillas - Argamasilla de Alba

26 augustus 2000. Argamasilla de Alba. 261km.

Zoals de kilometerstand aangeeft was het vandaag cruise-control van zonsop- tot zonsondergang.

Grondtemperaturen tot ruim over de 35 graden, windstil en thermiekzuilen tot meer dan 5km hoogte. We takelden ons zo hoog op dat we de flikkering van de Middellandse Zee reeds heel in de verte konden zien, we naderen!

De etappe voerde ons van de oude Iberische massieven en tafelbergen over het brongebied van de Taag naar de vlakke plateaus van Castillia-La Mancha. Over goed doorbakken macquis, reusachtige stuwmeren, stoffige badlands en grootschalig cultuurland, met dorpjes waarvan de naam vaak het enige was wat er lang en breed aan was. En tussen al die rommel smaragdgroene barrancos wemelend van leven, hotspots in een woestijn. We kregen het gezelschap van Raven, Kleine torenvalken, Aasgieren, Roodstuitzwaluwen en honderden Rotszwaluwtjes en vanmiddag kwam een koppel Spaanse Keizerarenden ons zowaar goeiedag zeggen. De Spaanse fauna zit vol schoon volk, toch.

Van de grondwereld daarentegen gaan we de komende dagen bijzonder weinig te zien krijgen, we gaan immers volop ijlere lucht in. Hoe dunner de lucht, hoe minder weerstand en hoe beter we opschieten.
Full trottle all the way!

Nationaal Park van Barranco del Rio Dulce.

GTC Tardets - Cabanillas

25 augustus 2000. Cabanillas. 243km.

Zoals aangekondigd was de windsterkte vanmorgen slechts een schaduw van wat ze gisteren was. Van zodra de eerste zonnestralen de bergflanken hadden opgewarmd en de eerste thermiek zich begon te vormen gingen we dus op weg. Met enkele tientallen waren we, vanmorgen. Tijdens de gedwongen rustdag van gisteren hoorden we van enkele lokale Wespendieven dat we bij de eerste grote groepen hoorden die dit jaar doortrokken. De eerste vogels waren op 6 augustus reeds gepasseerd, vergezeld van tientallen Zwarte wouwen - een soort waarmee we 't trouwens goed kunnen vinden. We wonen vaak in dezelfde regio's maar bekleden verschillende niches, gebruiken dezelfde routes en delen dezelfde thermiekbellen. Warme lucht is er voor iedereen.

In minder dan een half uurtje waren we in de regio waar onze vrienden gisteren noodgedwongen rechtsomkeer moesten maken. De omstandigheden waren ideaal. We zeilden gemoedelijk een paar tientallen meters boven de kortbegraasde bergweiden, kudden schapen rinkelend onder ons, grote Vale gieren ver boven ons, en terwijl we gestaag hoogte wonnen werden al onze bewegingen naarstig gevolgd door een handvol spotters op de Col van Organbidexka. Elk jaar zijn ze'r weer, op dezelfde plaats, al van sinds ik de eerste keer over deze bergen trok. Als je de verhalen van de oudere vogels mag geloven, die het op hun beurt van nog ouderen hebben, zijn er op deze col steeds mensen geweest die schijnbaar elke vogel die er passeert in de kijker houden. 

Vogeltrek doet iets vreemds met sommige mensen, blijkbaar. Ben echt benieuwd of de muis op m'n rug nog steeds actief is. Last heb ik er alleszins niet van.

We werden niet alleen door spotters opgemerkt. Ook Rusty, een Lammergier die reeds jaren dit gebied bewoont, kwam ons zoals elk jaar weer even dag zeggen. Op z'n Lammergiers, uiteraard.

Nooit veel babbelwater op, dat bergvolk. 

Eens de kamlijn aka de grens met Spanje over ging het razendsnel bergafwaarts naar het zuiden, recht de vallei van de Salazar in. Vochtige beukenbossen maakten plaats voor bergden en larix, en hoe meer we opschoten hoe droger de omgeving werd. Gestuwd door prima thermiek vlogen we over de brede depressie van de Ebro, met z'n eindeloze graanvelden, windmolen- en zonnepaneelparken, perzik- en amandelboomgaarden en verspreide wijnvelden. Het contrast met het noorden van de Pyreneeën is dramatisch.

We klokten af in de buurt van Cabanillas, in de regio Castilla Leon. 
Morgen gaan we de Iberische bergen over. 

Nog drie dagen en we staan in Gibraltar.

