Weet je wanneer je de juiste job hebt?
Wanneer je rond halfzeven 's avonds een telefoontje krijgt.
Tuurlijk zit je op je chantier - nog, op je chantier. Tuurlijk is je werk nog niet gedaan. Je hebt immers enkele dagen eerder je rug bezeerd waardoor je 'r enerzijds als een idiote ingepakte hesp bijloopt en je anderzijds maar voor 75% steenkool in je motor hebt terwijl je net op dat moment over de volle 200% nitro zou moeten beschikken.
Tuurlijk zit je met je gedachten elders - op een col in de bergen bijvoorbeeld, want enkele mensen die je vaag kent zijn er ook en die duizenden trekkende Wespendieven ook.
Tuurlijk heb je een grondige rothekel aan alles en iedereen want je bent net vijf verdiepingen de trap opgetjakkeld met een verdomd stuk linoleum van 20 vierkante meter, ervoor wakend die bijna 40 jaar oude wervelkolom niet tezeer te belasten en bovendien zwetend als een 300-ponder in een Siberische sauna.
Maar dan, net dan, op 't moment dat je 't eigenlijk beter voor bekeken zou houden, jengelt die godverdommese klotetelefoon, met een dame aan de andere kant die zegt dat ze zichzelf heeft binnengesloten - uiteraard kan dat - en of jij asjeblieft die schijtdeur zou willen komen openmaken?
Als je dàn, net dan, met een nieuwe dosis energie je boeltje pakt en naar die nieuwe uitdaging - die deur, niet die dame - koerst, awel, dàn mag je zeggen dat je de juiste jobkeuze hebt gemaakt.
Geef toe, wèlke job geeft je op 't einde van zo'n klotedag in 't midden van zo'n schijtweek 't gevoel een echte held te zijn? Zoek maar.
Enne, dat vette slotenmakerstarief heeft er hoegenaamd niets mee te maken - kwestie van vooral geen misverstanden te hebben.
