Wachten op de Tram

Toch even naar de waarnemingen gekeken van trektelposten in de buurt... Eentje in de buurt van Narbonne maakt melding van - ook - slechts vier Zwarte Wouwen gisteren, op een jaartotaal van slechts 20.
We zijn dus echt nog maar in 't begin van de trek, dus. Wacht maar binnen enkele weken. Dit jaar zijn we'r klaar voor. We hebben een superspot, we hebben een hoop overuren die moeten worden gerecupereerd, een nieuw fotoapparaat met een niet onbelabberde filmfunctie en we hebben een berg goesting. Go for it!

Trop bon!

Massale doortocht van Zwarte wouwen vandaag! Stevige Tramontane, uit 't noordwesten dus, en de eerste zonnige dag na een mindere - voor de Sètois toch - periode. Deze morgen was 't reeds koekenbak, maar vermits ik ook nog een job heb was 't dus nagelbijten tot de namiddag om van 't spectakel te kunnen genieten.
Met de nog niet eens uitgeladen bestelwagen ben ik dus naar m'n favoriete spot geraced - hopelijk hebben die drie ramen het uitgehouden - om m'n kijker op de horizon te richten. Op één uur vlogen meer dan honderd Milans over, sommige op niet meer dan enkele tientallen meter! De krachtige wind dwong de vogels laag te blijven en te profiteren van de minste beschutting in 't landschap. Het was 'simplement trop bon!'. De wind verhindert hen bovendien om noordwaarts door te steken en dus volgen ze de kustlijn tot ... om van koers te veranderen. 'k Zag dat sommigen 't wel probeerden, maar de meerderheid gaat vermoedelijk braafjes richting Marseille en co. Moet ik nog eens uitvlooien.
Soit, wat echter meer is: ik heb één een uitstekende spot gevonden om de trek te observeren en twee een lokale corridor in kaart kunnen brengen. De vogels vliegen immers niet zomaar over, ze volgen welbepaalde routes in 't landschap. Over steden, industriezones en snelwegen. En geen mens die het opmerkt, op een eenzame spotter na...

De foto van de Zwarte wouw is zoals vaak in deze blog van Sylvain Houpert - http://fotooizo.free.fr/html/1242249792_bondree6.html