Vriend Rusty (C) JC Fogaroli

Hogerop de Saison vallei.

Op de voorgrond de kam van Organbidexka, op de achtergrond Pic d'Orhy.

Foz de Lumbier - Navarra.

De oversteek van de Ebro op de grens tussen Navarra en Rioja, met het massief van Moncayo op de achtergrond.

GTC Tardets - Tardets

24 augustus. Tardets. Nog steeds.

Zoals verwacht stond er vanmorgen een snoeiharde zuidenwind. Volhard tegenwind dus.

In zo'n geval blijf je best laag, profiterend van elke beschutting die het terrein je bieden kan.
Behalve in Baskenland.

Je verspilt immers een hoop tijd, en dus energie, om enkele kilometers te winnen en wanneer je uiteindelijk de kamlijn over kan lukt dat gewoon niet.
Bij zware bergscheet is de passage over de Pyreneeën gesloten. 

Allemaal meegemaakt, allemaal geprobeerd zoals elke snotneus die niet luisteren wil naar goede raad. Er uren over doen om in het hogere bergland van Larrau te geraken, als een bezetene pompend met je vleugels, profiterend van de relatieve beschutting van de Col van Organbidexka proberen de kam van Iratzabaleta over te steken en geen centimeter vooruit komen. Vervolgens parallel aan de wind de oversteek boven de Col van Organbidexka proberen en opnieuw ter plaatse pompen in de wind. Opnieuw laveren en het boven de kam van Odeizugagna proberen, weer van dat. Dan Millagatse, weer van dat. Je probeert elke mogelijke passage. Je pompt jezelf letterlijk leeg, uren aan een stuk, om uiteindelijk totaal gedesillusioneerd terug te keren naar de beschutting van de vallei.

Allemaal meegemaakt. Ervaring is een harde leerschool.

'Proberen jullie 't maar' gaf ik dus vanmorgen als raad mee aan dat handvol die-hards dat zich klaar maakte om verder te trekken. 'En tot vanavond!' voegde ik eraan toe, goed wetende dat ze een paar uurtjes later hun eigen voornaam niet meer zouden kennen.

Patat erop, uiteraard. Meer dan zes uur later kwamen ze terug aangevlogen, totaal gedesorienteerd, en zo hard door elkaar geschud door de rukwinden dat het leek of ze net door het darmkanaal van een waterbuffel waren gepasseerd. En vervolgens vertrappeld door een kudde gnoes.

Ze zullen de komende dagen de prijs van hun stommiteit keihard betalen. Beter een dag rust nemen in plaats van ettelijke grammen brandstof te verbranden in een totaal nutteloze kamikaze-operatie. 

Ik verwed er veel op dat de wind morgenochtend zal zijn geluwd. Gebruik makend van thermiek kunnen we in een paar uurtjes de grens over zijn. Gratis en voor niks.

GTC Bergerac - Tardets

23 augustus 2000. Tardets. 229km.

Eindelijk, Tardets! Op negen dagen de voet van de Pyreneeën bereiken is goed, bijzonder goed zelfs. 

De dag begon met de oversteek van de Dordogne in Bergerac, waarna het onder een loden zon over duizenden vlakke wijnveldjes naar de Garonne ging. Terwijl de wind heel geniepig naar het zuiden draaide spoedden we ons de Landes over - dennenbossen, heide, kapvlaktes en zwaar geirrigeerde zonnebloemvelden. Het voordeel dat we haalden uit de uitstekende thermiek was gelukkig groter dan het nadeel van de zuidenwind - zwever zijn heeft zo z'n voordelen. Vanaf Mont-de-Marsan begon de hoogtemeter terug te klimmen en ging het over de vruchtbare Béarn richting Nabaz, de echte aanloop naar de Bergen. 

De Nabaz regio is één van de grote péages van de westelijke migratiecorridor. Het merendeel van de Wespendieven die deze trekroute volgt komt hier terecht, en dat heeft alles te maken met de rivier die erdoor stroomt, de Saison. Het brongebied van de Saison ligt immers in het hart van de Pyreneeën. Met andere woorden: de Saison loodst je perfect door die barrière van rotsen. Best indrukwekkend, van ver gezien. Waarom zouden we energie verspillen om de bergen lukraak over te steken als het bijna zonder kan? Het was dus best druk op de baan vandaag. Met honderden waren we, allemaal lekker samen in de thermieklift. What a fun we have!

