Hallo blog, blij je terug te zien. Vaak aan jou gedacht, vaak te moe om wat te pennen, vaak gewoon geen tijd. De Tour raasde door Sète, Jurgen VdB kwam als eerste boven op de Mont St. Clair, vrienden en familie maakten een laatste keer gebruik van gratis slapen in 't zuiden - wat ben ik toch een slechte mens, haha - ik hernam het werk - en daarbij de tonnen achterstand want je denkt toch niet dat m'n collega's tijdens m'n afwezigheid een tandje hebben bijgestoken - misschien ben ik dan toch onmisbaar - Célia verdronk in 't hare, enfin op een wip vlogen er twee weken voorbij zonder dat we 't goed en wel doorhadden...
Jammer dat onze dierbaren Casa Felina terug hebben verlaten. 't Versterkt ons echter nogmaals in 't gegeven dat onze plaats dichter bij hen is en niet hier. Soit. Hier is 't zomer, tenminste. Stevig in de dertig, warme Tramontane, prachtig zomerweer. 'k Zal maar niet vragen hoe 't in 't noorden is...
Vreemd, sinds een paar weken realiseren we ons dat we in vijfde versnelling aan de toekomst aan 't denken zijn. We moeten nog dit en we moeten nog dat - want over een paar maanden kan 't niet meer, weet je. Wazawidu testen, duiklessen volgen, de Canigou, tonijn in de pan, gebakken zeerat - je denkt toch niet dat we dat beest nog eens gaan verhuizen, vissen met een oude vissersboot, het standbeeld van 'le jouteur' dynamiteren, een voorraad olijfhout inslaan - in 't noorden heb je dat immers niet, een 'permis bateau' halen enzovoort. Nog zoveel werk, naast het werk. En tussendoor een geschikte huurwoonst zoeken in afwachting van onze Definitieve Verankering.
Luxeproblemen, the only way is forward.
Volgend jaar, deze tijd, werk ik voor eigen rekening als 'multi-service' in de regio Lille. Zeker weten. Nog juist een geschikte naam voor 't bedrijfje vinden. Ik hou enorm van 'Yak-Proof' maar 'k vermoed dat deze noemer net iets te weinig commercieel klinkt.
Suggesties welkom.
Posts tonen met het label Sète. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Sète. Alle posts tonen
zondag 22 juli 2012
donderdag 5 juli 2012
Tour 2012 - alweer...
Gisteren ontdekt dat de Tour binnenkort zowaar in Sète passeert. Wat zeg ik - DOOR Sète passeert!
Dat er een aankomst is in Cap d'Agde wist ik.
Dat het op de nationale feestdag is wist ik ook.
Maar dat de karavaan dwars door l'Ile Singulière aka het 'bijzondere eiland' - 'whaaaaaaahahaaaaaaaaaa!!!', sorry - zou racen wist ik niet.
Nu wel, dus.
We hebben 't over de dertiende etappe. Van Saint-Paul-Trois-Châteaux naar Cap d'Agde. Van de Rhônevallei naar 't zeetje.
Op 't eerste zicht een gevarieerde rit, als je naar 't profiel van de etappe kijkt. Best heuvelachtig en de laatste 30km vlak.
Tot je goed kijkt wie daar op km 194 ligt.
Toen ik 't zag dacht ik 'holy shit!'.
Toen ik meer inzoomde zei ik 'holy, holy shit!!!'.
Toen ik 't begreep riep ik 'de sméérlappen!!!' - doelend op 't zootje ongeregeld dat het parcours heeft uitgetekend want de renners mogen helemaal op 't einde de Mont St.-Clair op.
Jawel, dé Mont Saint-Clair.
Wee diegene die 't parcours niet heeft verkend want die amper 160m hoge bult staat gecatalogeerd als een col van 3e categorie. Zomaar, in the middle of nowhere. En bovendien gaan ze'r op via z'n steilste kant - 'la route des bedouines' zoals we hem hier noemen daar deze weg blijkbaar ooit door slaven is aangelegd.
De parcourstekenaars steken zich die dag best héél ver weg.
Ik ken dat beestje intussen door en door en rij, reed, er vroeger wel eens op met de fiets - nu loop ik er vooral op, als ochtendtraining. Je kan 't vergelijken met de Muur, maar dan een stuk langer. En zonder kasseien.
La route des bedouines is niet om mee te lachen 'ce n'est pas pour des chochottes!' zeker als je reeds 200km onder een loden zon achter je tanden hebt en wetende dat het ginds vol zal staan met schreeuwende tifosi op hun 'quatorze juillet'.
Onze Vlaamse coureurs zullen bijgevolg m'n mentale steun goed kunnen gebruiken.
Van den Broeck en Vanendert: dit is jullie kans. Hou wat bier in de bidon in reserve en geef na het eerste plateautje, ter hoogte van het zeemanskerkhof, tegenover 't staminee van schuine mie van jules van de fles, volle patat. En maak er een stevige tijdrit van tot Agde.
Doe me één plezier: verkloot asjeblieft het Franse feestje.
zondag 22 april 2012
No fish no fun
Ik zit in een visperiode. Zo'n moment overkomt me elk jaar wel eens en elk jaar weer blijft de pan leeg en uiteraard de maag ook.
Ik ben een gruwelijk slechte visser.
Niet dat ik onhandig ben.
Niet dat ik debieler ben dan 't gemiddelde.
Niet dat ik 't juiste materiaal niet heb.
Gewoon omdat ik lichtjes ongeduldig ben. Ik kan twaalf uur op een bergcol zitten turen naar de horizon zonder ook maar één trekvogel te zien, maar ik haat het als ik na twintig minuten geen vis aan de haak heb.
Ik ben een man van tegenstellingen.
Een vat vol tegenstrijdigheden.
Een onpeilbaar zwart gat.
Een vent zoals alle andere.
En toch hou ik van vissen, denk ik. Alleen heb ik onlangs ontdekt dat al m'n mislukkingen slechts stapstenen waren op m'n zoektocht naar het soort vissen dat echt bij me past.
Vissen zittend op een bak bier langs de waterkant vind ik maar niets. Ook al kreeg ik zo enkele dorades aan de lijn.
Veranderen van gestoelte veranderde niets aan de zaak.
Vissen met lokaas bekte me al beter. Je werpt je 'leurre' uit, haalt haar met snokbewegingen terug in en hoopt dat een of andere debiele roofvis het plastieken geval voor een mindervalide anjovis gaat aanzien. Je wandelt verder, probeert het opnieuw, en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw. Wie kan het wat schelen? Zo zijn er zovelen. De Kreuners Forever.
Maar, ook vissen met leurres, of 'jigs', vergt geduld. En dàt, ontdekte ik, dàt vissersgeduld heb ik dus niet. Daarom zal ik nooit een goede visser zijn.
Tenzij ik van vis verander. Tenzij ik 't water op ga en de vissen ga bevissen op hùn terrein. Geen onschuldige makrelen of baarzengedoe. 'Bonites' ja, en tonijn. Niet vanaf een stabiele en veilige boot maar met een kayak. Burning Banana zal worden omgebouwd tot walvisvaarder.
Ik dus op zoek naar nieuw materiaal. Beter, en steviger, robuuster, duitser, yakproof'er.
Tonijnspul is echter duur. Verschrikkelijk duur, leerde ik. Ook tweedehands. Er zijn immers weinigen die deze sport beoefenen en dat houdt de prijzen hoog. Economische principes zijn zonder genade.
Er is echter meer dan alleen tonijn in deze wereld, in Frankrijk.
