La Voix du Nord

Terwijl Heggemussen, Winterkoningen, Koolmezen en Merels onze tuin reeds een paar weken opnieuw opeisen is de tweede maand van 't jaar alweer geschiedenis. 

't Leven is rustig geweest, hier in Noord-Frankrijk. Een paar multiservitionele klusjes, heel wat offertes, wat houtsnijwerk en werktuigbouw - ik meen het, dat van die boot - en een reporter van 'La Voix Du Nord' - zoals het 'Het Nieuwsblad', maar nog smeuiiger - die meer wou weten over die twee nieuwe dynamische compleet gestoorde ondernemers in de streek. 

Als dat maar goed afloopt.

Intussen worden de eerste zomervogels gesignaleerd. Een maand geleden - er stond nog ijs op de plassen - hoorde ik reeds een vroege Waterral en gisteren kreeg ik blij nieuws uit Baskenland, met de melding van de eerste Zwarte wouwen en de eerste Aasgieren. 

Het gaat een gavarieerd jaar worden. 

'Chef d'entreprise'. Ik moet er toch nog wat aan wennen. 

En toch lijkt het of ik nooit iets anders heb gedaan...

Wegdromer 93

'k Ben er m'n dag heel vroeg mee begonnen, en ben er heel laat mee geeindigd.

Zo wil ik er nog.

Burning - The War On Drugs

Leve de lente

De hele dag trokken Grauwe ganzen over.
Pal noordoostwaarts.
Weg van de winter. Recht naar de lente.
Ik bewonderde ze vanuit het Rode Gevaar.
Hoorde hen, toen ze over de tuin trokken.
Volgde hen, tot de horizon hen opslokte.
We hebben 't weer gehad.
Vergeet de 21e maart.
Leve de lente.

Leve de lente

Met alle Chinezen

'Daar ben ik weer van af!' moet m'n vader hebben gedacht, toen hij die 30mm dikke (!) stalen profielen in onze koffer laadde. 

Minstens 200 kilo materiaal. Handgemaakt. Om smeedijzeren krullen mee te maken. 

Niet van die lichte krulletjes waar Horta ooit enige bekendheid mee verwierf. Neen, 'k heb het over echt smeedwerk, met dikke vette krullers. Om bomschuilkelders dat tikkeltje meer te geven, bijvoorbeeld.

'Merci!' antwoordde ik, welgemeend. M'n vader was immers een fantastische ijzerwerker, indertijd. Hij is het nog steeds, uiteraard, maar alleen is de goesting er niet meer. Whatever. IJzerwerker ben je voor 't leven. Voor meerdere levens, zelfs.

Pa wist wellicht donders goed dat de kans heel klein was dat ik ooit smeedijzeren krulwerk ging maken. Ik ben immers in de eerste plaats een houtwerker - tegendraads, weet je. En dan nog. 

En trouwens, om dat materiaal echt te laten renderen zou ik zoveel staal moeten inslaan dat ik wellicht een directe concurrent van de gehele Chinese natie zou worden.
'k Ben echter een creatieve en-dan-nog-houtwerker. Dat soort dat steeds weer z'n grenzen wil verleggen. Toen ik dus deze week besloot een eerste werktuig te maken voor m'n toekomstige boomstamkano - 'die hangar ga ik gebruiken om boten in te bouwen', remember - realiseerde ik me dat ik niet echt over de juiste middelen beschikte.

Er moest immers dik koolstofstaal in de juiste vorm worden gesmeed. IJzer is onmisbaar, voor een houtwerker. En dus ging eerst het blad van onze grasmaaier eraan. Vervolgens stookte ik een geniepig vuurtje, zo verschroeiend heet dat we nu een rechtstreekse verbinding met China hebben.

En dan haalde ik die-profielen-uit-Halle vanonder 't stof.

'k Heb ze wellicht niet gebruikt waarvoor ze oorspronkelijk werden gemaakt, maar ze hebben hun werk verdomd goed gedaan. Als aambeeld en pasvorm. Een perfect aambeeld, en de juiste pasvorm.

Die kano wordt fantastisch.

Wegdromer 92

'k Ben het helemaal eens, met die hotshot van deze week.

Klinkt geweldig goed in het Rode Gevaar, trouwens.

Stubru all the way.

