Wegdromer 88

'Nee maar, je hebt een cd van Gorki!!!' zei die franse schoonheid terwijl ze met haar zachte handen door de verzameling schijfjes in m'n wagen snuisterde. 'Gorki, die Baskische zanger, dat jij hem verdorie kent!' ging ze overenthoesiast verder. 

We waren in Organby, vele jaren terug. Hoe ze heette weet ik begot niet meer, het enige wat ik me nog herinner is dat de col in soepdikke mist zat en dat we door de scherpe haarspeldbochten naar Spanje scheurden. Met Gorki - de onze, niet de Baskische - loeihard door de speakers. 

't Was niet meteen wat ze verwachtte, 't waren niet meteen dezelfde teksten - probeer ze maar eens in 't frans te vertalen - maar ze vond het toch de moeite.

Een van de vele legendarische momenten ginder, voor altijd verbonden met de Gentse rocker.

Onwerkelijk...

Soms vraagt een mens zich af - Gorki

BRICOBART SARL

'Société Bricobart' is een feit. Eindelijk. Na 15 maanden (!) kon ik vanmorgen eindelijk naar de 'Chambre de Métiers' aka Kamer van Vrije Beroepen, of zo, om de firmanaam officieel te laten beitelen in de blauwe stenen der fransche ondernemers-couloir-de-la-gloire. 

Met gouden letters. Twee vingers diep.

Had iemand me pakweg vijftien jaar terug - toen ik nog schoolmeester in een obscuur atheneum was - gezegd dat ik ooit nog eens een klusfirma ging opstarten in 't land waar de haan altijd kraait, ik had hem wellicht de klas uitgesmeten. Samen met alle andere rustverstoorders - de leraars van de naburige klassen, alweer klagend omdat m'n stratovulkaan teveel lawaai maakte.

Soit. Kijkend naar m'n bijzonder gekleurd professioneel palmares is dit toch wel het meest bijzondere wapenfeit. Al zeg ik het zelf.

Weet je trouwens waarom de haan 't symbool is van dit land? Omdat het 't enige beest is dat zich goed voelt op een mesthoop. 

Haha. Met dit citaat heb ik al veel vrienden gemaakt, hier.

Bricobart SARL, dus. Drie kilo woog m'n dossier vanmorgen. Ongelooflijk. En 'k moest bovendien nog een hoop betalen om de turf er te mogen achterlaten. Net zoals in 't containerpark. 

Dat ik niemand meer hoor klagen 'dat het in Vlaanderen allemaal zo lang duurt'. Dikke zever, jullie zijn gelukzakken. Hier is 't pas erg. Heel erg. Vijftien maanden om een bedrijf op te starten. Van de ene instantie naar de andere. Je doet één deur open en je hoort info A, je doet een andere open en je hoort A+, je duwt vervolgens een poort open en je verneemt B-. 

Wat echter nog het langste heeft geduurd was het bekomen van m'n nieuwe - Belgische - identiteitskaart, want uiteraard was die tijdens het parcours vervallen. Net zoals sterven van honger terwijl je in een restaurant op je vreten wacht.
Bijna drie maanden heeft de franse tak van onze vaderlandse administratie erover gedaan om me een nieuw stukje plastic te bezorgen. Zevenentachtig dagen! Sommigen zullen het ironie noemen. Doe maar. Ik heb er al lang geen woorden meer voor.

Dit land heeft handleidingen nodig voor toekomstige ondernemers. 

En goeie stielemans.

Bricobart SARL. A votre service.

Good vibrations

Good vibrations from Cameroon!

Zat vanochtend in de bus.

En wij ons maar in 't zweet werken, terwijl madam met haar lui gat over vulkanen vliegt...

Wegdromer 87

Als ik ooit op de eenzame highways van noord-Amerika raak zal deze klassieker alvast niet ontbreken...

Sundown - Gordon Lightfoot

Get To Cameroun - time out...