Fransen zijn verzot op kwabalen. Kwawàt? Kwab,alen. Zo van die zoetwatervissen die drie à vier meter groot kunnen worden en die in dit land nog talrijke waterlopen bevolken. In Vlaanderen zit er ook nog ergens een, in een of ander natuurreservaat waarvan de naam me ontsnapt. Vermoedelijk ooit uitgezet.
Soit, kwabaalvissen 'la pêche au silure' is hier geweldig populair. Kwabaalmateriaal is uiteraard ontzettend sterk - zo'n beest weegt immers al gauw evenveel als een goed doorvoede Sint-Bernardshond, of een vrouwmens van lichtere taille. Er is dus veel materiaal voorhanden en de prijzen liggen betrekkelijk laag. Economie, alweer. Noot: niemand voedt zich ermee. De dieren gaan na de foto terug 't water in.
Er is bovendien geen enkele reden waarom je met kwabaalmateriaal geen tonijn kan vangen. Dat bevestigen zelfs zij die 't zouden kunnen weten.
Ik nader dus m'n bestemming. Eens m'n kwabaalvislijn binnen, met kwabaalmolen en kwabaaldraad, gekoppeld aan tonijn'jig's', kunnen we de zee op en gaan we eindelijk plezier beleven aan dit soort van levensonderhoud.
Poezen, volgende week staat er vis op 't menu. En de week daarnaa ook. En zeker de week dààrna.
Ik ben een gruwelijk slechte visser.
Niet dat ik onhandig ben.
Niet dat ik debieler ben dan 't gemiddelde.
Niet dat ik 't juiste materiaal niet heb.
Gewoon omdat ik lichtjes ongeduldig ben. Ik kan twaalf uur op een bergcol zitten turen naar de horizon zonder ook maar één trekvogel te zien, maar ik haat het als ik na twintig minuten geen vis aan de haak heb.
Ik ben een man van tegenstellingen.
Een vat vol tegenstrijdigheden.
Een onpeilbaar zwart gat.
Een vent zoals alle andere.
En toch hou ik van vissen, denk ik. Alleen heb ik onlangs ontdekt dat al m'n mislukkingen slechts stapstenen waren op m'n zoektocht naar het soort vissen dat echt bij me past.
Vissen zittend op een bak bier langs de waterkant vind ik maar niets. Ook al kreeg ik zo enkele dorades aan de lijn.
Veranderen van gestoelte veranderde niets aan de zaak.
Vissen met lokaas bekte me al beter. Je werpt je 'leurre' uit, haalt haar met snokbewegingen terug in en hoopt dat een of andere debiele roofvis het plastieken geval voor een mindervalide anjovis gaat aanzien. Je wandelt verder, probeert het opnieuw, en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw. Wie kan het wat schelen? Zo zijn er zovelen. De Kreuners Forever.
Maar, ook vissen met leurres, of 'jigs', vergt geduld. En dàt, ontdekte ik, dàt vissersgeduld heb ik dus niet. Daarom zal ik nooit een goede visser zijn.
Tenzij ik van vis verander. Tenzij ik 't water op ga en de vissen ga bevissen op hùn terrein. Geen onschuldige makrelen of baarzengedoe. 'Bonites' ja, en tonijn. Niet vanaf een stabiele en veilige boot maar met een kayak. Burning Banana zal worden omgebouwd tot walvisvaarder.
Ik dus op zoek naar nieuw materiaal. Beter, en steviger, robuuster, duitser, yakproof'er.
Tonijnspul is echter duur. Verschrikkelijk duur, leerde ik. Ook tweedehands. Er zijn immers weinigen die deze sport beoefenen en dat houdt de prijzen hoog. Economische principes zijn zonder genade.
Er is echter meer dan alleen tonijn in deze wereld, in Frankrijk.
Fransen zijn verzot op kwabalen. Kwawàt? Kwab,alen. Zo van die zoetwatervissen die drie à vier meter groot kunnen worden en die in dit land nog talrijke waterlopen bevolken. In Vlaanderen zit er ook nog ergens een, in een of ander natuurreservaat waarvan de naam me ontsnapt. Vermoedelijk ooit uitgezet.
Soit, kwabaalvissen 'la pêche au silure' is hier geweldig populair. Kwabaalmateriaal is uiteraard ontzettend sterk - zo'n beest weegt immers al gauw evenveel als een goed doorvoede Sint-Bernardshond, of een vrouwmens van lichtere taille. Er is dus veel materiaal voorhanden en de prijzen liggen betrekkelijk laag. Economie, alweer. Noot: niemand voedt zich ermee. De dieren gaan na de foto terug 't water in.
Er is bovendien geen enkele reden waarom je met kwabaalmateriaal geen tonijn kan vangen. Dat bevestigen zelfs zij die 't zouden kunnen weten.
Ik nader dus m'n bestemming. Eens m'n kwabaalvislijn binnen, met kwabaalmolen en kwabaaldraad, gekoppeld aan tonijn'jig's', kunnen we de zee op en gaan we eindelijk plezier beleven aan dit soort van levensonderhoud.
Poezen, volgende week staat er vis op 't menu. En de week daarnaa ook. En zeker de week dààrna.
dinsdag 17 april 2012
De eeuwige bruidstafel
En dan zit je plots in een begrafenisplechtigheid. Een priester vertelt de zaal dat de man in kwestie - we zullen hem 'Michel' noemen - eigenlijk z'n voornaam - in de eigenste kerk lange tijd terug werd gedoopt, dat hij er ooit 'ja ik wil godverdomme' galmde en dat we er nu allen tezamen naar een houten kist zitten te koekeloeren.
Een leven samengevat in enkele zinnen, wat gesnotter, een remix van 't nieuwe testament, wat castraatgezang 'gaat er nu echt niemand z'n tweeloop bovenhalen?' en Michel mocht in rechte lijn naar 'de eeuwige bruidstafel' zoals priestermans het uitdrukte.
62 jaar leefde Michel rond z'n kerktoren. Hij groeide op in deze stad, werkte er zich te pletter, plantte er zich voort, genoot er van grote en kleine dingen, gooide er aardig wat hectoliters pastis naar binnen en werd er tenslotte doodziek. Het laatste had trouwens niets met 't voorlaatste te maken.
Toeschouwer, minieme participant, van een mensenleven.
't Zet een mens aan 't nadenken, toch.
'Dat ze me verdomme nooit zo'n laatste halfuur kado doen', bijvoorbeeld.
En, 'wie is verdorie die knappe blondine' die ultrakortgerokt - in 't zwart weliswaar - een zonnestraal wierp op 't trieste gebeuren en daarmee meteen de helft van de mannelijke aanwezigen op andere en aangenamere gedachten bracht, tweede voorbeeld.
En, 'volgende keer breng ik toch m'n tweeloop mee', derde voorbeeld.
Michel, copeng, laat het je smaken.
Gij geniepige fijnproever...
Een leven samengevat in enkele zinnen, wat gesnotter, een remix van 't nieuwe testament, wat castraatgezang 'gaat er nu echt niemand z'n tweeloop bovenhalen?' en Michel mocht in rechte lijn naar 'de eeuwige bruidstafel' zoals priestermans het uitdrukte.
62 jaar leefde Michel rond z'n kerktoren. Hij groeide op in deze stad, werkte er zich te pletter, plantte er zich voort, genoot er van grote en kleine dingen, gooide er aardig wat hectoliters pastis naar binnen en werd er tenslotte doodziek. Het laatste had trouwens niets met 't voorlaatste te maken.
Toeschouwer, minieme participant, van een mensenleven.
't Zet een mens aan 't nadenken, toch.
'Dat ze me verdomme nooit zo'n laatste halfuur kado doen', bijvoorbeeld.