Congregation - Foo Fighters

Paivi update

Aan alle lieve mensen van Natuurpunt Halle - zelfs aan jou, Sven - die vorige week zo beleefd waren de zaal niet te verlaten voor ik m'n laatste woord had gezegd. Trouwens, alle uitgangen stonden onder cameratoezicht. En ik ben een slechte vergeter. En een in-slecht mens.

Soit, gewoon om jullie mee te geven dat Paivi - je weet wel - zich schijnbaar in beweging heeft gezet. Ze lijkt haar kleine driehoek te hebben verlaten en bevindt zich nu zuidelijker dan ooit. Tussen Inhoek en Dankbaar - ik ben voor veel verantwoordelijk, maar niet voor de Zuid-Afrikaanse plaatsbenamingen. Haar laatste signaal kwam uit iets dat lijkt op een stevig uit de kluiten gewassen landbouwbedrijf. Onder in die mielies bij die groen doringboom.

Ze blijven me verbazen, die Wespendieven.

Weilanden en akkers - 't zou evengoed Vlaanderen kunnen zijn.

Met een zware zak

Je bent pas echt zelfstandige als je rond halfnegen 's avonds je camionette voor 't frietkot van 't dorp parkeert. Moeilijk om in dit jaargetijde werkende frietkoten te vinden, trouwens. Zelfs in Le Nord. Ofwel zijn ze gesloten ofwel gewoon verdwenen.

Gelukkig is 'Lolo' er nog, een van de drie steengoeie frietenbakkers van La Bassée. Degene die het dichtst bij ons huis staat geparkeerd, ook. Patatten die voor je neus worden geschild en gesneden, uitstekend gebakken, gepropt in een kartonnen frietzak en niet op een friet meer of minder gekeken. En gehuisvest in een goeie oude aanhangwagen. 

Dat soort configuraties heb ik in Vlaanderen al làng niet meer gezien. Niets dan smaakloze veranda-achtige constructies - de mensen staan niet meer graag buiten blijkbaar, plastieken bakskes, veel te kleine porties, veel te hoge prijzen, en voorgesneden gele staafjes uit de diepvries. We zijn de echte frietcultuur vergeten. Jammer. 

Kom gerust eens de grens over. In 't vruchtbare achterland van Lille. Tussen de terrils en de opaalkust, daar ergens. Er wordt misschien wat minder hoog gescheten, maar 't valt tenminste in 't juiste gat.

Soit. 

Enne, we hebben inderdaad onze lang verwachte camionette. Een Renault Trafic. Zelfde configuratie als in Sète dus, maar dan een knalrode in plaats van een spierwitte. En met minder blutsen - nu nog. En met frietgeur vanbinnen, in plaats van pizza. En met een zaakvoerder achter 't stuur, in plaats van een vrije radicaal.

'A la prochaine Lolo!'

On the road again.

Wegdromer 91

Lang geleden dat een groep me nog eens volledig binnenstebuiten keerde...

Under The Pressure - The War on Drugs

It will be loud

Soms komt alles gewoon op z'n pootjes terecht. Ineens. Verre van 'vanzelf', maar wel ineens. Het aanmaken van een pro-bankrekening - of dacht je dat ik me met smoutebollen ging laten betalen, het bekomen van een lening, het vinden van het juiste voertuig - eindelijk heb ik ze, die Shermantank, het vinden van de juiste bronnen - leveranciers van werk, materiaal en drank, vertrouwd raken met de omgeving etc. Een dozijn parallelle sporen, allemaal eindigend in één versgegraven schijtputje.

't Heeft allemaal veel langer geduurd dan gepland en 't bleek allemaal veel ingewikkelder dan gedacht - ellendig, die administatie, meer dan eens kreeg ik het gevoel dat dit land gewoon niet wil dat er nieuwe ondernemingen uit de grond worden geramd - maar nu we de preparatieve traagstromende zeikstroom eindelijk hebben geruild voor snelstromend helder water komt eindelijk dat gevoel terug waarmee we dit project zijn gestart: de goesting om de rest van m'n professionele leven luid rockend door te brengen, in plaats van zachtjes jengelend op een krakkemikkige piano. Tegenstrooms roeien heeft z'n voordelen.

Deze week kwamen de versterkers aan.

Het voorprogramma is voorbij. Tijd om de volumeknop wijd open te draaien.

Waar is de wc-borstel?