Tot zover Anita's dagboek.

't Zal je wellicht verbazen, maar Anita's verhaal is gedeeltelijk fictie. Serieus.
Gedeeltelijk, daar Wespendieven immers geen nota's nemen. Niemand weet exact wat er juist in hun kopje omgaat. We kunnen enkel veronderstellen waarom ze sommige beslissingen nemen, ons baserend op waarnemingen en studies.

Vooral deze laatste leveren soms verrassende resultaten op. Een van de meest interessante documenten die ik de vorige jaren onder ogen kreeg was 'Age-dependent migration strategy in honey buzzards Pernis apivorus tracked by satellite.' door Mikael Hake, Nils Kjelle´n en Thomas Alerstam. Vrij verkrijgbaar op het net, enkele kliks en je hebt ze.

Van 1997 tot 2000 voorzagen deze onderzoekers negen Wespendieven - zes adulte en drie juveniele - van satellietzenders. Zo konden de dieren van dag tot dag worden gevolgd, van hun zomer- tot hun winterkwartier. Doel was te kijken of er verschil in trekgedrag - timing en route - was tussen vrouwtjes en mannetjes en tussen adulten en juvenielen.

Anita aka 'F55-00' was een van hen. Haar fantastische traject vormde de inspiratie voor 'Get To Cameroun'. Anita was dus wel degelijk reeel, haar traject was reeel, wat ze moet gezien hebben was reeel. Ze was trouwens de enige die in Cameroun overwinterde. De anderen gingen naar Ivoorkust, Ghana, Sierra Leone, Nigeria en Togo.

Een lijn op een kaart zegt echter niet veel. Ik wilde meer, en daarom besloot ik wat te spelen met het prachtige werktuig dat Google Earth is. Je kopieert het traject, plaatst de nodige waypoints, drukt op automatische piloot en het programma doet de rest. Meer dan 300 minuten vliegtijd, van het Zweedse Varberg tot het Camerounse Yabassi. In vijf uur kan je de 7000km afleggen die Anita in de nazomer van 2000 aflegde. Vlieghoogte: 600m, ideaal om de nodige details in het traject goed te kunnen bekijken. Overweldigend. De beste fim die ik ooit zag.

Ik wilde zien wat Anita had kunnen zien. Alleen dat. Puur egoisme. 'k Heb echter niet de pretentie om in 't hoofd van een Wespendief te kunnen kruipen. De soortinformatie was solide, het traject was solide, al de rest was bladvulling. Dust in the wind.

Het hele traject had makkelijk kunnen worden samengevat in één zin: 'Zweedse Wespendieven overwinteren in equatoriaal Afrika.' - de standaardzin die we uitbraken wanneer we geinteresseerden wegwijs maken in Organbidexka.

Dankzij GTC heb ik echter ingezien dat deze zin veel te licht is voor de lading die ze pretendeert te dekken. De trek naar 't zuiden die deze dieren maken is één grote krachttoer. En dat doen ze tweemaal per jaar. Hun hele leven lang.

Na al die jaren Organbidexka begint dat nu pas tot me door te dringen. Het neerschrijven van GTC hielp daarbij meer dan je zou denken.
Volgend jaar ga ik wellicht de overtrekkende dieren anders bekijken. Meer onder de indruk dan ik ooit ben geweest.

Dankje Anita. Misschien heb ik je ooit in de kijker gehad. Misschien ook niet. Misschien ben je nog in leven. Misschien ook niet. 

Misschien weet ik het liever niet...

Gewoon, merci.

GTC Kumba - Yabassi

20 september 2000. Yabassi. 65km.