10466

Tienduizend vierhonderd zesenzestig. Zoveel boerenzwaluwen passeerden vorige zondag de trektelpost van Gruissan nabij het Zuid-Franse Narbonne. Een enorm cijfer, en dat slechts op vier uur tijd wat maakt dat het reëele dagcijfer wellicht nog een stuk hoger lag. Dit getal verbaast me trouwens geen knijt want dit weekend was 't spectaculair vogels kijken in 't zuiden van Frankrijk.
Ons vogelkijken van vorige zondag vond eigenlijk z'n oorsprong enkele weken terug toen ik terugkeerde uit Organby. 'k Was immers nog geen twee uurtjes onderweg melancholisch John Denver-zingend aan 't terugsporen toen de motor van onze goeie ouwe Mazda plots aan 't roken sloeg en dat net in een zone zonder pechstrook... Doorrijden dus, wat verder rokend aan de kant, fluovest aan, op de motor plassen, nog meer rook, verzekering bellen, pechdienst etc. en een lange cinema later bleek dat door een lek in de koelvloeistofleiding de 'joint-de-culas' naar de knikkers was en de wagen tot nader order in een lokale garage z'n lot moest afwachten. Soit, 't komt erop neer dat we inmiddels een andere wagen hebben, of toch bijna, en we vorig weekend doodleuk 300km terug naar Tarbes zijn gekoerst om de oude wagen leeg te maken en onze nummerplaten te recupereren.
Op zich geen schokkend nieuws uiteraard en geen aanleiding tot het omverwerpen van de regering en het installeren van een macrobiotisch homosexueel overgangsregime, of het overvallen van een kruidenierswinkel om maar iets te noemen. Tarbes ligt echter net ten noorden van Lourdes en dit laatste gekkenoord is de poort van de centrale Pyreneeën. Geen wonder dus dat we wat langer zijn blijven plakken dan nodig en we van de gelegenheid gebruik hebben gemaakt om wat te vogelen en geografieën. Beiden zijn vanaf nu geldige werkwoorden. Ik geografie, jij geografiet enzoverder. Betekenis: de omgeving verkennen met oog voor biotiek en abiotiek. Voor fauna, flora en de vier elementen dus. En lokale streekbieren, als 't even kan. Het kon echter even niet want verder dan 'Amstel' en 'Känterbrau' komen ze niet in dit rotland. Sinds wanneer zijn dit trouwens 'bier'-soorten?
Aan vogels was er echter geen gebrek. Toen we zondagochtend in Gavarnie - met z'n beroemde 'cirque', jawel - aankwamen stond er immers een snoeiharde droge noordenwind die massaal honderden, neen duizenden, boerenzwaluwen aanvoerde. Spectakulair. Het dorp werd overspoeld met zwaluwen die massaal het aankomende noodweer ontvluchtten en gebruik maakten van het welkome duwtje in de rug om de grens over te steken. Toen we de telescoop op de bergkammen richtten zwermde het in de lens, zelden het fenomeen vogeltrek zo intens over m'n ruggegraat voelen rillen. Dju toch, wat is vogeltrek toch mooi!
Niet alleen de zwaluwen waren van de partij, ook een deel van de 'big-five' van de Pyreneeën ontbrak niet. Tussen haakjes: op vijf Slechtvalk, op vier Dwergarend, op drie Aasgier, op twee Steenarend. En op één? Lammergier, uiteraard. Twee sub-adulte Steenarenden hadden we vrijwel meteen in de kijker, en net op 't moment dat je de hoop opgeeft om een Lammergier voor de lens te krijgen scheert er plots een juveniel - een 'joenk' van dit jaar - hoog boven je hoofd. De hoofdvogel was binnen. Nauwelijks was ons enthousiasme bekoeld of er verschenen twee adulte Lammergieren in de cirque. Een kwartier lang hingen ze de tortelduif uit en bleven ze gevangen in de scoop. Straffer nog, de rest van de namiddag bleven de twee prachtig zichtbaar in de omgeving. Gavarnie is blijkbaar 'hot' voor deze soort. Op zich is het bergdorp trouwens niet meteen een vermelding met grote V waard. Het landschap is best spectakulair en groots, toegegeven, maar je moet helaas eerst de hel door om van de rijstpap te kunnen smikkelen - weer zo'n typevoorbeeld van 'alpiene carnavalisering'. De helft van de huizen zijn bars en hotels, de andere helft souvenirwinkels waar postkaarten en pluchen marmotten worden verkocht. Die fluiten als je ze passeert, bovendien. Een keer is leuk, twee keer enerverend en drie keer teveel. Ze blijven zelfs doorfluiten als je ze de nek omdraait. Met een wortel, of suikerbiet, in hun gat zingen ze echter een serieus aantal octaven lager. Ik heb altijd suikerbieten in m'n rugzak, voor 't geval dàt...
Even een weekendje gaan vogels kijken in de Pyreneeën, dus, op een goede drie uurtjes rijden van Sète. 't Heeft z'n voordelen om hier te wonen...

Up where we belong

Sinds woensdagnacht terug uit de bergen. En sinds woensdagnamiddag reeds goesting om terug te gaan... Vier daagjes Organby is kort. Een maand Organby is eigenlijk ook kort. Als er één plek is op aarde waar ik tot rust kom dan is het ginds, omringd door een stel vrienden die ik de voorbije vijftien jaar slechts een vijftal maal heb gezien maar waarmee ik steeds ongelooflijk intense momenten heb beleefd. Onvergetelijk. Zoals ook weer deze keer...


Zondag zat de col potdicht, een dicht wolkendek hield alle vogels aan de grond. Op een handvol Wespendieven en een occasionele Visarend na was er nauwelijks passage en dus maakte ik van de gelegenheid gebruik om over de Frans-Spaanse grens in zonniger oorden wat vogelmoois te gaan opsnuiven. Geen slecht idee want 'k was nog maar net de grens over of ik kreeg reeds een Lammergier in m'n gezicht, bij manier van spreken. 'k Kreeg hem in de kijker toen hij op zo'n twee kilometer afstand over een bergkam scheerde en zich vervolgens een kwartiertje in 't zonnetje posteerde, temidden van een kudde wollige bleiters en zich niets aantrekkend van 't koppel Slechtvalken dat boven hem wat kapriolen maakte. Toen hij eindelijk terug het luchtruim koos maakte hij geen rondjes - wat maar al te mooi zou zijn geweest - maar hij vloog in rechte lijn naar me toe en scheerde op een dertigtal meter over m'n hoofd - wat uiteraard nog een stuk mooier was. Soms grenzen vogelverhalen aan 't onwaarschijnlijke. Ik kon zelfs z'n baard zien! Welkom terug in Organby, 't leek wel of ik er nooit was weggeweest...


