Poessiepoessie

Een van de meest pakkende foto's die ik ooit heb gezien.
Wees gerust ma, dit merk is hier nog niet gesignaleerd...
http://www.thomaspeschak.com/kayak-great-white-sharks-/

Close encounters

Remember, wat ik een tijdje terug vertelde over tonijnen, dolfijnen en kwabalen? Neen? Zoek dan maar eens op trefwoord want je denkt toch zeker niet dat ik het nog eens ga herhalen?
M'n kwabaal- aka tonijnvislijn is eindelijk gearriveerd en dus zijn we die vanmorgen gaan testen. Oliegladde zee, stralende zon, prachtig visweer, op jacht naar de 'big kick' van veertig kilo samengebalde spier aan je vislijn. We zagen veel Kuhls's pijlstormvogels (vermoedelijk) die ons - dertig centimeter boven 't wateroppervlak - voorbijschoten, doelgericht naar onbekend, een paar Stormvogeltjes en ontelbare kwallen, maar geen tonijnen. Het wateroppervlak bleef roerloos. Geen makrelen, geen 'bonites', geen albacore. Niets, noppes de ballen. Net nu we eindelijk tot achter onze oren geëquipeerd zijn - 'k heb zelfs een Ikea snijplank op m'n kayak gemonteerd - viel er niets te beleven op die rotzee. Sta je dan speciaal daarvoor te vijven op en peddel je uren onder een bakkende zon en dan word je nog niet eens beloond.
We verveelden ons een ongeluk.
Tot even voor de middag.
Een eind verder 'au large' merkte ik plots grote donkere dingen aan de oppervlakte komen en weer verdwijnen. 'DOLFIJNEN!! VERDOMDE KLOTEDOLFIJNEN!' schreeuwde ik naar Pierre. Die reageerde met een serie overtaalbare uitdrukkingen en als twee gekken stoven we richting Tunesië. Zalig, zo door 't lint gaan, dit is léven! Vorige keer wilden we dolfijn en we kregen tonijn, deze keer wilden we tonijn en we kregen dolfijn. Dolfijnen miljaarde! Lees je 't goed??? Een uur lang volgden we de dieren - die zich helaas niet dichter dan twintig meter lieten benaderen en niet de moeite namen ons goeiedag te komen zeggen - en genoten hoe ze zij aan zij aan de oppervlakte kwamen, een hoop snot de lucht in spoten, weer onder doken, weer boven kwamen, nog maar eens spoten, uit 't water sprongen, er met een luide plons weer in doken, uiteraard, enzovoort - exact het gedrag dat je van hen verwacht, maar nooit durven dromen dit hier te kunnen meemaken. Mooimooimooi!
Close encounters op een zevental kilometer uit de kust. Die tonijnen krijgen we volgende keer wel te grazen...

Tonijn zonder dolfijn

Je herinnert je nog wel wat ik vertelde over die dolfijnen enzo. Wel, vorige zondag was 't zover! Met een marienbiologige collega van Célia ging ik 't blauwe sop in op jacht naar die ingrediënten die de blikjes 'Uberfisch' tonijn uit de Aldi zoveel beter maken dan al de rest.
De zee was nagenoeg vlak, er stond een licht briesje en 't zicht was vrijwel onbeperkt. We waren nog maar een uurtje aan 't peddelen of we zagen in de buurt van een van de 20m-boeien tientallen opgenaaide Grote Sterns krijsend het water induiken - volgens PierreYvesJeanChristopheAlexandre (die Fransen met hun samengestelde namen altijd) het teken dat er 'gechassed' werd. Als gekken stoven we erheen, en in plaats van dolfijnen zagen we hopen spitse geelgrijze rugvinnen door 't wateroppervlak klieven. 'C'est des thons! C'est des putains de thons!!!' Pierre ging volledig uit z'n dak.
Geelvintonijn 'Thunnus albacares'! Die soort die in de Middellandse Zee niet meer mag worden bejaagd. En ik die dacht dat je die enkel ver in zee kon aantreffen. We kayakten tussen de jagende tonijnen. Ik herhaal: We Kayakten Tussen Tonijnen! Vissen van één tot anderhalve meter schoten door 't water, tussen de kayaks door, sprongen haast uit hun element - ik zie de kop van een van de beesten nog voor me, op enkele meter van de kayak, z'n azuurappelblauwzeegroene flanken weerkaatsend in 't zonlicht, de bek wijd opengesperd. Dit was magisch, ongelooflijk, nooit durven dromen dat je zoiets in de kayaksport kon meemaken.
Wie tonijn zegt roept dolfijn, de twee soorten bejagen immers dezelfde prooi - ansjovis en sardienen - en dus schoten we de hele middag van 'chasse' naar chasse. Nooit ging ik zover de zee op - 't voordeel om met twee te zijn. Ma, je hoeft je dus echt geen zorgen te maken, alweer.
Maar geen dolfijnen! Niet één! So what eigenlijk, we beleefden een hoop memorable kayakmomenten en die neemt niemand ons nog af. Die dolfijnen krijgen we een andere keer wel te pakken. Die tonijnen ook, trouwens. De soort mag immers wel 'voor de sport' worden gevangen - op conditie dat je'm weer loslaat dus. M'n maat probeerde het met z'n zware artillerie - meegebracht voor 't geval dàt - maar had helaas niet de juiste lokvogels. Volgende keer beter.
'k Ga dus dringend op zoek naar een occasietonijnvislijn, want ik ben ervan overtuigd dat er een reden is waarom ik vanaf de kant nooit één vis heb gevangen: ik ben een tonijnvisser!

