Kijk uit voor de Reusachtige Schijtmeeuw

Gewoon zomaar een lentedag... met meer dan twintig Celciussers op de teller vandaag. Een zachte - warme - Tramontane, her en der zingende Kanaries (Europese) en prachtige meeuwenschijtsels aka vederwolken in de lucht. Nog één dag en 't is weekend!

Water warm op!

Sinds m'n terugkeer uit 'le plat pays' is 't hier semi-lente. Overal lentebloesems - vraag me niet welke want de meeste planten zijn me onbekend, ik ben immers opgegroeid met Meidoorns, Sleedoorns, Lijsterbessen, Kornoeljes, Vlier, Viburnums en dat soort dingen, en een stralend zonnetje met temperaturen tot 18 graden uit de wind vorige week. Aan die wind is 't verdorie moeilijk wennen, als die uit 't noorden komt tenminste. Bega je de fout met een 'masjersgat' te werken dan loop je gegarandeerd een verkoudheid op. 'k Zit dus weer te snotteren als een Stormvogel, ondanks alle pollen, honing, fruit, soep, vis en trappist die ik binnenwerk ten spijt... en ook al doe ik nog zo m'n best, 'k slaag er maar niet in om Célia één microbe over te dragen. Ik draag m'n ziektekiemen dus weer eenzaam en alleen, snifsnof...
Vorige donderdag heb ik trouwens de eerste Tjiftjaf gehoord. Kammeniet schelen Svenneman dat die beesten hier in hun overwinteringskwartier zitten en je ze dus 't hele jaar door kan zien - ook ginds in 't noorden migreren ze nog nauwelijks, trouwens - maar dat wil daarom nog niet zeggen dat ze ook 't hele jaar door zingen, niewaar? De eerste 'tjiftjaftjiftjaftjiftjiftjiftjaf etc.' is en blijft dus toch nog steeds een blijde gebeurtenis en net zoals vorig jaar ben ik jou weer een eeuwigheid voor. En kom niet zagen dat ik vals speel. Het doel heiligt de middelen. In een oorlog zijn geen regels. Ik heb hem 't eerst gehoord, basta. 'k geef jou wel een seintje als de eerste zwaluwen eraan komen. En de eerste Gele Kwikstaarten. En Wespendieven. Smile!!! ;-)
Soit, voor de rest is 't hier afwachten tot het zeewater en 't water van de étangs wat warmer wordt om m'n kayaks te gaan testen en wat watertochtjes te gaan maken. KayakS, inderdaad. 'k Heb immers enkele weken terug een echte zeekayak op de kop getikt - beter geschikt voor ruigere omstandigheden dan m'n Wazawidoo - en ik kan nauwelijks wachten om 't ruime sop in te gaan. En in 't water te gaan plonsen. En vissen te gaan vangen. Als 't met een vislijn niet lukt - 'k heb er eigenlijk gewoon 't geduld niet voor - zal 't misschien met een onderwaterkruisboog alias harpoen wel lukken. Eerste schieten, dan roken, dat binnensmikkelen.
Dat 't maar gauw echt lente wordt...