En, 'wie is verdorie die knappe blondine' die ultrakortgerokt - in 't zwart weliswaar - een zonnestraal wierp op 't trieste gebeuren en daarmee meteen de helft van de mannelijke aanwezigen op andere en aangenamere gedachten bracht, tweede voorbeeld.
En, 'volgende keer breng ik toch m'n tweeloop mee', derde voorbeeld.
Michel, copeng, laat het je smaken.
Gij geniepige fijnproever...
dinsdag 10 april 2012
Sète goes nordic
Meer dan honderd zeilboten van alle slag, van de tweede grootste multimaster 'de Kruzenstern' ter wereld tot fraaie houten 'barques' met latijnse zeilen. Fantastisch! En daarrond uiteraard een heus havenfestival met lezingen, workshops, muziekgroepen en veel bier. We waanden ons op het zeemansliederenfestivan van Paimpol in Bretagne. Met een pint in de hand van band naar band, 't leven hoeft echt zo moeilijk niet te zijn. Folkbands veroverden de havenbuurt, niets herinnerde ons eraan dat we in 't uiterste zuiden zaten. 't Is zowaar de eerste keer dat ik me echt heb geamuseerd in deze stad. Het bevestigt alleszins andermaal één ding: als ik me echt in m'n sas wil voelen moet ik naar Bretagne. Hopelijk draait het vroeg of laat die richting uit...
'k Was van plan de Kruzenstern met m'n kayak te vergezellen toen die gisteren terug 't ruime sop koos, een stevige verkoudheid stak daar - andermaal - een stokje voor. Dju toch, volgende keer dan maar!
Wat onthouden we van dit weekend: de Schotse pipe-band 'Claymor Clan' en de aanstekelijke punkrock van de Duinkerkse Poguesversie 'Sur Les Docks'.
Dranouter, zet die groep op de affiche!!!
woensdag 4 april 2012
Daar zijn de boeren weer
Groot voordeel: door 't natte weer zijn er hopen modder beschikbaar, ben er zeker van dat er reeds nesten klaar zijn om gevuld te worden!
't Verzacht een beetje de pil van die Tramontane die maar op zich laat wachten...
Enne, het effect dat op de foto werd toegeast heet 'égaliser'. Cool!
zaterdag 31 maart 2012
Tonijn zonder dolfijn
De zee was nagenoeg vlak, er stond een licht briesje en 't zicht was vrijwel onbeperkt. We waren nog maar een uurtje aan 't peddelen of we zagen in de buurt van een van de 20m-boeien tientallen opgenaaide Grote Sterns krijsend het water induiken - volgens PierreYvesJeanChristopheAlexandre (die Fransen met hun samengestelde namen altijd) het teken dat er 'gechassed' werd. Als gekken stoven we erheen, en in plaats van dolfijnen zagen we hopen spitse geelgrijze rugvinnen door 't wateroppervlak klieven. 'C'est des thons! C'est des putains de thons!!!' Pierre ging volledig uit z'n dak.
Geelvintonijn 'Thunnus albacares'! Die soort die in de Middellandse Zee niet meer mag worden bejaagd. En ik die dacht dat je die enkel ver in zee kon aantreffen. We kayakten tussen de jagende tonijnen. Ik herhaal: We Kayakten Tussen Tonijnen! Vissen van één tot anderhalve meter schoten door 't water, tussen de kayaks door, sprongen haast uit hun element - ik zie de kop van een van de beesten nog voor me, op enkele meter van de kayak, z'n azuurappelblauwzeegroene flanken weerkaatsend in 't zonlicht, de bek wijd opengesperd. Dit was magisch, ongelooflijk, nooit durven dromen dat je zoiets in de kayaksport kon meemaken.
Wie tonijn zegt roept dolfijn, de twee soorten bejagen immers dezelfde prooi - ansjovis en sardienen - en dus schoten we de hele middag van 'chasse' naar chasse. Nooit ging ik zover de zee op - 't voordeel om met twee te zijn. Ma, je hoeft je dus echt geen zorgen te maken, alweer.
Maar geen dolfijnen! Niet één! So what eigenlijk, we beleefden een hoop memorable kayakmomenten en die neemt niemand ons nog af. Die dolfijnen krijgen we een andere keer wel te pakken. Die tonijnen ook, trouwens. De soort mag immers wel 'voor de sport' worden gevangen - op conditie dat je'm weer loslaat dus. M'n maat probeerde het met z'n zware artillerie - meegebracht voor 't geval dàt - maar had helaas niet de juiste lokvogels. Volgende keer beter.
'k Ga dus dringend op zoek naar een occasietonijnvislijn, want ik ben ervan overtuigd dat er een reden is waarom ik vanaf de kant nooit één vis heb gevangen: ik ben een tonijnvisser!
woensdag 21 maart 2012
Toeval, wellicht
'Voor de schorpioenen heb ik volgende raad: niets zal vandaag verlopen zoal je wenst, het heeft dus echt geen zin je druk te maken.' kwebbelde de presentatrice vanmorgen in de radio.
Normaliter sla ik geen acht op de astrologische berichtgeving. Gewoonlijk verander ik prompt van zender. Deze keer trok de melding echter m'n aandacht. Sterker nog: ik begon de planning van de dag te overlopen om te checken wat er mis zou kunnen gaan. Op 't eerste zicht leek het easy going, niets om je druk over te maken. 'Onnozel mens' murmelde ik de dame dus toe. En 'gij dom kieken'.
Aangekomen op m'n eerste interventie, meteen een parkeerplaats. Net voor de deur. Overkomt me bijna nooit. 'Zie je wel!' voegde ik nog toe aan m'n monoloog.
't Zou m'n enige portie geluk van de dag blijken.
Opdracht: een 'flotteur' van een toilet vervangen en wat andere bagatelletjes.
De realiteit:
De oude vlotter was niet los te krijgen.
'k Verspeelde een half uur voor iets wat normaliter twee minuten duurt.
Ik brak een stuk van m'n favoriet zakmes toen ik de plastic bout losprutste.
Eens de nieuwe vlotter geïnstalleerd bleek de reservoir lek.
Die was uiteraard niet los te krijgen.
Bouten van zeker 60 jaar, nog achtergelaten door de Duitsers.
Hopeloos vastgeroest.
De slijpmachine kwam eraan te pas - slijpen in een wc-bak, du jamais vu.
Uiteraard had ik de juiste stukken niet bij me. 'k Mag dus morgen terug.
Toen ik wegreed zag ik iets aan m'n ruitenwisser flapperen.
Parkeerboete.
M'n plaats was immers gereserveerd voor 'livraisons' en die zijn 'gratuit jusqu'a 10h'.
't Was kwart voor elf.
De smerige tuut van m'n tuut!
Laat ik dan al stevig heet geweest zijn toen ik in m'n wagen stapte. De boete maakte me stomend.
In plaats van snel de plek des onheils te kunnen verlaten bleef ik plakken achter een klein wagentje waarvan de inhoud een gemiddelde leeftijd had van zeker 120 jaar.
Oma aan 't stuur.
Of beter: de oma van m'n grootmoeder aan 't stuur.
En opa ernaast.
En een schurfthond op de achterbank die me heel scheel en heel kwaad aankeek.
Ben er zeker van dat hij nog stonk ook.
Dat onding schoot maar niet op.
Ik ontplofte.
Iemand moest boeten voor al die rottigheid.
Ik stak rechts voorbij en toen de neus van m'n bestelwagen gelijk kwam met dat blik bruine bonen gaf ik een korte ruk aan m'n stuur.
De bonen schrokken zich een ongeluk.
En kwakten prompt het 'canal central' in.
Whaaaaahahaaaaaaaaaa!!!!!