We bereikten Tardets net voor zonsondergang. Welkom in Baskenland. Terwijl we ons vanaf de top van de laatste thermiekzuilen zuidwaarts lieten glijden merkten we echter dat het er voor morgen niet goed uitziet. De bergpieken Anie en Orhy, onze bakens voor de oversteek van de grens met Spanje, verdwenen geleidelijk in de wolken. Klote, die klassieke zomerdepressies in de Golf van Gascogne. Die zuigen een hoop lucht uit Spanje aan, en vermits die natuurlijk over de bergen wil vormen zich aan de zuidzijde ervan massa's wolken. Die vochtige opstopping wordt bij de oversteek van het hoogland uiteraard stevig uitgeperst - stijgingsregens - en verandert in warme, droge, harde winden die doorheen de nauwe valleitjes naar het noorden razen. 

Tegen die regens valt heel weinig te beginnen. 
En tegen die Baskische bergscheten nog minder. Ik ben Chuck Norris niet.

Het zal er dus op worden morgen. Of onder. 

Oversteek van de Dordogne - Bergerac.

De Garonne over - Valmande.

De bergen in zicht, eindelijk.

De Saison corridor. Op de achtergrond de pieken Anie en Orhy.

Bijna op onze eindbestemming van de dag.

 

GTC Etang du Pondy - Bergerac

22 augustus 2000. Bergerac. 274km.

Ongelooflijk goed opgeschoten vandaag, 42km meer dan ons vorige dagrecord!

In tegenstelling tot wat ik had gevreesd is het een prachtige dag geworden - schitterend idee, die iets zuidelijker koers dan de vorige jaren. De lichte oostenwind zorgde voor een welkom duwtje in de rug waardoor we in een mum van tijd de Bourgogne achter ons lieten. Vervolgens ging het over de Limousin, ongetwijfeld een van Frankrijks meest gediversifieerde regio's. We ruilden de grootschaligheid en monotonie van de voorbije dagen voor - nee maar - kleinschaligheid en diversiteit. Het Bekken van Parijs maakte plaats voor de uitlopers van het Centraal Massief en dat leverde ons de perfecte mix op van door hagen omzoomde weilanden, bossen, akkertjes, dorpen, carrières, meren en waterlopen. We vlogen zelfs over Lascaux. Ik weet dat dit voor jullie, mensen, een heel belangrijke plaats is maar vraag me niet waarom, er was immers geen zak te zien. Een Wespendief kan ook niet alles weten, trouwens.

We zagen ook runderen, overal runderen. En we roken ze ook. De Limousin telt ongetwijfeld meer koeien per inwoner dan welke Franse regio ook.

We gingen de Creuse over, vervolgens de Vienne en daarna de Isle, allemaal bijlopen van de Loire, om uiteindelijk in de Dordogne te belanden.

Gewoon een prachtige dag, en niet eens veel energie verspild. 

Als we zo doorgaan zijn we morgen aan de voet van de Pyreneeën.

Bocage van Chassain - Limousin.

Stuwmeer van de Creuse - Chambon - Limousin.

Diorietcarrière in Saint-Dizier-les-Domaines - Limousin.

Wegdromer 86

Tussen Anita's schrijfsels door vraag je je misschien af of er in Le Nord ook nog nieuws te rapen valt? Niet dus. Tenzij je een oud boerderijtje klaar maken voor de winter en de laatste loodjes leggen aan de opstart van een zaak ook nieuws noemt. En dat jullie in Vlaanderen tot je 67e zullen mogen werken wisten jullie reeds. Als we zo doorgaan ligt de wettelijke pensioenleeftijd binnenkort hoger dan de gemiddelde levensverwachting van de mannen. 

En dan gaan ze met z'n allen nog lachend op de foto ook. De gewone man laten opdraaien voor het vierkante beleid van de voorbije decennia. Gewoon niet te geloven.

Ben ik blij dat ik het allemaal niet meer hoef te ondergaan.

Uiteraard zal ik werken tot m'n 67e. 

Of niet.

Out of the blue and into the black...

Into The Black - Neil Young

GTC Saint-Parres-les-Vaudes - Etang du Pondy

21 augustus 2000. Etang du Pondy. 192km.

