Viskoorts

Ergens in de Etang de Thau zit een vis die een dezer dagen in mijn buik zal belanden. Misschien morgen, misschien volgende week, langer zal 't wellicht niet duren want er heerst Viskoorts in de streek. Of je 't nu wilt of niet, je raakt erdoor bevangen. Iedereen praat plots over vissen, vissen is een 'buzz'. Vorige week heb ik me herhaaldelijk vervloekt toen ik bij valavond het binnenmeer op kayakte en overal rond me het spiegelgladde wateroppervlak zag wriemelen en de vissen uit het water zag springen. De vissers aan 'La plaguette' en 'La Pointe Courte' zitten er al een maand werkloos bij. Van 's morgens tot 's avonds zitten ze als apen naar hun lijn te koekeloeren zonder dat er ook maar één Dorade of Zeebaars in hun koelbox belandt.
Te warm, dat is 't. Vorige week circuleerden de middagtemperaturen tussen de 26° en 29°C. We zijn begin oktober, komaan zeg. Normaliter zou het vanaf half september merkbaar koeler moeten worden. Zouden enkele Tramontanestoten de watertemperatuur van de Etang sterk moeten doen zakken, zouden de miljoenen Dorades die zich een hele zomer hebben volgevreten aan de oesterbanken massaal naar zee moeten trekken en zouden de vissers op de twee spots de ene na de andere joekel moeten bovenhalen. Niets dus, nada, noppes de ballen. De temperaturen blijven hoog, dit is zelfs geen nazomer meer. Dit is bakken.
Intussen wachten de vissen af. En de vissers. Iedereen voelt dat er iets groots staat te gebeuren. De Viskoorts heeft ons te pakken. Eén koudestoot hebben we nodig om de stop uit de étang te halen. Eén koeltepush en een heel visvolk zal als een wervelstorm naar zee trekken. It will be big. En daartussen zit ergens de mijne, of zitten de mijn.
Ik ben intussen voorbereid. De volgende keer dat ik 't water opga ga ik eens doodleuk een lijn achter m'n kayak trekken met een paar siliconegarnalen 'leurres souples'. Ben benieuwd of zo'n vorm van passief vissen werkelijk iets kan opleveren. Veel moeite kost het alvast niet. En als dat niet lukt proberen we 't via de kant met kunstaas, lepel, cannabisextract, een spartelende cavia of dynamiet. Vissen is geen sport. Vissen is oorlog.
In de pan, jij rotvis.

Aigues Mortes - 'Petite Camargue'

Purperreigers (alweer), Koereiger, Bruine Kiekendief, Zwarte Wouw, Wespendieven (Tramontane, trekken dus), Hoppen, Cetti's zangers, Graszangers etc. Dit soort birding is ons echt dronken aan 't maken...
Als je op een moment bent gekomen dat je zegt 'ja seg, alwéér een 'pourpre'' dan mag je je gerust vragen beginnen stellen bij je geestesgesteldheid aka mentale vermogen. En bij je sexualiteit, zelfs. Ben ik dan écht een vrouw aan 't worden? Dat 'nooit content' zijn is toch niets voor een vent? Nee toch?
Enne, vorige week zag ik achteloos op een weidepaaltje langs de weg een Kuifkoekoek, en twee dagen later op een electriciteitsleiding een Scharrelaar. Hot birding noemen ze dat. Ik hoef niet meer naar de Spaanse Extremadura, I got it all here!

Trop bon!

Massale doortocht van Zwarte wouwen vandaag! Stevige Tramontane, uit 't noordwesten dus, en de eerste zonnige dag na een mindere - voor de Sètois toch - periode. Deze morgen was 't reeds koekenbak, maar vermits ik ook nog een job heb was 't dus nagelbijten tot de namiddag om van 't spectakel te kunnen genieten.
Met de nog niet eens uitgeladen bestelwagen ben ik dus naar m'n favoriete spot geraced - hopelijk hebben die drie ramen het uitgehouden - om m'n kijker op de horizon te richten. Op één uur vlogen meer dan honderd Milans over, sommige op niet meer dan enkele tientallen meter! De krachtige wind dwong de vogels laag te blijven en te profiteren van de minste beschutting in 't landschap. Het was 'simplement trop bon!'. De wind verhindert hen bovendien om noordwaarts door te steken en dus volgen ze de kustlijn tot ... om van koers te veranderen. 'k Zag dat sommigen 't wel probeerden, maar de meerderheid gaat vermoedelijk braafjes richting Marseille en co. Moet ik nog eens uitvlooien.
Soit, wat echter meer is: ik heb één een uitstekende spot gevonden om de trek te observeren en twee een lokale corridor in kaart kunnen brengen. De vogels vliegen immers niet zomaar over, ze volgen welbepaalde routes in 't landschap. Over steden, industriezones en snelwegen. En geen mens die het opmerkt, op een eenzame spotter na...