Doe wel en zie niet om.
Hopelijk heeft niemand m'n nummerplaat genoteerd...
Eindelijk aangekomen aan 't postkantoor, 't was intussen vijf voor twaalf, liet ik twee adresetiketten drukken en kleefde ze op de twee dozen die dringend moesten worden verzonden. 'Oef!' slaakte ik m'n opluchtingszucht 'eindelijk iets dat zonder problemen is verlopen'.
En gij gelooft dat.
In de namiddag realiseerde ik me dat ik de klevers niet op de juiste dozen had gekleefd.
'Miljaarde tuut godver tuut wat ben ik toch een tuut tuut' Ik kon huilen van miserie.
Naar het postkantoor gebeld. 'Jawel mijnheer de paketjes zijn reeds de deur uit, is er een probleem?'
Een probleem?! Morgen zal de leverancier van auto-onderdelen zich afvragen waarom ik hem een kattenbak heb bezorgd, terwijl de dames van Tom&Co zich zullen afvragen wat ze in godsnaam met een Volvo-turbo moeten aanvangen.
This sucks!!!
En de dag is nog niet eens gedaan.
Gelijk had ze, dat radiokieken...
Normaliter sla ik geen acht op de astrologische berichtgeving. Gewoonlijk verander ik prompt van zender. Deze keer trok de melding echter m'n aandacht. Sterker nog: ik begon de planning van de dag te overlopen om te checken wat er mis zou kunnen gaan. Op 't eerste zicht leek het easy going, niets om je druk over te maken. 'Onnozel mens' murmelde ik de dame dus toe. En 'gij dom kieken'.
Aangekomen op m'n eerste interventie, meteen een parkeerplaats. Net voor de deur. Overkomt me bijna nooit. 'Zie je wel!' voegde ik nog toe aan m'n monoloog.
't Zou m'n enige portie geluk van de dag blijken.
Opdracht: een 'flotteur' van een toilet vervangen en wat andere bagatelletjes.
De realiteit:
De oude vlotter was niet los te krijgen.
'k Verspeelde een half uur voor iets wat normaliter twee minuten duurt.
Ik brak een stuk van m'n favoriet zakmes toen ik de plastic bout losprutste.
Eens de nieuwe vlotter geïnstalleerd bleek de reservoir lek.
Die was uiteraard niet los te krijgen.
Bouten van zeker 60 jaar, nog achtergelaten door de Duitsers.
Hopeloos vastgeroest.
De slijpmachine kwam eraan te pas - slijpen in een wc-bak, du jamais vu.
Uiteraard had ik de juiste stukken niet bij me. 'k Mag dus morgen terug.
Toen ik wegreed zag ik iets aan m'n ruitenwisser flapperen.
Parkeerboete.
M'n plaats was immers gereserveerd voor 'livraisons' en die zijn 'gratuit jusqu'a 10h'.
't Was kwart voor elf.
De smerige tuut van m'n tuut!
Laat ik dan al stevig heet geweest zijn toen ik in m'n wagen stapte. De boete maakte me stomend.
In plaats van snel de plek des onheils te kunnen verlaten bleef ik plakken achter een klein wagentje waarvan de inhoud een gemiddelde leeftijd had van zeker 120 jaar.
Oma aan 't stuur.
Of beter: de oma van m'n grootmoeder aan 't stuur.
En opa ernaast.
En een schurfthond op de achterbank die me heel scheel en heel kwaad aankeek.
Ben er zeker van dat hij nog stonk ook.
Dat onding schoot maar niet op.
Ik ontplofte.
Iemand moest boeten voor al die rottigheid.
Ik stak rechts voorbij en toen de neus van m'n bestelwagen gelijk kwam met dat blik bruine bonen gaf ik een korte ruk aan m'n stuur.
De bonen schrokken zich een ongeluk.
En kwakten prompt het 'canal central' in.
Whaaaaahahaaaaaaaaaa!!!!!
Doe wel en zie niet om.
Hopelijk heeft niemand m'n nummerplaat genoteerd...
Eindelijk aangekomen aan 't postkantoor, 't was intussen vijf voor twaalf, liet ik twee adresetiketten drukken en kleefde ze op de twee dozen die dringend moesten worden verzonden. 'Oef!' slaakte ik m'n opluchtingszucht 'eindelijk iets dat zonder problemen is verlopen'.
En gij gelooft dat.
In de namiddag realiseerde ik me dat ik de klevers niet op de juiste dozen had gekleefd.
'Miljaarde tuut godver tuut wat ben ik toch een tuut tuut' Ik kon huilen van miserie.
Naar het postkantoor gebeld. 'Jawel mijnheer de paketjes zijn reeds de deur uit, is er een probleem?'
Een probleem?! Morgen zal de leverancier van auto-onderdelen zich afvragen waarom ik hem een kattenbak heb bezorgd, terwijl de dames van Tom&Co zich zullen afvragen wat ze in godsnaam met een Volvo-turbo moeten aanvangen.
This sucks!!!
En de dag is nog niet eens gedaan.
Gelijk had ze, dat radiokieken...
donderdag 15 maart 2012
Duizend Soldaten
deur regen en noorderwinden
keerd omme den tijd a j'alhier passeert
den oorlog ga j'hier were vinden
Grijs is de dag
Snert is de foto
Snel reed de wagen
Les Salins de Frontignan
't Zou een foto van de IJzervlakte kunnen zijn anno 1914...
woensdag 14 maart 2012
Ook dat nog
Werken in de 'multiservice' is vaak geen flauw idee hebben van wat de dag je brengen zal. Zo ook eergisteren. Ik kreeg een interventie met de melding 'gaten dichtstoppen bij mevr. - we gaan ze 'Bruni' noemen - want probleem met ratten'.
Ik was toevallig in de buurt en bel aan de deur.
Mevr. Bruni doet open - eind in de veertig, groot, slank, mooie ogen, jeans, t-shirt, het gewone werk, 'oewist en wakannekikdoenvooru', we praten over 't probleem en geven rendez-vous de dag daarop, gisteren dus.
Dag 2: ik bel aan, mevr. Bruni doet open.
Ik kreeg bijna een hartstilstand: mini-rok, make-up, een decolleté zo diep als de Marianentrog, lekker parfum en een stralende 'Ik zat op u te wachten'.
Slik!
Terwijl ik haar gaten aan 't dichtstoppen was - hou op met lachen - komt mevrouw naast me staan en zegt lachend 'Monsieur vous voulez que je vous allume?'
Franse woordspeling. 'Allumer' betekent immers zowel 'aansteken' - het licht bijvoorbeeld, als 'opwinden'.
Ik barst bijna in lachen uit, zeg iets in de trant van 'zijn die patatten nu nog niet gereed gij dom wijf' en doe voort met m'n werk.
Een volle bus PU'schuim later schud ik haar de hand, zeg 'Ik kom maandag terug voor de afwerking en doe je het dekseltje voor je brievenbus dat ik nog moet installeren kado', waarop zij antwoordt 'Oh meneer dat is lang geleden dat ik nog een kado heb gekregen hoor' smikkelsmak.
Echt, ik heb dubbel gelegen van 't lachen. Zelfs Célia zag er gisteravond de humor van in.
En ik moet maandag terug. Ben er zeker van dat ze 't zware geschut gaat bovenhalen...
En leid ons niet in bekoring. Amen.
Ik was toevallig in de buurt en bel aan de deur.
Mevr. Bruni doet open - eind in de veertig, groot, slank, mooie ogen, jeans, t-shirt, het gewone werk, 'oewist en wakannekikdoenvooru', we praten over 't probleem en geven rendez-vous de dag daarop, gisteren dus.