Vandaag was zo'n dag die je meteen weer vergeet, zo'n dag die je nu eenmaal door moet om de volgende te kunnen aansnijden. Je kent dat wel. De koers was vast - pal zuidwest, het weer was vast - stralend blauw en lichte oostenwind, en ook het landschap was vast. Een en al landbouwgebied, van het zuiden van de Champagne over de Bourgogne naar de regio Centre, akkers, akkers, wat boscomplexen en vervolgens meer akkers. En dan nog akkers. Monoculturen van graan, koolzaad en zonnebloemen, kilometers aan een stuk. De buitenwijken van Auxerre uitgezonderd kwamen we nauwelijks enige bebouwing tegen. Als je niets met landbouw te maken hebt heb je hier niks te zoeken. Pure monotonie. Zelfs relief lijkt hier onbestaande, de hoogtemeter schommelde tussen de 150 en 250m, de hele weg lang.

Het enige lichtpuntje van de dag was de oversteek van de Loire in Charenton. Steeds even puinbeladen, steeds even droog in deze periode van 't jaar. 

't Was in deze buurt dat ik tijdens m'n eerste trek totaal de koers kwijtraakte. Je moet het maar doen, verloren vliegen op een rechte baan. Wist ik veel waar ik heen moest. Veel te laat uit Zweden vertrokken en omringd door snotneuzen die al evenmin de weg kenden. Juvenielen, zonder uitzondering. Van 'constante koers' hadden we nog nooit gehoord, en dus zwalpten we als dronken Papegaaiduikers via Nederland en Belgie Frankrijk binnen. Duitsland kregen we niet eens te zien! Via een hoop omwegen bereikten we Auxerre en in plaats van richting Garonne te koersen besloten we de Loire maar te volgen. Tot in Le Puy vlogen we. Denkende dat we de Pyreneeën hadden bereikt staken we de waterscheiding over en bereikten twee dagen later een hoop water.

Toen pas kregen we door dat we zonet de Cevennen waren overgestoken, en niet de Pyreneeën. En 'dat water' bleek de Middellandse Zee. Maar niet de juiste Middellandse Zee. We waren zo'n 500km uit koers. Er stond ons dus maar één ding te doen: de kust volgen 'tot we de Atlantische Oceaan konden ruiken' zoals onze ouders ons hadden verteld.

De Loire dus. Dat waren pas tijden. 

Knud, deze keer hield ik haarscherp m'n koers. Geen graad meer of minder.

Morgen komt er weer zo'n dag als vandaag aan. Hoera.

Oversteek van de Loire - Charenton.

GTC Bastogne - Saint-Parres-les-Vaudes

20 augustus 2000. Saint-Parres-les-Vaudes. 232km.

Reeds 6 dagen ver. Nog een dertigtal, als alles écht meezit. Kan je 't je voorstellen dat wij, vogels die 'de internationaal doen', gemiddeld zo'n 80 dagen aka bijna drie maanden per jaar onderweg zijn? Een kwart van ons leven zijn we op de baan. De rest van onze tijd verdelen we tussen ons zomer- en winterverblijf. Veel van onze kameraden laten 't loodje, onderweg. Ze worden neergeschoten in de 'Ring Of Fire' van het Middellandse Zee-gebied, worden ziek tijdens de oversteek van de Sahara of belanden in de pot in equatoriaal Afrika.

Denk daar maar eens over na, de volgende keer dat je ons ziet.

Knud, genoeg geklaagd. Vandaag vestigden we een nieuw dagrecord op deze reis, 232km! Nog minder wind dan gisteren, 32° op de schaal en waanzinnige thermiek toen we de Ardennen achter ons lieten. Vervolgens ging het over de Argonne richting Champagne. Grote boscomplexen, bocage, uitgestrekte monoculturen en grote meren, we kregen het allemaal op ons bord. Gediversifieerd, dat bekken van Parijs. 

Piet zijn we kwijt, sinds vanmorgen. Hij besloot wijselijk het wat rustiger aan te doen in plaats van tegen elke prijs met ons mee te gaan. Gelijk heeft hij. 't Is niet de eerste juveniel die ik volkomen uitgemergeld in de woestijn zie sterven. De Niger halen is het enige wat telt. Al doe je er 70 dagen over.
In de plaats kregen we 't gezelschap van een tiental Fransen. Waarom wil iedereen steeds in 't gezelschap van een knappe Zweedse zijn, zelfs wanneer die een zender op haar rug heeft?

Morgen gaat het over de Loire richting Centre. 

'k Hoop maar dat we vannacht geen onweer krijgen...

Charmont bocage - Argonne.

Lac du Der - Champagne.

Area 51. Brienne-le-Château - Champagne.

De Seine over! Op de achtergrond onze slaapplaats.

GTC Ludenscheid - Bastogne

19 augustus 2000. Bastogne. 200 km.

Voor even op Belgische bodem.

