On the road again

Met al dat vakantie- en kayakgedoe zou een mens bijna vergeten dat we stilaan in het epicentrum terechtkomen van de meest boeiende periode van 't jaar. Eén omdat we bijna van die toeristen verlost zijn die niets liever doen dan dan je decathlongekleed en roodverbrand en geladen als een yakstier op weg naar Everest-base-camp en vooral zenuwslopend trààg voor de voeten rijden, zich systematisch moedwillig lijken te vergissen aan elke péagepost - van file of van betaalmiddel, soms zou je denken dat ze werkelijk van een verre planeet uit een voor gewone mensen onbereikbare constellatie naar hier zijn gekomen of dat ze onderweg een meteoriet op de schedel hebben gekregen -  en zich vergapen aan de meest ordinaire dingen van dit zuiderse klotebestaan en die bovendien per sé op foto willen vastleggen en, eindelijk, twéé daar miljoenen vogels inmiddels ook op trek zijn gegaan. Eind juli - begin augustus trokken reeds meer dan 32.000 Zwarte wouwen door in Organby - met een piekdag van bijna 8.000 vogels (!) - en de piek van de Wespendief zal voor een dezer dagen zijn. Met een beetje geluk komen we net op tijd om 't mee te maken...

Tramontane is back!

Sinds gisterenmiddag is de wind gedraaid. Gedraaid en fors in sterkte toegenomen. Een stevige 6 à 7 beaufort uit het noordwesten, wat wil dat zeggen? Dat de Tramontane back in town is. Deze stevige constante wind blaast traditioneel het water uit de Etang de Thau zodat het waterpeil aan de tegenoverliggende oever, in Mèze en Bouzigues bijvoorbeeld, een stuk lager staat dan normaal. Er zal weer een depressie of lagedrukgebied boven de Golf van Genua liggen die al de lucht uit Zuid-Frankrijk zuigt, wellicht. In het westelijk deel noemt die voorbijrazende lucht 'Tramontane', in het oostelijk deel aka de Rhônevallei 'Mistral'. Sète ligt in het spanningsveld van de tramontane, hier geen mistral dus. Soms is klimatologie zo kinderlijk eenvoudig. Tramontane en Mistral zijn droge winden, ze komen immers vanuit de landzijde. Vanmorgen had ik dus loeiharde tegenwind toen ik naar 't werk fietste, vanavond scheurde ik op m'n sloffen de wagens voorbij. Nog nooit zo rap op café gezeten na 't werk, haha!
Onze Tramontane had trouwens vanmorgen nog een zalig neveneffect. Wat zag ik immers toen ik samen met m'n collega langs het water naar 't stad reed? Een dertigtal wespendieven - wespenetende roofvogels - die zich laag over het water een weg noordwaarts vochten! Een onvergetelijk spectakel, echt waar. Vrienden vogelaars, beste Sven, Jan en Bert, we kunnen hieruit drie zaken opmaken. Eén dat wespendieven zich tijdens de lentetrek - de terugkeer uit de Afrikaanse winterkwartieren - ook in groep verplaatsen. Twee dat dat vrij laat gebeurt, half mei nota bene, en drie dat ze bij Tramontane-weer over Sète trekken. En zeggen dat die dieren wellicht de vorige dag (of nacht?) de Middellandse Zee zijn overgestoken. Vogeltrek is en blijft een magisch fenomeen. Pernis apivorusjes, ga maar lekker kindjes maken in Scandinavië en Rusland, we zien elkaar binnen enkele maanden terug tijdens jullie terugkeer. In Frans Baskenland, op de Col d'Organbidesca, daar geven we afspraak...

De prachtige foto van het adulte mannetje is trouwens van de kundige hand van Sylvain Houpert (http://fotooizo.free.fr/html/1242249792_bondree6.html)