Dag 2: ik bel aan, mevr. Bruni doet open.
Ik kreeg bijna een hartstilstand: mini-rok, make-up, een decolleté zo diep als de Marianentrog, lekker parfum en een stralende 'Ik zat op u te wachten'.
Slik!
Terwijl ik haar gaten aan 't dichtstoppen was - hou op met lachen - komt mevrouw naast me staan en zegt lachend 'Monsieur vous voulez que je vous allume?'
Franse woordspeling. 'Allumer' betekent immers zowel 'aansteken' - het licht bijvoorbeeld, als 'opwinden'.
Ik barst bijna in lachen uit, zeg iets in de trant van 'zijn die patatten nu nog niet gereed gij dom wijf' en doe voort met m'n werk.
Een volle bus PU'schuim later schud ik haar de hand, zeg 'Ik kom maandag terug voor de afwerking en doe je het dekseltje voor je brievenbus dat ik nog moet installeren kado', waarop zij antwoordt 'Oh meneer dat is lang geleden dat ik nog een kado heb gekregen hoor' smikkelsmak.
Echt, ik heb dubbel gelegen van 't lachen. Zelfs Célia zag er gisteravond de humor van in.
En ik moet maandag terug. Ben er zeker van dat ze 't zware geschut gaat bovenhalen...
En leid ons niet in bekoring. Amen.
zondag 11 maart 2012
Watch Out For Da Drunkn' Sailor
Eigenlijk feitelijk had ik reeds een eerste test uitgevoerd: die keer dat ik bij zware deining een collega op open zee 'bonjour ça va ou quoi?' was gaan zeggen.
Big mistake, 't idee was immers om een soort van 'kite' aan de kayak te bevestigen. Veel te omslachtig, zo bleek. Touwen in de war, die rotkite aka m'n zeil dat vast kwam te zitten onder de kayak, bijna m'n roeispaan verloren, half zeeziek, kortom: 'la grosse p...n de merde'.
Vanmorgen ging de tweede versie dus offshore. Geen kite meer maar een klassiek concept: mast en zeil. Testbasis: het verlaten strandje van Balaruc-Les-Bains. Een zacht windje, Cetti's Zangers, krijsende Kokmeeuwen, prachtige zonsopgang, alle ingrediënten voor een geslaagde morgen. Genietend van zoveel stilte monteerde ik m'n vaartuig, zag dat het goed was, een laatste plas - 'En merre ifo apprandre a mangee kang tya pas feng, boirre kang tya pas soif et pissee kang tya pas anvie!' zei een oude visser me eens - en duwde m'n kayak in 't water. Enkele roeislagen om in iets opener water te komen en dan werd het eindelijk tijd om het zeil - een stuk recup van een oude tent - te hijsen.
Big mistake, again. Toen ik immers het zeil strak aantrok ging de kayak zodanig scheef liggen dat Burnin' Banana dreigde te kapseizen.
Dat ding pakte veel teveel wind, 'k zag het weer eens te groot. Maar snelheid, man oh man! Bovendien kwakte het zeil telkens ik overstag ging vol in m'n smoelwerk. Klein designdetail. Het zeil werd snel opgeborgen in de wagen en er volgde een fijn klassiek kayaktoertje.
Wat hebben we vanmorgen echter geleerd?
Dat het zeilconcept geweldig is.
Dat zeilkayakken ongelooflijk plezant moet zijn.
Dat we een kiel nodig hebben.
Of beter: een kleiner zeil.
Dat laatste is inmiddels voor de bakker, dankzij de bereidwillige hulp van Kleo en Kittykitty en een restant van diezelfde oude Lafumatent. Remember hombre Bart? Datzelfde ding dat in een ver verleden dubbel sloeg in die loeiharde Tramontane net over de Frans-Spaanse grens en jou wakker hield en mij niet. Datzelfde ding dat ons onderdak bood in de caldera van Tenerife, op Punta da Teno etc. En waarin jij zoveel mooie momenten beleefde met die russische liftster - hoe ze heette ben ik vergeten maar haar scheten vergeet ik nooit meer - die ons tijdens ons Corsica-avontuur een tijdje vergezelde. Of was jij dat niet? 'k Weet het niet meer zo goed. Soit, ongetwijfeld een van de beste tenten die ooit op de markt zijn gebracht. En nu omgeturnd tot kayakzeil. Lafuma Forever!
Deze week gaan we terug 't water op. Reach out, I'll be there!
vrijdag 9 maart 2012
Wachten op de Tram
Toch even naar de waarnemingen gekeken van trektelposten in de buurt... Eentje in de buurt van Narbonne maakt melding van - ook - slechts vier Zwarte Wouwen gisteren, op een jaartotaal van slechts 20.
We zijn dus echt nog maar in 't begin van de trek, dus. Wacht maar binnen enkele weken. Dit jaar zijn we'r klaar voor. We hebben een superspot, we hebben een hoop overuren die moeten worden gerecupereerd, een nieuw fotoapparaat met een niet onbelabberde filmfunctie en we hebben een berg goesting. Go for it!
We zijn dus echt nog maar in 't begin van de trek, dus. Wacht maar binnen enkele weken. Dit jaar zijn we'r klaar voor. We hebben een superspot, we hebben een hoop overuren die moeten worden gerecupereerd, een nieuw fotoapparaat met een niet onbelabberde filmfunctie en we hebben een berg goesting. Go for it!
donderdag 8 maart 2012
Light My Fire
Diezelfde wind zorgde ook voor spektakel boven de étang: een gariguebrandje in Bouzigues, de wind die het vuur razendsnel naar de bewoning blaast en meteen de Canadairs in de lucht. Alweer een snertfoto, maar 't is ook m'n eerste Canadair van 't jaar. Light my fire babe!!!
zondag 4 maart 2012
Sweet Home Hallerbos
Er hangt een bosgeur in de keuken. En het is nu - schrijftijd - 6 uur 37. Lang geleden dat ik die geur nog in de neus heb gehad. En nog langer dat ik die in m'n keuken heb gedetecteerd. Je kent dat wel: een zure basis van rottende bladeren en champignons, een lichte toets van vochtige aarde en een vleugje vossenpis. Bosgrond dus. Dat doet me trouwens terugdenken aan de tijd dat ik nog lid was van een Roosdaalse wijnclub - één van die vele vergissingen op m'n palmares. Ik, zoals steeds, veel te eerlijk en veel te humoristisch als ik me ergens totaal niet op m'n gemak voel. Toen we dus diverse wijnen proefden en men me naar m'n mening vroeg was m'n reactie, in 't geval het brouwsel echt niet te zuipen was 'dat brouwsel is echt niet te zuipen'. Na diverse echtelijke discussies - m'n madam van toen was het beu om zich ongemakkelijk te voelen - begreep ik dat je soms de waarheid beter een draai geeft. En je antwoord motiveert.
In 't geval van schijtwijn werd het dus eens 'Ik proef een zachte basis van verbrand rubber en benzine, met een lichte toets van houtlijm en een volle neus van nagellak en vochtige cement'. Ook ironie was geen goeie keuze. Resultaat: ik veranderde van club. Ik veranderde van drank. Ik veranderde van madam. Ik veranderde van streek. En wat later veranderde ik zelfs van werk. En telkens maakte ik de goeie keuzes, bovendien. Ik ging boogschieten, bier drinken, en kocht een windmolen in de Vlaamse Ardennen.
Soit, die bosgeur in de keuken dus. Je herinnert je die kluiten Struikheide die ik uit de Pyreneeën meebracht? Wel, uit een ervan ga ik een pijp maken (meerbepaald een calumet), en op het net las ik dat je hiervoor de kluit zo'n 12 uur moet koken om alle tanines en andere rotzooi eruit te krijgen. We zijn dus bezig met een kookmarathon, en gaan de hele dag genieten van het aroma van een winters Hallerbos in huis.