Oma's en Flippers

                                                                            CR S. Markley

Dat van die bruine bonen was uiteraard lichtjes overdreven. Ja ik ben er tien minuten achter blijven plakken, ja ik had goesting om ze naar ze naar de zeebaarzen en makrelen te sturen, neen ik heb ze niet 't kanaal in gekwakt.
Zoiets zou ik nooit doen.
Is mijn stijl niet.
Past niet bij m'n persoonlijkheid.
En mocht ik het dan al doen, dan zou ik er tenminste een foto van maken. Of me met een zak patatten op de kade installeren om eventuele overlevenden te laten verstaan dat het daar beneden eigenlijk zo slecht nog niet was.
Bart jong, we moeten echt werk maken van die tekenfilm...
Van makrelen en baarzen gesproken, trouwens. Het bericht doet de ronde dat er zich voor de kust honderden dolfijnen bevinden. Ze zouden zich ophouden rond de mosselbanken die een eindje in zee liggen. Dolfijnen! DOLFIJNEN!!!! Honderden! Kan je 't je inbeelden? Kayakken tussen die kleine walvissen! Me bart, you flipper!
Bij de eerste de beste periode van zuiver weer - want nu is 't echt gene vette - ga ik de zee op. Dit zou wel eens een van de meest memorable trips ooit kunnen worden. Op m'n kayaklijstje staan immers vijf zaken: kayakken in een zwembad trappist, kayakken tussen ijsbergen, kayakken onder de kliffen van Shetland, kayakken in het azuurblauwe water van een atol in de Pacific wiz zom hoelahoela ladiez, en kayakken tussen dolfijnen.
Patron, one of deez dayz you won't see me no more!

Burning Banana 2.0

Is hij niet prachtig? Het enige wat ik nu nog mis is één stralende ochtend met een licht briesje. En dan introduceren we het zeilkayakken - of kayakzeilen - in 't zuiden van Frankrijk.
Blijf jezelf, op een dag ben je in de mode (Richard Fish in Ally McBeal)