End of the road. We zitten waar we wilden zitten.
't Was waar wat de ouderen ons vertelden. Ga meer naar 't zuiden zeiden ze. Vergeet Nigeria, vergeet de grootschalige kaalkap, de branden, de bush-meat, het gevaar om in de pot te belanden. Wip de grens over, je merkt het wel.
Ze hebben niet overdreven. Dit is waanzinnig.
37 dagen onderweg om hier in het gebied rond Yabassi te geraken. Meer dan 7000km in de vleugels, over West-Europa, Noord-Afrika, dwars door de Sahara, de Sahel en de savannes van Midden-Afrika - je staat er niet bij stil als je 't niet met je eigen ogen hebt gezien. Of gelezen.
Het lijkt me de moeite waard, dit gebied. Duizenden vierkante kilometer primair, secundair en tertiair regenwoud. Bovendien is de hele regio één grote mikmak van Nationale Parken en Protected Areas, ongelooflijk. Als ik hier niet in de anonimiteit kan verdwijnen terwijl m'n pennen ruien kan het nergens.
Het kader is bovendien overweldigend. Deze hete oksel van Afrika is immers een van de meest imposante vulkanische gebieden ter wereld, en op een paar dorpen na nauwelijks bewoond. Juist wat ik nodig heb. Hete bergen, vochtige jungle en geen miserie rond m'n bakkes.
End of the road, dus. Vanaf nu gaan we zes maanden undercover.
Tot volgend jaar. We komen elkaar nog wel tegen - ergens tussen Cameroun en Zweden, in Falsterbo of boven Organbidexka...

Greetings from Cameroon.

GTC Abakpa - Kumba

19 september 2000. Kumba. 88km.

Dag 36.

Vandaag was een voorrecht. Bijna honderd kilometer over vrijwel onaangeroerd regenwoud. Over het Nationaal Park van Korup en de Rumpi Hills Protected Area.
Etappes zoals deze maken de hele reis goed. Het voelde aan zoals rijden over een gloednieuwe autostrade, maar dan jij alleen.

Canopy cruisin'. Onwerkelijk.

Het nationaal park van Korup is een wereld op zich. Meer dan 1.200 vierkante kilometer primair regenwoud. Nagenoeg onaangetast, een van de laatste wildernissen in z'n soort, vooral bekend om z'n primaten - dat gekrijs, weetjewel - zoals Dril-apen, Rode-franjeapen, Chimpanzees, Roodkopmangabeys en Roodoorapen.
Vooral die laatste krijsen onophoudelijk. Net alsof ze onophoudelijk met hun ballen in een houtklem zitten. Roodbal-aap had een stuk toepasselijker geweest, eigenlijk. Verder komen er ook Duikers voor - de antilopen, niet de vogels - en werden er meer dan 1000 vlindersoorten, tientallen amfibien en reptielen en meer dan 1000 plantensoorten geteld.

Korup is het. Errond vele duizenden kilometer primaire en secundaire voorpost.

Zeg nu nog dat ik m'n vakantiebestemming niet weet te kiezen.

Rumpi Hills, op de achtergrond Mount Cameroun en het eiland Bioko.

GTC Aplapum - Abakpa (Cameroun)

18 september 2000. Abakpa. 91km.

We zijn op een scheetje na waar het allemaal om draait. Winter headquarters. In de schaduw van Mount Cameroun - met z'n 4040m de hoogste top in centraal Afrika.

't Werd een bijzonder rustig dagje, de eerste boven ononderbroken jungle. Vijfsterren regenwoud. Primair spul. Geen kapvlaktes, geen dorpen, geen wegen, geen niets. Bergland overdekt met dertig meter broeierig krijsend sissend bruisend groen, op de grens tussen Nigeria en Cameroun.
Dit is heilige grond. Het deken van boomkruinen heeft iets rustgevends voor wie er boven vliegt. Zolang je maar hoog genoeg vliegt, toch. Het gekrijs van apen, papegaaien en ander grut is immers oorverdovend en tot zeer hoog te horen. Gelukkig dempt de nevel heel wat decibels. Van op twee kilometer hoogte lijkt het zelfs zacht.
Tot je onder de kruinen duikt. Zoals vliegen door een waterval of de deur openen van een discotheek. Groene chaos, duizenden jaren adrenaline.