Zalig! Waar is de tijd?
't Is eens iets anders dan de klassieke wafels op zondagmorgen...
Een mooie uitleg over pijpenmakerij vind je hier.
In 't geval van schijtwijn werd het dus eens 'Ik proef een zachte basis van verbrand rubber en benzine, met een lichte toets van houtlijm en een volle neus van nagellak en vochtige cement'. Ook ironie was geen goeie keuze. Resultaat: ik veranderde van club. Ik veranderde van drank. Ik veranderde van madam. Ik veranderde van streek. En wat later veranderde ik zelfs van werk. En telkens maakte ik de goeie keuzes, bovendien. Ik ging boogschieten, bier drinken, en kocht een windmolen in de Vlaamse Ardennen.
Soit, die bosgeur in de keuken dus. Je herinnert je die kluiten Struikheide die ik uit de Pyreneeën meebracht? Wel, uit een ervan ga ik een pijp maken (meerbepaald een calumet), en op het net las ik dat je hiervoor de kluit zo'n 12 uur moet koken om alle tanines en andere rotzooi eruit te krijgen. We zijn dus bezig met een kookmarathon, en gaan de hele dag genieten van het aroma van een winters Hallerbos in huis.
Zalig! Waar is de tijd?
't Is eens iets anders dan de klassieke wafels op zondagmorgen...
Een mooie uitleg over pijpenmakerij vind je hier.
woensdag 29 februari 2012
En zomeren zal 't
Nooit gedacht dat de conditie zo goed ging zijn, na een winterstop vol bier en hoe-vettiger-hoe-prettiger's, nogvanda's, hier-die-schotel's en kijk-wat-ik-doe-met-die-kip's. En wat krachttraining uiteraard: vijftig keer armheffen - drie katten bij hun nekvel in de linkerhand, drie katten bij hun nekvel in de rechterhand - 's morgens, en vijftig keer armheffen - dezelfde miauwers maar in een andere hand, 's avonds.
Goe bezig dus! Binnen enkele weken gaan we Wazawidu testen!
dinsdag 28 februari 2012
De eerste Tjiftjaf!!!
Gisteren de eerste Tjiftjaf gehoord, in een parkje in Balaruc-Les-Bains. Echt representatief voor de statistieken is die waarneming niet - de soort komt hier immers 't hele jaar rond voor - maar de eerste tjiftjiftjiftjaftjiftjiftjaftjiftjiftjiftjiftjaf blijft me elk jaar weer beroeren.
De winter is voorbij.
De winter is voorbij.
zaterdag 25 februari 2012
Dat van die politie
Enkele weken terug, een donderdagmiddag, ging m'n gsm "Zeg Bart, Filip hier, kan jij zo snel mogelijk naar de Rue Machinchose vliegen om een deur te openen? De politie doet blijkbaar een inval en ze hebben dringend een slotenmaker (slotenkraker had juister geweest) nodig. Heb jij twee seconden?".
Ik had die niet, uiteraard, maar de 'Police Nationale' trap je beter niet tegen de schenen. Ik liet dus vallen waar ik mee bezig was "Sorry madam maar die verstopte afloop zal nog efkes blijven zoals hij is, 't is trouwens uw eigen schuld dus stop asjeblieft met zagen" en ik als de weerlicht naar de Rue Machinchose.
Daar aangekomen: een straat vol combis, zwaailichten en blauwbloezen. En daartussen: ik met m'n gereedschapskist.
"Wat is 't probleem?" vroeg ik aan de officier die de operatie coördineerde. "Wij zijn van de 'stup' (de antidrugsbrigade) en we hebben mandaat om in dit appartement een huiszoeking te doen. Kan jij de deur openen?"
Een eenvoudige cilinder in 'laiton', een fluitje van een cent. Ik haal m'n boormachine boven, breng 't geval in stelling en "Stoooooopstopstop!!!" komt er een mevrouw aangestormd. "'t Is niet die deur, 't is de volgende!!! Dit appartement is onlangs aangekocht door de gemeente!!!".
Huh?! Overleg tussen de blauwbloezen en de madam, tussen de blauwbloezen onderling, en dan "Open 't volgende appartement maar, asjeblieft" vroeg de officier me. "Zaadegaa wel zeiker?" vroeg ik voor de zekerheid. "Aufmachen, bitte!" sommeerde Herr Flick.
Ik positionneerde m'n boor, en "brrrrrrrrrrrrrrrrKLAKklak!!!
brrrKLAKklak!!!
brrrKLAKklak!!!
brrrKLAKklak!!!
brrrKLAKklak!!!"
Exit cilinder, open was de deur.
Intussen hadden zeker twintig blauwjassen het gebeuren waakzaam gevolgd, de helft met kogelvrije vesten en gewapend met dingen waarmee je zelfs in Irak stevig indruk zou maken. Twee hadden zelfs een pistoolmitrailleur. En daar zat ik maar tussen, in m'n geruit hemd, te frutselen achter een deur waarvan ik geen flauw benul had van wat erachter zat. Als er eentje een kogelvrije vest kon gebruiken dan was ik dat, verdorie!
In plaats van echter schreeuwend naar binnen te stormen zette de hele blauwe brigade plots vreemd genoeg een stap opzij om... de drugshond door te laten. Blackie was blij dat hij eindelijk aan de slag kon en snuffelde opgewonden aan alles wat niet op een blauwbloes leek, om op twee meter van de deur - hij was nog niet eens binnen! - plots op z'n stomme kont te gaan zitten.
Naast m'n gereedschapskist!
"Meneer wat hebt u in die koffer?" vroeg opperhoofd me. Ik antwoordde, ietwat verbaasd "Vijf schroevendraaiers, drie hamers, een serie pijpsleutels, een kniptang, een gewone knijptang, een raketwerper, een engelse sl..." "dat bedoel ik niet!" onderbrak big chief me "Waarom denkt u dat die hond is gaan zitten?".
Plots viel m'n frank.
Plots voelde ik me ijskoud worden.
Plots trok alle bloed weg uit m'n oogpupillen.
Vorig jaar had een collega me immers gevraagd of hij z'n jointje niet even in m'n gereedschapskoffer mocht bewaren omdat dat zowat de enige plek was waar hij niet door de andere collega's kon worden scheefgeslagen.
Dat kieken was z'n joint botweg vergeten!
In mijn koffer!
En Blackie de Mechelse herder had dat ontdekt.
Erin gemuisd door een drugshond.
En ik zat heel diep in 'deep shit', met twee dozijn flikken die me plots heel scherp in de gaten hielden. En Blackie.
Ik kon door de grond zakken van miserie, kon nauwelijks uit m'n woorden komen. Had zin om in 't rond te plassen en me erin te rollen. De humor van de situatie onsnapte me volkomen.
"Meneer kan u ons straks volgen?" vroeg Sitting Bull me, al was dat eerder een retorische vraag.
Straks betekende: "Nadat wij ons werk hebben gedaan en jij de deur opnieuw hebt gesloten".
Franse flikken kennen geen genade. Zelfs niet voor een snuiter met een vreemd accent die supersnel deuren kan openen en met wat drugs in z'n gereedschapskist rondhost.
Resultaat: drie uur later mocht ik het politiecommissariaat verlaten. Een jointje armer en een verwittiging rijker "Het bezit van verdovende middelen is strafbaar meneer".
I know. 't Was echter niet voor mij. 't Was voor mijn eenzaamheid...