Watch Out For Da Drunkn' Sailor

Vanmorgen de getunede versie van 'Burning Banana' getest - 'k heb immers de voorbije maanden aan een zeil gewerkt, ook, en dat wou ik uiteraard met dit zoete lenteweer doodgraag uittesten.
Eigenlijk feitelijk had ik reeds een eerste test uitgevoerd: die keer dat ik bij zware deining een collega op open zee 'bonjour ça va ou quoi?' was gaan zeggen.
Big mistake, 't idee was immers om een soort van 'kite' aan de kayak te bevestigen. Veel te omslachtig, zo bleek. Touwen in de war, die rotkite aka m'n zeil dat vast kwam te zitten onder de kayak, bijna m'n roeispaan verloren, half zeeziek, kortom: 'la grosse p...n de merde'.
Vanmorgen ging de tweede versie dus offshore. Geen kite meer maar een klassiek concept: mast en zeil. Testbasis: het verlaten strandje van Balaruc-Les-Bains. Een zacht windje, Cetti's Zangers, krijsende Kokmeeuwen, prachtige zonsopgang, alle ingrediënten voor een geslaagde morgen. Genietend van zoveel stilte monteerde ik m'n vaartuig, zag dat het goed was, een laatste plas - 'En merre ifo apprandre a mangee kang tya pas feng, boirre kang tya pas soif et pissee kang tya pas anvie!' zei een oude visser me eens - en duwde m'n kayak in 't water. Enkele  roeislagen om in iets opener water te komen en dan werd het eindelijk tijd om het zeil - een stuk recup van een oude tent - te hijsen.
Big mistake, again. Toen ik immers het zeil strak aantrok ging de kayak zodanig scheef liggen dat Burnin' Banana dreigde te kapseizen.
Dat ding pakte veel teveel wind, 'k zag het weer eens te groot. Maar snelheid, man oh man! Bovendien kwakte het zeil telkens ik overstag ging vol in m'n smoelwerk. Klein designdetail. Het zeil werd snel opgeborgen in de wagen en er volgde een fijn klassiek kayaktoertje.
Wat hebben we vanmorgen echter geleerd?
Dat het zeilconcept geweldig is.
Dat zeilkayakken ongelooflijk plezant moet zijn.
Dat we een kiel nodig hebben.
Of beter: een kleiner zeil.
Dat laatste is inmiddels voor de bakker, dankzij de bereidwillige hulp van Kleo en Kittykitty en een restant van diezelfde oude Lafumatent. Remember hombre Bart? Datzelfde ding dat in een ver verleden dubbel sloeg in die loeiharde Tramontane net over de Frans-Spaanse grens en jou wakker hield en mij niet. Datzelfde ding dat ons onderdak bood in de caldera van Tenerife, op Punta da Teno etc. En waarin jij zoveel mooie momenten beleefde met die russische liftster - hoe ze heette ben ik vergeten maar haar scheten vergeet ik nooit meer - die ons tijdens ons Corsica-avontuur een tijdje vergezelde. Of was jij dat niet? 'k Weet het niet meer zo goed. Soit, ongetwijfeld een van de beste tenten die ooit op de markt zijn gebracht. En nu omgeturnd tot kayakzeil. Lafuma Forever!
Deze week gaan we terug 't water op. Reach out, I'll be there!

En zomeren zal 't

Of heb ik die titel reeds gebruikt? Soit, zonet een nieuw snelheidsrecord gevestigd binnen de internationale wateren: Sète-Bouzigues-Sète in iets meer dan anderhalf uur. Met 'Burning Banana' uiteraard - m'n kayak. Zomerweer hier, een zacht lauw zeebriesje, stralende zon - alweer - en niet fris genoeg om een vest boven te halen. Niet te geloven, we zijn eind februari!
Nooit gedacht dat de conditie zo goed ging zijn, na een winterstop vol bier en hoe-vettiger-hoe-prettiger's, nogvanda's, hier-die-schotel's en kijk-wat-ik-doe-met-die-kip's. En wat krachttraining uiteraard: vijftig keer armheffen - drie katten bij hun nekvel in de linkerhand, drie katten bij hun nekvel in de rechterhand - 's morgens, en vijftig keer armheffen - dezelfde miauwers maar in een andere hand, 's avonds.
Goe bezig dus! Binnen enkele weken gaan we Wazawidu testen!

Een film die je gewoon moet zien...

Van een avonturier die het plan opvat om met een kayak een van de ruigste zeeën ter wereld over te steken: van Australië naar Nieuw Zeeland.
Om kippenvel van te krijgen...

Solo - Andrew McAuley - Part 1
Solo - Andrew McAuley - Part 2

Jolly Jumper

Zuidoostenwind
Zes Beaufort
Verlaten straten
Steeds kaler wordende platanen
Te water die kayak
Hartje Sète
Richting rotspuntje Rocqueroll
Vervolgens naar Bouzigues
Surfen op de golven
Gat in de golf
Neus uit het water
Dolle pret
Peddelen om de juiste koers te houden
Regenvlagen over de étang
Lekker warm in m'n cocoon
Kayak, 'juppe' en regenjas
Minder dan een halfuurtje
Good vibrations
Vervolgens terug
Tegen de golven in
Een halfuur roeien om
Vijftig meter vooruit te komen
Roeien op een rolband
Zigzaggen dan maar
En bam en bam en bam
Slaat de neus van de kayak in 't water
Amper vooruit komen
Armen die verzuren
Sakkeren op de golven
Op mezelf
Op iedereen
En vooral op les Sètois
Zomaar
Tenslotte
Eindelijk
Anderhalf uur later
't Zal gaan tijd worden
In de luwte van dirty ol' town
Volledig leeggeroeid
Amper nog kracht over om
Jolly Jumper uit 't kanaal te sleuren
Hete douche
Hete koffie
Tien eieren
Een halve kilo spek
Een brood of twee
En we kunnen er weer tegen