Un truc de fou

Stampedevol waren de terrasjes vanmiddag en vanavond. Zestien graden in de lommer en 22 in 't zonneke en dat midden januari, 't was 'un truc de fou'! Opnieuw in t-shirt door de straten lopen - bedolven onder de niet-begrijpende blikken van de nog steeds stevig ingeduffelde Sètois - wat een verademing!
Ik popel inmiddels van ongeduld om m'n zo goed als afgewerkte 'Waza' te gaan uittesten. Enkel nog een gepast zitmeubel erin monteren, een boordmitrailleur installeren voorin, een stuk luchtafweer achterin, twee torpedobuizen onderaan, enkele stukken metaal op 't dak van onze wagen lassen om de boot getransporteerd te krijgen en 't ding kan eindelijk het wijde sop in. En dan kunnen we eindelijk een Frans vliegdekschip tot zinken gaan brengen, 't zal hun leren de Rainbow Warrior te laten ontploffen...
'k Ben uiteraard zwaar teleurgesteld dat het fabricageproces achter de rug is, snif... maar daar komt hopelijk snel weer verandering in. Als Waza zich immers kranig houdt begin ik aan 'Dolldrum', z'n houten tegenhanger. In 'contreplaqué marin', ze real stuff. Andere - een meer klassieke - invalshoek, andere manier van werken, ander materiaal, maar zeker evenveel leute. Juist iets meer stof. No stuff without dust, zeg ik steeds. En geen beter middel tegen de dust dan fris bier, zeg ik altijd tegen Célia...
Haar aquarium krijgt intussen steeds meer vorm. Sinds dit weekend wordt hij bewoond door een koppel Costa-Ricaanse Cicliden - baarsachtige vissen die als koppel door 't leven gaan. Zware bricoleurs ook - ze hebben immers de reputatie altijd iets van 't allerhoogste belang te doen te hebben en hun leefomgeving totaal naar hun eigen goesting in te richten. Voor de moment lijkt hun prioriteit kuilen graven. Bergen zand verplaatsen die beesten. En stoutmoedige Appelslakken die in de buurt van hun chantier komen worden doodleuk weggebowlingd. Wie kuilen zegt zegt echter nageslacht, alweer.
Niet alleen buiten is 't precies al lente...

't Is lente!

Je gaat het niet geloven, maar 'k heb zonet de eerste zwartkop gehoord - een grijs vogeltje ter grootte van een mus waarvan 't mannetje een zwarte kruin heeft ('t bovenste deel van de kop) en 't vrouwtje een bruine.
Zwartkoppen staan voor mij gelijk met het begin van de lente. Weet je, toen ik nog een klein vogelaartje was keek ik elk jaar uit naar de eerste tjiftjaf - een ander zangvogeltje, klein en groengeel. Het eerste tjiftjafgekwetter 'tjiftjaftjiftjaftjiftjiftjaftjiftjaf' kondigde in m'n jongste jaren steevast het einde aan van de koude wintermaanden en het begin van het drukke vogelseizoen. De tjiftjaf was de eerste trekvogel die terug in onze streken arriveerde. Door het geleidelijk aan zachter worden van onze winters bleven meer en meer tjiftjaffen echter ook 's winters gewoon ter plaatste en daardoor verloor het kleinood z'n referentiewaarde. We moesten dus uitkijken naar een alternatief en de keuze viel daarbij op de zwartkop, een trekvogel die meestal ietsje later dan de tjiftjaf arriveerde.
Vanaf m'n wilde adolescentenjaren keek ik dus uit naar de eerste zwartkop. 'k Herinner me nog goed dat collega-brother-in-arms-en-steeds-voor-een-partijtje-vogelspiepen-te-vinden Sven en ik elkaar een sms stuurden wanneer we de eerste dit of dat hadden gespot 'Eerste zwartkop gehoord in Grote Zenne!' of 'Eerste grasmus in Berendries'. Waar is de tijd, snif... Svenneman, dit blogbericht draag ik op aan jou. Vogel ze, dit jaar.
'k Weet het, hier heeft dit heuglijk nieuws minder impactwaarde dan bij ons, zwartkoppen trekken hier immers niet weg. Maar toch, ze bouwen vanaf het najaar een radiostilte in en deze werd dus deze morgen verbroken. In een bosje in 't centrum van Sète, en ik was er getuige van toen ik naar de bakker wandelde...
M'n ochtendwandelingetje had trouwens nog meer lekkers in petto. Toen ik de brug van 't centrale kanaal overstak zag ik hem, mijn azuurblauwe vriend ijsvogel. Meestal zie ik hem laagvliegend over 't water maar nu zat hij gewoon op een koord tussen twee bootjes, met z'n kopje schuddend als een jonge papegaai. IJsvogels doen hier in 't zuiden hun naam alle eer aan. Ze ontvluchten de vrieskou in 't Centraal Massief en brengen de winter door waar 't wat warmer is. De haventjes aan de Middellandse Zee zijn prima plaatsen om de winter door te brengen: ijsvrij en boordevol jonge visjes die uit de Bassin de Thau zijn afgezakt om dezelfde reden.
Een zwartkop en een ijsvogel, dit weekend kan nu al niet meer stuk...