De foto van de Zwarte wouw is zoals vaak in deze blog van Sylvain Houpert - http://fotooizo.free.fr/html/1242249792_bondree6.html

Four seasons in one day

Gewoon een fait-diver.
Vandaag de hele dag op een dak gezeten. Of beter, op een dak rondgekropen en puin geruimd dat er van de bovenliggende 'falaise' op was gedonderd.
Reactie vanmorgen: 'k Zal mij eerst met wat anders bezighouden want 't is toch nog friskes. Als de zon erdoor komt zal 't beter zijn.'
Reactie een uur later: 'Zalig, dat zonneke. En zeggen dat ik hier nog voor betaald word ook!'
Tegen de middag: 'Miljaarde dat begint hier stevig warm te worden.' Het oord in kwestie was namelijk in de rotsen uitgehakt en 't resultaat was iets dat van ver en dichtbij op een oven leek. En gelijkaardig functionneerde.
Twee uur later: 'Hoe kon ik nu zo stom zijn om m'n klak te vergeten?' Nu ja, we zijn begin maart en normaliter verwacht een mens zich niet aan dat soort temperaturen. Ik dus m'n hemd over m'n hoofd geknoopt en als een bedouine verder gewerkt. De temperatuur in de oven moet zo'n zesenzeventig graden zijn geweest.
Tegen halfvier: ''t Is goed geweest, 'k zal morgen wel verder doen want straks loop ik hier nog een zonnesteek op.' Bovendien begon ik overal zeemeerminnen te zien - de hitte in de oven begon me duizelig te maken.
Rond de vijven, op 't fietske op weg naar huis: 'Dedju wat is die Tramontane koud!' De wind was immers aangewakkerd en ik hoef zelfs niet op de weerkaart te kijken om te weten dat er zich momenteel een depressie boven de Golf van Genua bevindt.
En nu onder de douche! En daarna Flamasine aan m'n zwartgeblakerde lichaamselementen smeren.
Rare toestanden, hier in Sète...

Justice!

Vrijdagmorgen, Avenue Victor Hugo, Sète. Stevig friskes, koude tramontane. Vrijdag is marktdag. De straat wordt zoals elke week in gereedheid gebracht en om dit mogelijk te maken wordt ze vanaf 5 uur 's ochtends afgesloten voor alle verkeer. Wee diegene die z'n wagen niet tijdig elders heeft geparkeerd. Happened to me once, car gone, me very angry. Me volcanic. Wagen teruggevonden in 'la fourrière' aka het prison voor in beslag genomen voertuigen. Onnodig te vertellen in welke toestand ik toen was. Voor een on-no-ze-le boerenmarkt hadden ze MIJN otto weggesleept! Sindsdien ga ik er nooit meer heen, naar die markt. Ik boycot François die 's morgens bijna onze voordeur blokkeert met z'n plastieken fantasiejuwelen. Ik gruwel van Jean-Pierre die momenteel z'n socissen aan z'n charcuteriekraam drapeert. Ik moet niet hebben van Abdulah en Abdelbenazir die momenteel hun groenten in plastieken mandjes gieten en je moet me zwijgen van Yolande en Claude die hun kiekens aan lange spiesen zitten te rijgen om ze later te roosteren. En spreek me vooral niet van die paar dozijn anderen: de wijnboer, de oesterverkopers, de specerijen- en kruidenheks, de schoenenverkopers, de visgeriever, de synthetisch-mannenondergoedleurder, de schoensmeeroplichter, de artisanale bakker etc. Bulldozeren, die handel!
Allemaal verdienen ze een plaats onder de zon, eigenlijk. Ook ik besef dat wel. Maar laat speciaal vandaag, onder die zon, die tramontane maar lekker ijskoude wind door onze straat persen. Laat hun tenen, neuzen en vingertoppen maar bevriezen, zo heb ik tenminste een beetje het gevoel dat ik m'n boete niet voor niets heb betaald.
Er bestaat nog rechtvaardigheid in deze wereld...

Tramontane!