Wazawidu update

Zonet een historisch moment @ Casa Felina Shipconstruct & Repair beleefd: Wazawidu left da house en hangt gestockeerd in de toegangstunnel naar ons appartement in kwestie. Voor degenen die het oord kennen: de twee scherpe bochten binnenshuis zijn zonder powertapescheuren gepasseerd. Voor de anderen: 't scheelde maar enkele centimeter of ik had het vaartuig in twee kunnen zagen om het de deur uit te krijgen... Soit, zaterdagochtend gaan we off-shore! De twee kayaks gaan 't water in en met de madam gaan we de étang oversteken, en weer terug uiteraard. De madam en de andere kayak dienen dus als backup aka reddingsvaartuig, niet voor 't gezelschap hèhè... De eerste krat champagne - de weddenschap weetgewel - zal klaarstaan aan de overkant. De tweede als de terugvaart ook vlot verloopt. Ben toch wel curieus hoe Wazawidu zich zal gedragen...
Nu er dus terug plaats is in huis wordt het tijd om met het volgende bouwproject te starten: een surfkayak in alucomposietmateriaal. Een huh? Een surfkayak is een korte kayak met platte bodem die veel weg heeft van een berberpantoffel waarmee je supersnel op de waves kan surfen. Klein nadeel: surfgolve baarzen vind je hier slechts enkele dagen per jaar - de Mediterrannée weetjewel... Rien à foutre, bouwen dat spul!
Surfend op dit thema moet je beslist de franse film 'Brice de Nice' eens bekijken - heel fijn popcorn-entertainment. 'Bonjour, ça farte?'

Fjotasseu!!!

Stevig was 't, dat roeien van daarnet. Zelfde trajectje als vorige keer, alleen nu met nog meer wind - ook al staat er boven Corsica slechts een heel zwak lagedrukgebiedje ingetekend. Foute weerkaart, zeker weten. Geen goesting om de kaart te fotosjoppen, de site van het KNMI te hacken en de juiste kaart erin te peesten. Ben gewoon afgepeigerd. Bijna twee uur beuken tegen de golven en op slechts een halfuurtje het traject in omgekeerde zin. In plaats van zalig te surfen op de rollers was 't trekken en sleuren om de kayak in de juiste positie te houden, de wind wou hem steeds weer dwars leggen en daar had ik nu eens geen goesting voor. Vechten tegen de wind, op de heenweg de ene golf na de andere door beuken, massa's water over je heen en toch maar blijven doorzingen. 'What shall we do with the drunken sailor', 'cockles 'n mussles', 'the boatman', 'mie katoen' en dat soort dingen. Echte zeemansliederen dus. Lang heeft dat zingen niet geduurd, soms was de wind zo fel dat ik nauwelijks vooruit kwam. Nauwelijks. En dat alles onder een loodgrijze lucht met asgrauwe slierten. Zalig, de max.
Geen kat was er echter op zee. De woessies, de beddepissers, de wasikmaarondermoedersrokkengeblevers. Nooit zal ik de sudisten begrijpen. Voor één keertje dat het water eens de moeite loont om je eens lekker af te beulen blijven ze achter hun pastis geplakt. 'Mee tjee foutwouaa! Tjee moalaadoukwaa?'*. Hoe-ge-naamd niet! 'Tjee qeung fjotasseu!', replikeer ik dan meestal...
Een goeie whisky gaat zometeen na 't afsluiten wreed deugd doen. Palmkes zijn immers op, en de Schotten hebben meer kustlijn per oppervlakte-eenheid dan de modale eilandbewoner waar de rhum vandaan komt - gekartelde kustlijn weet je, fjorden enzo. Wie zei dus ook alweer dat whisky geen zeemansdrank is...

*'Mais tu es fou ou quoi! Tu es malade ou quoi?' - Het Sètois 'Seitwoa' is echt een vuil dieventaaltje, niet te doen...

Surfin' USA

Zondagochtend voor 't eerst kunnen proeven van wat 'kayak-surfing' zou kunnen zijn. Er stond immers een strakke Tramontane die voor prachtige rollers langs de kust zorgde. Eerst een tiental kilometer in tegenwind beuken dus - lekkere spray die over yellow submarine en mij sloeg telkens wanneer 't boegje neerstampte - en daarnaa rechtsomkeer, de wind in de rug. 't Principe is simpel: wanneer je voelt dat de kont van de kayak wordt opgeheven door een aankomende golf begin je als een gek tempo te maken, de rest gaat vanzelf en je roetsjt met hoge snelheid van de golf, zàààààààlig!!! 'k Heb me nog nooit zo geamuseerd op zee, en dan spreek ik nog maar over een golfamplitude van een goeie 60 cm. Voeg daar een halve meter aan toe en dan gaan we pas plezier beleven. The best is yet to come!