En toch gaan we nog een dag of twee verder. Wij Wespendieven moeten het immers van gediversifieerder landschap hebben. Wat kapvlaktes, wat secundair woud. Dat soort dingen.

Morgen die vulkaan eens gaan verkennen.

Jungle fever (3). Aan de horizon Mount Cameroon.

GTC Nsukka - Aplapum

17 september 2000. Aplapum. 139km.

Prachtige dag vandaag, rustig cruisend over de landbouwrijke vlakte van de Cross River, liftend van cumulus naar cumulus, de bergen van Cameroun tegemoet.
't Valt op dat er meer en meer volk op de baan is. Niet alleen Zweden, Noren, Duitsers, Nederlanders en dat soort dingen, maar ook meer en meer Finnen, Letten, Polen en een eenzame Bulgaar.
Ze hebben er ook een trot opzitten. Dwars door Oekraine, langs de westzijde van de Zwarte Zee, over de Zee van Marmara, via Rhodos de Middellandse Zee over, dwars door Egypte en Tchaad en vervolgens Nigeria binnen. Respect. En wij maar klagen wanneer we twintig kilometer over open water moeten. Die gasten hebben er minstens 200km opzitten. Wij Wespendieven zijn onvoorstelbaar, toch. Vraag maar na op de telposten. Als we echt willen trekken dan trekken we. Ongeacht de wolken, ongeacht het licht, ongeacht de wind, ongeacht de neerslag. Alleen Visarenden doen beter.
Bijzonder eigenlijk de Finnen hier te vinden. Niet eens driehonderd kilometer - de Botnische Golf - scheidt de Zweedse van de Finse populaties, en toch nemen we totaal verschillende wegen om op dezelfde bestemming te komen. De afstand is dezelfde, 7000 kilometer. Wij langs de Spaanse zijde van de Middellandse Zee, zij langs de Turkse. Sommigen, vaak juvenielen, Zweedse én Finse, reizen zelfs samen over Italie, Sicilie, Malta en Tunesie.
Evolutie is een merkwaardig proces.
De vraag die ik me echter stel is: waren onze voorouders Afrikaans en hebben ze de noordelijker gebieden 'per toeval' ontdekt, of zijn wij van oorsprong Euraziaten?
Moet ik me toch eens in verdiepen.
Binnen een paar dagen, in Resort Cameroun.

Jungle fever (3).

Zandbanken in de Cross River.

GTC - Lokoja - Nsukka

16 september 2000. Nsukka. 128km.

Nauwelijks opgeschoten vandaag. Komt ervan als je bijna op je bestemming bent.
Welcome to the jungle. Dit is thuis. Hier bracht ik de zomer van m'n leven door. The summer of '97. Na m'n eerste trek trok ik in deze contreien zo'n anderhalf jaar rond. Nigeria, Cameroun, Centraal Afrikaanse Reubliek, Congo etc. - I got it all. Tot in Angola zat ik. Van oktober 1996 tot maart 1998, zoiets. Samen met een handvol leeftijdsgenoten trokken we maandenlang rond in en boven de equatoriale jungle - het klassieke scenario voor jonge Wespendieven, daarom dat jullie nooit tweedejaars-Wespendieven op de trektelposten zien, trouwens. Tijdens deze spring-break verwisselden we ons juveniele kleed voor ons adulte pak en toen de laatste pennen waren doorgeschoten trokken we een eerste keer terug noordwaarts.

Een prachtige tijd was dat.
't Is goed om opnieuw boven deze dampende jungle te vliegen, tussen de boomkruinen te scheren, venijnige wespen uit te graven op de talloze kapvlaktes en vervolgens na de obligate boerpauze verder te vliegen.

Die miserie van de woestijn? Al làng vergeten!

Jungle fever (1).

Rumble in the jungle?

Alweer een bosbrandje, dus.

Jungle fever (2).