Ik had die niet, uiteraard, maar de 'Police Nationale' trap je beter niet tegen de schenen. Ik liet dus vallen waar ik mee bezig was "Sorry madam maar die verstopte afloop zal nog efkes blijven zoals hij is, 't is trouwens uw eigen schuld dus stop asjeblieft met zagen" en ik als de weerlicht naar de Rue Machinchose.
Daar aangekomen: een straat vol combis, zwaailichten en blauwbloezen. En daartussen: ik met m'n gereedschapskist.
"Wat is 't probleem?" vroeg ik aan de officier die de operatie coördineerde. "Wij zijn van de 'stup' (de antidrugsbrigade) en we hebben mandaat om in dit appartement een huiszoeking te doen. Kan jij de deur openen?"
Een eenvoudige cilinder in 'laiton', een fluitje van een cent. Ik haal m'n boormachine boven, breng 't geval in stelling en "Stoooooopstopstop!!!" komt er een mevrouw aangestormd. "'t Is niet die deur, 't is de volgende!!! Dit appartement is onlangs aangekocht door de gemeente!!!".
Huh?! Overleg tussen de blauwbloezen en de madam, tussen de blauwbloezen onderling, en dan "Open 't volgende appartement maar, asjeblieft" vroeg de officier me. "Zaadegaa wel zeiker?" vroeg ik voor de zekerheid. "Aufmachen, bitte!" sommeerde Herr Flick.
Ik positionneerde m'n boor, en "brrrrrrrrrrrrrrrrKLAKklak!!!
brrrKLAKklak!!!
brrrKLAKklak!!!
brrrKLAKklak!!!
brrrKLAKklak!!!"
Exit cilinder, open was de deur.
Intussen hadden zeker twintig blauwjassen het gebeuren waakzaam gevolgd, de helft met kogelvrije vesten en gewapend met dingen waarmee je zelfs in Irak stevig indruk zou maken. Twee hadden zelfs een pistoolmitrailleur. En daar zat ik maar tussen, in m'n geruit hemd, te frutselen achter een deur waarvan ik geen flauw benul had van wat erachter zat. Als er eentje een kogelvrije vest kon gebruiken dan was ik dat, verdorie!
In plaats van echter schreeuwend naar binnen te stormen zette de hele blauwe brigade plots vreemd genoeg een stap opzij om... de drugshond door te laten. Blackie was blij dat hij eindelijk aan de slag kon en snuffelde opgewonden aan alles wat niet op een blauwbloes leek, om op twee meter van de deur - hij was nog niet eens binnen! - plots op z'n stomme kont te gaan zitten.
Naast m'n gereedschapskist!
"Meneer wat hebt u in die koffer?" vroeg opperhoofd me. Ik antwoordde, ietwat verbaasd "Vijf schroevendraaiers, drie hamers, een serie pijpsleutels, een kniptang, een gewone knijptang, een raketwerper, een engelse sl..." "dat bedoel ik niet!" onderbrak big chief me "Waarom denkt u dat die hond is gaan zitten?".
Plots viel m'n frank.
Plots voelde ik me ijskoud worden.
Plots trok alle bloed weg uit m'n oogpupillen.
Vorig jaar had een collega me immers gevraagd of hij z'n jointje niet even in m'n gereedschapskoffer mocht bewaren omdat dat zowat de enige plek was waar hij niet door de andere collega's kon worden scheefgeslagen.
Dat kieken was z'n joint botweg vergeten!
In mijn koffer!
En Blackie de Mechelse herder had dat ontdekt.
Erin gemuisd door een drugshond.
En ik zat heel diep in 'deep shit', met twee dozijn flikken die me plots heel scherp in de gaten hielden. En Blackie.
Ik kon door de grond zakken van miserie, kon nauwelijks uit m'n woorden komen. Had zin om in 't rond te plassen en me erin te rollen. De humor van de situatie onsnapte me volkomen.
"Meneer kan u ons straks volgen?" vroeg Sitting Bull me, al was dat eerder een retorische vraag.
Straks betekende: "Nadat wij ons werk hebben gedaan en jij de deur opnieuw hebt gesloten".
Franse flikken kennen geen genade. Zelfs niet voor een snuiter met een vreemd accent die supersnel deuren kan openen en met wat drugs in z'n gereedschapskist rondhost.
Resultaat: drie uur later mocht ik het politiecommissariaat verlaten. Een jointje armer en een verwittiging rijker "Het bezit van verdovende middelen is strafbaar meneer".
I know. 't Was echter niet voor mij. 't Was voor mijn eenzaamheid...
donderdag 23 februari 2012
Kijk uit voor de Reusachtige Schijtmeeuw
zondag 19 februari 2012
Eindelijk
Eindelijk zijn we terug online! In een linux-ubuntu-powered superbeest kunnen we terug supersnel en virus-spy-vrij mailen, surfen en werken op 't worldwideweb. Zalig! t Wordt wellicht de minst vruchtbare maand op 'gettolafrance' maar kom, 'k weet dat m'n handvol fans 't me niet al te kwalijk zullen nemen. 'Le coeur y etait' oftewel 'm'n hart ging naar jullie' zoals ze hier mooi uitdrukken...
't Wordt ook de maand met de meeste 'interventions' in m'n carrière - een intervention is in multiservice-jargon een opdracht waar haast bij is, geen offerte voor nodig is en waar dikke centen bij te rapen zijn. Voor m'n patron althans. Zoals ik reeds vertelde staat de helft van de regio immers te druppelen omdat meer dan de helft van de waterleidigen naar de kl... zijn gespat. Haaaahahaaaaa!!! M'n collega loodgieter weet dus niet waar eerst rennen om al die inside tsunami's gerepareerd te krijgen. We hebben een akkoord gesloten: hij de loodgieterij, z'n zoon de electriciteit en ik... al de rest. Die 'rest' is de laatste weken vooral schrijnwerkerij in z'n meest ruime zin. De helft van de deuren in Sète is immers door de intense kou en de wisselwerking droog-nat aan 't kromtrekken en dus moeten overal deuren en ramen opnieuw worden geregeld, geschaafd, geschuurd, vervangen en 't zelfde geldt voor sloten en van die dingen die de deur automatisch dichtduwen - 'grooms' noemen wij ze, of 'yales'. Die laatste zijn immers een soort hydraulische veren waarvan de olie door de koude aan 't kabbelen is geslagen, of zo, en daardoor de werking van het ding heeft beïnvloedt. Heel plezant werk, de dagen vliegen voorbij, voor je 't goed en wel beseft is er reeds een vijfde van 't jaar voorbij. Wat een ellende...
Wat die koude trouwens betreft, m'n vorige bericht was nog niet koud of 't begon hier warmer te worden. Sinds vorige dinsdag is de koudegolf dus ook hier officieel voorbij en kunnen we weer in hemdsmouwen naar buiten. Vijftien graden was 't woensdagmiddag! Geen wind, prachtig zonnetje, de birds en de bies, mooi lenteweer.
De natuur heeft echter een dik pak rammel gekregen. Of beter 'bos&groen' heeft zwaar afgezien door de laatste ijstijd. In zowat alle plantsoenen, parken en huistuintjes is er schade. 'M'n jasmijn is kapotgevroren' klaagde m'n collega vorige week. 'Hoezo?' antwoordde ik, op elk Vlaams boerenerf staat er minstens één en ik heb die nooit een kik weten geven in de winter. 'Ja, maar 't is een Spaanse tu sais...' voegde hij er aan toe. Dat heb je dus met die exotische rommel. Je hebt er geen idee van hoe sommige tuinen zijn verwoest. Alle planten in 'post-erectie-positie', de koppen aardwaarts.