We raken stilaan in ons trekritme. Uitgebreide inspectie van ons materiaal terwijl de ochtendzon hoogte wint en de ochtenddauw doet verdwijnen, on air in de vroege middag en vervolgens liften van de ene thermiekzuil naar de andere tot de aarde niet genoeg energie meer geeft om ons gratis in de lucht te houden. 

De hemel was helder en er stond slechts een bijzonder flauwe westenwind vandaag, niet sterk genoeg om ons veel last te bezorgen. De heuvels van Nordrhein-Westfalen waren snel achter ons, we staken de Rijn over tussen Keulen en Bonn en toen ging het als een sneltrein over de vruchtbare Rijnvlakte, waar de oogst reeds volop aan de gang was. Vervelend, dat stof in onze neusgaten. Onze anatomie is er immers op gebouwd aarde en zand tegen te houdens tijdens het graven naar wespennesten, dat graanstof daarentegen gaat er gewoon door. Haaaaaatchaaaaaaaaaaa!!!

Vervolgens kwamen de Ardennen aan de beurt. De hoogtemeter ging naar omhoog en akkers maakten plaats voor weiden en bossen. We gingen de Belgische grens over in de buurt van Lanzerath - net zoals de Duitse troepen in het begin van het Ardennenoffensief - en om het politiek evenwicht in balans te houden ging het op de tonen van 'Blood on the risers' - het lijflied van de 101e Airborne Division - richting Bastogne.

Vanaf morgen kruisen we over Frankrijk.  
Gory, gory, what a hell of a way to die,
Gory, gory, what a hell of a way to die,
Gory, gory, what a hell of a way to die,
And he ain't gonna jump no more!

De oversteek van de Rijn in Wesseling.

Alle wegen leiden naar Bastogne, blijkbaar.

GTC Hanover - Ludenscheid

19 augustus 2000. Fuelbecker Talsperre. 177km.

Niet zo best opgeschoten vandaag. Restanten van de zware storing, die een week geleden nog boven de Azoren hing, zorgden de hele dag voor een lichte zuidwestenwind en compacte stratus waardoor we dus flink in de vleugels moesten om op schema te blijven. Van cruise-control was geen moment sprake. Kloteweer, maar zo'n dingen horen er nu eenmaal bij. 

De etappe voerde ons over de laatste restanten van de Luneburger Heide, met ronduit prachtige eindmoreneruggen gescheiden door vruchtbare valleitjes. 't Valt me ook steeds weer op hoe bosrijk deze regio wel is. Duitsers en brandhout, het blijft een klassieker.

Vervolgens vlogen we via Paderborn naar het bosrijke heuvelland van Nordrhein-Westfalen. 'We' is in dit geval ruim te nemen. De collega's waarmee ik de eerste etappes een tijdje ben opgetrokken ben ik immers reeds lang uit het oog verloren. We zijn slechts met z'n vijven nu. Drie Zweden, een Deen en een jonge Hollander - 't lijkt wel het begin van een mop. Die laatste, Albert-Jan-Hein-Willem - wij noemen hem Piet - is een jonge snaak, niet eens vier maanden oud, die door de depressie meer dan 200km uit de koers werd geslagen. Noot: hij was slechts één dag onderweg. 't Zal hem leren niet naar de lucht te kijken en 'vergeten' de luchtvochtigheid te meten, laat staan de geur van de lucht op te snuiven vooraleer te vertrekken. Vochtige zeelucht zie je van eindeloos ver aankomen. 

Trekken doe je met je verstand. Sterk zijn is niet voldoende. 't Zal Piet geen tweede keer overkomen.
Ook bijzonder hoeveel stuwdammen deze regio telt - indertijd aangelegd om het Ruhrgebied van stroom te voorzien. Een paar werden tijdens de Tweede Wereldoorlog trouwens succesvol gebombardeerd. Laagvliegende Lancasters, speciale 'Mozesbommen' die vrolijk over 't water 'huppelden' tot tegen de dam waarna ze zonken. Daarna boem, stortvloed en dat soort dingen. Jullie, mensen, doen elkaar toch wat aan. En jij die dacht dat wij Wespendieven van niets op de hoogte zouden zijn...

Soit, met een beetje geluk spoelt de storing vannacht volledig door zodat we morgen de Rijn over kunnen.

Vlieg eens over een kalksteengroeve. Erwitte.

Prachtig zicht op de vallei van de Lenne, een bijrivier van de Ruhr.

De 'walvisdam' aka onze slaapplaats.