Le Grand Retour

Niets zo goed om de feesten door te spoelen als daags na de terugreis - gisteren dus, nauwelijks volk op de baan, cruisin' on the highway, een Kraanvogel in de buurt van Tours, veel Rode Wouwen in 't Centraal Massief waar 't nog vijf graden was, Vale Gieren boven de Larzac en een franse jager onder m'n wielen, niets dan moois dus - meteen terug aan de slag te gaan. Een koffer hersteld, een offerte voor schilder- en laswerk gemaakt, een parking ont-Bost en ont-Groend en wat laswerk verricht. De reguliere dingen alweer, we're back in town!
De voorbije dagen lijken alweer ver weg, fantastische weerziens met fantastische wezens. Mama's en papa's, oma's en oma's, zatte nonkels en zotte tantes, schouderkloppende vrienden 'das lang geleie peij', Vlaams en Waals bier (als je biergist als wezens meetelt), lekkere beesten als daar zijn kippen, parelhoenders, kalkoenen, varkens- en runderbeesten (allen in meer of minder versneden en/of verwerkte vorm) en honden en poezen (in onverwerkte vorm).
Terug in Sète dus, terug in wat nog een klein jaartje onze thuis zal zijn - nu ben ik toch eens gloeiend nieuwsgierig wat er in 2013 gaat gebeuren, waar 't leven ons heen zal sturen en hoe m'n nieuwe blog zal heten maar helaas, fantaseren heeft geen zin. Al zou Bretagne eigenlijk feitelijk toch wel leuk zijn, zo op keltische grond weetgewel, iets met dikke muren, een grote stoof, socissen en hespen aan de balken, een zware houten deur met zo'n oud pioniersgeweer erboven - om Indianen, Grizzlyberen en getuigen van Jehova op afstand te houden, twee honden uit een asiel - Sherman en Little Big Horn, patatten in de tuin, en Steenokkerzeelse spruiten, en een houten kotje met een hartje erop helemaal achterin den hof met een emmertje ernaast, enzo, enfin soit je weet wat ik bedoel.
Terug naar de harde werkelijkheid. Nog één jaar bloggen in Tramontane-land!
En tussen haakjes, Sète was vanavond meer dan bijzonder fotogeniek...

De Spreeuwen verzamelen niet langer in de Platanen...

Ze kiezen hoogspanning!

Een stukje verloren stadsnatuur... waar binnenkort toch Graszanger in zal broeden!

La Pointe Courte, met echte vissers met echte baarden...

Aalscholvers wijzen de weg boven de Etang...

On Celtic Ground

Een single malt, Altan op de achtergrond, reeds nacht buiten, en m'n gedachten waaien meteen zo'n 1200 km verder. Minstens. Bretagne, Ierland of Schotland. Mocht ik ooit de kans krijgen om echt opnieuw te beginnen en een Vaste Stek op te bouwen dan zou ik voor 't eerste kiezen. On Celtic Ground. Daar ga ik me wellicht 't meest op m'n gemak voelen. Schrap 'wellicht' maar. Leven op 't ritme van 't tij, vis en bier, patatten en boter, mist en prachtige hemels, een houten bootje op 't slijk - of dobberend op de golven een paar uur later, een stel schapen en een Bordercollie - wat zeg ik, twéé Borders!, een buurman op 10 km, harten van goud, 't gekrijs van de meeuwen...
'What the fuck' zit ik hier in 't zuiden te doen? Hardcore nordisten als ik hebben hier geen zak te zoeken. Een ervaring is 't, niet meer dan dat. Een rijke, dat wel. Met wat ik nu in handen heb zet ik een huis recht. On Celtic Ground. Verankerd in een of ander Hercynische massief. Geologie is belangrijk. Geen molen meer, tenzij ik een echtscheiding wil riskeren, maar een opgekalefaterd huizeken in graniet of zandsteen 'Ol' Red Sandstone youknoo'. Met een grooooooooooooooooote hangar in dezelfde stijl...
Nog een jaartje.
We kunnen alleen maar noordelijker.

Brid Og Ni Mhaille  - Altan

Pissed off

Een maand zonder blogsel, dat is me nog niet vaak overkomen. Komt ervan als je vaste collega het bedrijf verlaat en de afdeling 'multiservice' alleen op jouw schouders terechtkomt. Goeie zaak, want werken doe ik nog steeds liever alleen. Dat was zo in Brussel en dat is nog steeds zo in Sète. Loop niet voor m'n voeten en laat me m'n ding doen, zo ben je 't snelst van mij verlost. 'C'est toi le chef maintenant' zei m'n collega bij z'n vertrek. All right!!! Zalig! De dagen schieten voorbij, elke taak een nieuwe uitdaging. De beste job die ik ooit heb gehad. En op een fatsoenlijk uur thuis. Hier willen er veel voor tekenen...
Een maand ook waarin we voor 't eerst sinds lang terug op vakantie konden. De noordkust van Bretagne werd het, op amper 1200km hier vandaan. 't Was alsof we in een andere wereld terechtkwamen, een wereld waarin ik me wonderwel meteen thuis voelde. La 'Côte du Granit Rose', noemt de streek daar. Tussen St.Brieux en Perros Guirec, grofweg. Mik op Rennes en vandaar richting St. Brieux en Lannion. Ruige rotskusten, de enorme cyclus van eb en vloed - zo'n 7m amplitude, prachtige natuur, adembenemende zonsondergangen, een andere, en betere, mentaliteit - eens een nordist, altijd een nordist, zeekayakken tussen de honderden eilandjes, lekker eten - 'galettes de sarasin' aka gezouten pannenkoeken, zoete pannenkoeken, andouilles en andouillettes, makreel, oesters en Sint-Jacobsschelpen, bier dat voor een keer goed te doen is, appelciders, prachtige vrouwen ook - niet zo van die artificiële kleine donkerharige zongebruinde expressieloze zuiderse speelpopjes die allemaal op elkaar lijken en die 40 kilo nemen na hun eerste mormel (daar gaat Célia zelfs voor een stuk mee akkoord, logisch want deze Normandische is een stukje Bretoens), en eindelijk terug eens fatsoenlijk weer met regenvlagen en temperaturen die niet boven de 20 uitkruipen. En het folk aka zeemansliederenfestifal van Paimpol, een tweejaarlijks evenement dat veel weg heeft van Dranouter in de jaren '90. Met een madam en een pint van podium naar podium, dat was nog es lang geleden...
Ik ben dus fan van Bretagne geworden, zeker weten. Na enkele tussenstops in Normandië, Le Nord en Vlaanderen viel het me dan ook geweldig zwaar om terug naar 't zuiden te moeten. Dat Sète waar uitgerekend net dit weekend St. Louis wordt gevierd - het lokale carnaval, weetjewel, met 'joutes' en drommen volk en de onmogelijkheid om je wagen op minder dan 5km van je deur te parkeren en waar op dit eigenste blogmoment de kanonnen de processie aankondigen. Zucht.
Nog één jaar gaan we 't hier uithouden. Nog één jaar maar niemeer. En dan gaan we yak-proof houten boten bouwen in Bretagne. Of chalets in Noorwegen. Of bommenwerpers in Noord-Duitsland, om maar iets te noemen.
'k Ga straks m'n rugzak al klaarmaken...