's Anderendaags hing er vuurwerk in de lucht. Het weerbericht had ruime opklaringen in de westelijke Pyreneeën voorspeld en klassiek wordt zo'n fenomeen vergezeld van stevige trek. We kregen gelijk: Wespendieven, Zwarte Wouwen, Bruine en Blauwe Kiekendieven, Slangenarenden, Dwergarenden, Visarenden, Sperwers en Zwarte Ooievaars, het werd een hectische dag waarin de vogels uit alle richtingen schenen te komen en massaal Frankrijk ontvluchtten. Onze handen vol hadden we met zoeken, volgen en noteren. Pure adrenaline. Maandagavond sloten we de telling af met een nieuw dagrecord voor de col: niet minder dan 205 Zwarte Ooievaars zagen we overtrekken! En zeggen dat het vorige record op een kleine honderd stond...
Verwondert het je dat we dat stevig gevierd hebben? 's Avonds vloeide de Patcharan rijkelijk en zongen we er stevig op los. Zoals gebruikelijk brandden we in de vroege uurtjes enkele jagershuizen plat waarna we sommige jagershoofden op tuinhekjes spiesten en andere ombouwden tot bierbeker. Een van de vogelaars kreeg het idee om van de rossige jagersnorren wc-borstels te knutselen en terwijl we enthousiast op dit lumineuze voorstel ingingen hielden we ons gerstenat koud met een dozijn ijzige harten. Met de volatiele ego's hebben we tenslotte nog drie zeppelins gevuld. Wat een creatieve nacht was dat, Baskische feestjes mogen er wezen.
Dinsdag en woensdag was er iets minder trek, maar zeker niet minder leute. Geen beter teambuilding dan op een hoge bergcol trekvogels observeren en wc-borstels knutselen...


De Col d'Organbidexka wordt nog permanent bemand tot en met 15 november. De trek van Houtduiven, Holenduiven, zangvogels, Rode Wouwen etc. staat immers nog voor de deur en met de passage van de Kraanvogels wordt als vanouds het trektelseizoen afgesloten. Het zou me geen haar verbazen mocht ik er binnen een maand of twee nog eens voor een weekendje heen gaan. Vandaag is de eerste dag van de rest van m'n leven. Zeker weten.

Organby, here we come!

Welkom september welkom! Eindelijk, eindelijk zijn we in september aanbeland, een maand die wat mij betreft met kop, schouders en kl...eurrijke delen van 's mens anatomie boven alle andere jaarmaanden uitsteekt. Tot m'n achttiende, ofzo, heb ik deze maand steevast vervloekt en, gemetaforiseerd door een kastanje, tijdens de zomervakantie met speldjes doorprikt - voodoo voor beginners - maar eens de klassieke schoolbanken verlaten was er enkel nog plaats voor liefde en verlangen voor de maan-waarin-de-zanglijsters-in-schijtlijsters veranderen, om het op z'n indiaans te zeggen. De vlier is immers rijp in 't noorden, niet?
September is vogeltrekmaand, en gedurende vele jaren was dit steevast het moment om naar het Zweedse Falsterbo te gaan of, later, naar het Franse Organbidexka. Een keer zelfs naar beiden. Die korter wordende dagen, dat prachtige ochtend- en avondlicht, de morgenmist, al dat vogelgedoe, die mystieke sfeer die uitgaat van de zomer die over z'n hoogtepunt heen is, wat ben ik toch gek van dit tussenseizoen. Toen we nog in Vlaanderen woonden had ik rond deze tijd steeds goesting om naar 't zuiden te gaan. Ironisch genoeg heeft de verhuis naar dit zuiden aan dat gevoel geen knijt veranderd. Ik wil nog steeds naar 't zuiden. Misschien wonen we wel in 't verkeerde zuiden? 'k Heb het dus via m'n patron voor mekaar gekregen - gij mij congé geven of ik gedurende de hele week geen steek uitsteken, capito? - dat ik er eind volgende week voor een kort weekje vanonder muis naar Frans Baskenland. Vijf jaar is 't geleden dat ik er nog ben geweest, en iedereen weet hoe dat avontuur is afgelopen. Een Normandische madam en een hoop levenswijsheid rijker keer ik er dus binnenkort terug. Vijf dagen lang op een bergkam roofvogels observeren die door het Nauw Van Organbidexka de bergen oversteken op hun reis zuidwaarts, YIEHAAAA!!! Can't wait, birding bart is back!
Weet je trouwens wat ik vanavond heb mogen meemaken? Een groep van een honderdtal (100-tal) ooievaars die overtrok om wellicht deze nacht nog de Middellandse Zee over te steken. Du jamais vu, nooit eerder zoveel ooievaars samen gezien. 'Wie wordt er vader?' sms'te m'n birder in arms alias Svenneman me toen ik hem deze blijde boodschap liet weten. Grapjas, weet je trouwens wat je moet doen als zo'n bende over je huis trekt? In de lucht schieten! En weet je hoe je zo'n neergeschoten ooievaar noemt? Een dooievaar! Whaahahaaa!!!