Soit, laat de koude alle sudisten een mooie les zijn geweest. 'k Ben er zeker van dat loodgieters, schrijnwerkerts en tuinaanleggers hun attitudes in de toekomst zullen bijstellen. Global change, ik begin dat klimaat hier meer en meer te waarderen...
't Wordt ook de maand met de meeste 'interventions' in m'n carrière - een intervention is in multiservice-jargon een opdracht waar haast bij is, geen offerte voor nodig is en waar dikke centen bij te rapen zijn. Voor m'n patron althans. Zoals ik reeds vertelde staat de helft van de regio immers te druppelen omdat meer dan de helft van de waterleidigen naar de kl... zijn gespat. Haaaahahaaaaa!!! M'n collega loodgieter weet dus niet waar eerst rennen om al die inside tsunami's gerepareerd te krijgen. We hebben een akkoord gesloten: hij de loodgieterij, z'n zoon de electriciteit en ik... al de rest. Die 'rest' is de laatste weken vooral schrijnwerkerij in z'n meest ruime zin. De helft van de deuren in Sète is immers door de intense kou en de wisselwerking droog-nat aan 't kromtrekken en dus moeten overal deuren en ramen opnieuw worden geregeld, geschaafd, geschuurd, vervangen en 't zelfde geldt voor sloten en van die dingen die de deur automatisch dichtduwen - 'grooms' noemen wij ze, of 'yales'. Die laatste zijn immers een soort hydraulische veren waarvan de olie door de koude aan 't kabbelen is geslagen, of zo, en daardoor de werking van het ding heeft beïnvloedt. Heel plezant werk, de dagen vliegen voorbij, voor je 't goed en wel beseft is er reeds een vijfde van 't jaar voorbij. Wat een ellende...
Wat die koude trouwens betreft, m'n vorige bericht was nog niet koud of 't begon hier warmer te worden. Sinds vorige dinsdag is de koudegolf dus ook hier officieel voorbij en kunnen we weer in hemdsmouwen naar buiten. Vijftien graden was 't woensdagmiddag! Geen wind, prachtig zonnetje, de birds en de bies, mooi lenteweer.
De natuur heeft echter een dik pak rammel gekregen. Of beter 'bos&groen' heeft zwaar afgezien door de laatste ijstijd. In zowat alle plantsoenen, parken en huistuintjes is er schade. 'M'n jasmijn is kapotgevroren' klaagde m'n collega vorige week. 'Hoezo?' antwoordde ik, op elk Vlaams boerenerf staat er minstens één en ik heb die nooit een kik weten geven in de winter. 'Ja, maar 't is een Spaanse tu sais...' voegde hij er aan toe. Dat heb je dus met die exotische rommel. Je hebt er geen idee van hoe sommige tuinen zijn verwoest. Alle planten in 'post-erectie-positie', de koppen aardwaarts.
Soit, laat de koude alle sudisten een mooie les zijn geweest. 'k Ben er zeker van dat loodgieters, schrijnwerkerts en tuinaanleggers hun attitudes in de toekomst zullen bijstellen. Global change, ik begin dat klimaat hier meer en meer te waarderen...
maandag 13 februari 2012
Fris aan de vis
Twee weken. Twee weken verdorie!!! Als je pc het laat afweten besef je pas hoe afhankelijk je van dat ding bent geworden. Laptop kapot dus, nieuwe besteld, in afwachting dus wat minder nieuws uit 't zuiden - sorry! En dat net in de koudste periode die ze hier sinds twintig jaar hebben gekend. Minus acht was 't dit weekend tussen Montpellier en Sète, ergens rond middernacht. De étangs zijn langzaam maar zeker aan 't dichtvriezen, de Flamingo's hebben 't zichtbaar bijzonder moeilijk, reeds twee weken lang waait er een loeiharde en uiteraard ijzig koude Tramontane, en overdag flirten de temperaturen nauwelijks met 't vriespunt.
Ice Age, ook in Zuid Frankrijk. Met de fiets naar 't werk is pure kamikaze geworden, vooral 's morgens. Hoe bijtend koud kan die 'Tram' toch zijn. In een tenue die zelfs op de Everest grote ogen zou geven dwing ik dus elke ochtend weer 't respect af van m'n collega's. Vooral die grote smile op m'n smoel kunnen ze maar niet begrijpen. I like!!!
Frustrerend is 't, ook. Vrouwlief wil immers niet dat ik ga kayakken, 'veel te gevaarlijk' en 'onverantwoord' en 'echtscheiding' zijn veel gehoorde termen en zelfs een weekendje snowsurvival op de Canigou wil ze me absoluut niet toelaten. 't Concept is nochtans simpel: met een minimum aan materiaal een paar daagjes intense koude trotseren, sneeuwholen maken, wat everzwijns verschalken, maagdelijke sporen trekken in de sneeuw, je deel voelen van de natuur.
Is zij te streng en ben ik een onder-de-sloef-ligger? Of ben ik gewoon een tikkeltje 'over the top' en is zij degene die me min of meer op 't juiste pad houdt? Geen wilde koude-avonturen dus. Samenleven is compromissen sluiten... Maar toch verdomd jammer!
Gouden tijden zijn 't uiteraard voor de loodgieters. Overal vriezen leidingen kapot - vorstvrije loodgieterij kennen ze hier niet - en hele apartementsblokken zitten zonder water - of lopen onder. Soit, laat de kassa's maar rinkelen.
Los van die koudetoestanden gaat het leven z'n gewone gang. Massa's werk in de multiservice - veel overuren dus, een hoop creatieve projecten in de pijplijn, en oh ja, tien dagen terug heb ik enkele uurtjes op 't comisariaat van de 'Police Nationale' mogen doorbrengen. Maar dat vertel ik een volgende keer wel, als de pc is hersteld...
Ice Age, ook in Zuid Frankrijk. Met de fiets naar 't werk is pure kamikaze geworden, vooral 's morgens. Hoe bijtend koud kan die 'Tram' toch zijn. In een tenue die zelfs op de Everest grote ogen zou geven dwing ik dus elke ochtend weer 't respect af van m'n collega's. Vooral die grote smile op m'n smoel kunnen ze maar niet begrijpen. I like!!!
Frustrerend is 't, ook. Vrouwlief wil immers niet dat ik ga kayakken, 'veel te gevaarlijk' en 'onverantwoord' en 'echtscheiding' zijn veel gehoorde termen en zelfs een weekendje snowsurvival op de Canigou wil ze me absoluut niet toelaten. 't Concept is nochtans simpel: met een minimum aan materiaal een paar daagjes intense koude trotseren, sneeuwholen maken, wat everzwijns verschalken, maagdelijke sporen trekken in de sneeuw, je deel voelen van de natuur.
Is zij te streng en ben ik een onder-de-sloef-ligger? Of ben ik gewoon een tikkeltje 'over the top' en is zij degene die me min of meer op 't juiste pad houdt? Geen wilde koude-avonturen dus. Samenleven is compromissen sluiten... Maar toch verdomd jammer!
Gouden tijden zijn 't uiteraard voor de loodgieters. Overal vriezen leidingen kapot - vorstvrije loodgieterij kennen ze hier niet - en hele apartementsblokken zitten zonder water - of lopen onder. Soit, laat de kassa's maar rinkelen.
Los van die koudetoestanden gaat het leven z'n gewone gang. Massa's werk in de multiservice - veel overuren dus, een hoop creatieve projecten in de pijplijn, en oh ja, tien dagen terug heb ik enkele uurtjes op 't comisariaat van de 'Police Nationale' mogen doorbrengen. Maar dat vertel ik een volgende keer wel, als de pc is hersteld...
Abonneren op:
Posts (Atom)