Stevig windje sinds vanmorgen en wat zien we weer op onze goeie ouwe weerkaart? Een lagedrudrukgiebiedje, als vanouds, een gulzig zuigertje, een groot weergat, een dampende depressie, een akelig afvoerputje. Pal boven de Golf van Genua. Mistral in de vallei van de Rhône, Tramontane in de Languedoc-Roussillon. Stevige rollers worden bijna over de hele breedte van de Etang de Thau opgezweept en laten het waterpeil aan haar oostzijde, onze zijde dus, met tientallen centimeter stijgen. Bijna wolkenloze hemel, alleen jammer van al die prachtig gekleurde herfstbladeren die nu massaal van de bomen waaien...

Blowing in the wind

Sinds vanmorgen staat er een snoeiharde Tramontane, een superbries uit het west-noordwesten die steevast gekoppeld is aan een lagedrukgebied (of cycloon) boven de Golf van Genua. In de vallei van de Rhône staat dit fenomeen bekend als Mistral. Dit lagedrukgebied zuigt in feite lucht naar zich toe en vermits die lucht zich ten westen ervan tussen twee bergketens (Pyreneëen en Centraal Massief) moet persen en in het noorden eveneens (Centraal Massief en Alpen) treedt er in de vlakkere zones die hen scheiden een supersterk flessehalseffect op. Luchtmassa's persen zich tussen de bergen door en je krijgt een levensgrote windtunnel. De locals vinden deze wind 'penible' omdat hij onafgebroken tegen alles en iedereen aan beukt en ze'r stijve koppijn van krijgen. Toegegeven, met windstoten tot 120 km/u is 't soms echt moeilijk op de been blijven en die gyprocplaat die ik vanmorgen goedbedoeld uit de camion haalde bevindt zich momenteel wellicht reeds in Vaticaanstad. Trouwens, dit brengt me op een idee. 'k Ga gauw wat molotovcocktails van plastic vleugels voorzien. Zo kan ik straks gratis en voor niks 't Vaticaan bombarderen. Eat your heart out, Ratsy!


De cycloon boven de Golf van Genua veroorzaakte trouwens ook de eerste grote sneeuwval van dit najaar in de Alpen (www.eumetsat.int). 'k Wacht vol spanning op de eerste beurt voor de Mont Aigoual, m'n sneeuwraketten jeuken!

Tramontane is back!

Sinds gisterenmiddag is de wind gedraaid. Gedraaid en fors in sterkte toegenomen. Een stevige 6 à 7 beaufort uit het noordwesten, wat wil dat zeggen? Dat de Tramontane back in town is. Deze stevige constante wind blaast traditioneel het water uit de Etang de Thau zodat het waterpeil aan de tegenoverliggende oever, in Mèze en Bouzigues bijvoorbeeld, een stuk lager staat dan normaal. Er zal weer een depressie of lagedrukgebied boven de Golf van Genua liggen die al de lucht uit Zuid-Frankrijk zuigt, wellicht. In het westelijk deel noemt die voorbijrazende lucht 'Tramontane', in het oostelijk deel aka de Rhônevallei 'Mistral'. Sète ligt in het spanningsveld van de tramontane, hier geen mistral dus. Soms is klimatologie zo kinderlijk eenvoudig. Tramontane en Mistral zijn droge winden, ze komen immers vanuit de landzijde. Vanmorgen had ik dus loeiharde tegenwind toen ik naar 't werk fietste, vanavond scheurde ik op m'n sloffen de wagens voorbij. Nog nooit zo rap op café gezeten na 't werk, haha!
Onze Tramontane had trouwens vanmorgen nog een zalig neveneffect. Wat zag ik immers toen ik samen met m'n collega langs het water naar 't stad reed? Een dertigtal wespendieven - wespenetende roofvogels - die zich laag over het water een weg noordwaarts vochten! Een onvergetelijk spectakel, echt waar. Vrienden vogelaars, beste Sven, Jan en Bert, we kunnen hieruit drie zaken opmaken. Eén dat wespendieven zich tijdens de lentetrek - de terugkeer uit de Afrikaanse winterkwartieren - ook in groep verplaatsen. Twee dat dat vrij laat gebeurt, half mei nota bene, en drie dat ze bij Tramontane-weer over Sète trekken. En zeggen dat die dieren wellicht de vorige dag (of nacht?) de Middellandse Zee zijn overgestoken. Vogeltrek is en blijft een magisch fenomeen. Pernis apivorusjes, ga maar lekker kindjes maken in Scandinavië en Rusland, we zien elkaar binnen enkele maanden terug tijdens jullie terugkeer. In Frans Baskenland, op de Col d'Organbidesca, daar geven we afspraak...

De prachtige foto van het adulte mannetje is trouwens van de kundige hand van Sylvain Houpert (http://fotooizo.free.fr/html/1242249792_bondree6.html)