Morning has broken

Het énige wat nu eigenlijk ontbreekt om 't plaatje compleet te maken is een zalig fris Palmke. Het énige wat me tegenhoudt is het vroege uur - ook ik heb zo mijn normen - en ook de afwezigheid van het vocht in kwestie. We hebben namelijk vorige week de allerallerallerlaatste fleskes van de monsterachtige voorraad die we met nieuwjaar hadden geïmporteerd leeggezabberd - Rochefort 10 - en ook de Palmkes zijn reeds enkele weken door onze darmkanalen gepasseerd. Geen Palmke dus. En toch zou me dit na twee uurtjes kayakken on-ge-loof-lijk hebben gesmaakt. Off-shore gegaan in de jachthaven van Frontignan-plage - die van de cirkelzaag, jawel - en genoten van een prachtige lentemorgen. Geen wind, enkele cirruswolken, vissers op de golfbrekers, een zeldzame wandelaar op 't strand, enkele visdieven die krijsend voorbijfladderden, en een knalgele kayak die plons-plons-plons twee prachtige boeggolfjes produceerde in een zelden geziene oliegladde zee. Waarom zou ik 's ochtends gaan lopen of fietsen? Beter profiteren van de ongekende luxe aan zee te wonen. Je weet immers maar nooit waar we binnenkort terechtkomen...
Soit, de dag kan beginnen. We zullen 't maar bij Nepali black tea houden. Wiz zugar, lotz of zugar...
Over Nepal gesproken. Eigenlijk mis ik dat land verschrikkelijk. Een blacktea in de ochtendfrisheid, de zon die met haar eerste stralen de toppen van de achtduizenders in de fik steekt, de zalig ruikende rook die uit de stenen huisjes met hun golfplaten dak kringelt, de geur van yakmest en rododendron, het gefluit van bergkauwen en het getrippel van zwarte roodstaartjes, het ochtendpraatje met wat andere vroege vogels, de maagdelijkheid van een bergochtend, de belofte van een nieuwe dag.
Ik ben een ochtendmens. In hart en nieren...

Foto, uit de zeer oude doos: ondergetekende in 1998 in de buurt van Hile, Oost-Nepal, genietend van het adembenemend zicht op de Kangchenjunga, met z'n 8.586m de derde hoogste berg ter wereld...

Babes & kayaks

De weken vliegen voorbij de laatste tijd. Ligt dat aan mij of draait de aarde echt alsmaar sneller? In plaats van alles op een hoop te gooien en te vertellen wat er in 't zuiden voor bijzonders is gebeurd ga ik het compartimenteren en vertellen per onderwerp. Zo is er nieuws van de katten, de vissen, de kayaks, het weer, de nicht van de zus van de tante van bruine Zozian, de politiek etc.
Kayaks dus. De kayak die ik deze winter op de kop heb getikt is eindelijk off-shore gegaan. De eerste keer dat ik het ding uitprobeerde was in de kalme waters van de Bassin de Thau. Nu ja, kalm is een relatief begrip bij Tramontane. Stevige golfslag, zo van die dingen met witte koppen en een geweldige tegenwind. Me zelden zo geamuseerd in 't water. Los van die week catamarannen nabij Bordeaux dan, toen ik de kwalijke reputatie had van elke dag minstens één keer overkop te gaan. En af en toe een andere boot te rammen. Een kayak die zich headbangend door 't zoute nat klieft is een doorwekende en 'vree wijze' ervaring. Met de wind in de rug is het plaatje net omgekeerd. Golven die zachtjes onder de boot doorrollen en je terug naar je vertrekpunt voeren en een indruk geven van totale rust. Tot je naar de horizon kijkt, en je merkt dat je in werkelijkheid door 't water schiet als een Japanse torpedo naar een Amerikaanse kruiser in Pearl Harbor, om maar iets te noemen.
Na nog enkele toertjes op de Bassin besloot ik het maar op zee te proberen. Een bassin blijft tenslotte een bassin. Echter, de dag die ik uitkoos - als ik besluit om iets op dag X te doen dan mag er gebeuren wat er wil, 'rien à foutre' - was alweer vrij winderig. Uit 't zuidoosten deze keer. Stevige golven, geen kat in 't water en, helaas, heel veel volk op 't strand. Gezinnen, moeders met kleine kinderen, aanstaande moeders zonder kinderen, bronzende babes met enkel 't meest elementaire textiel, blaffende honden etc.
En daar kwam ik dan met mijn kayak aangezeuld. 'k Kruip nog in de grond als ik eraan terugdenk. Zwemvest aan, materiaal stevig verankerd aan de boot, een hoop volk dat op je vingers staat te koekeloeren, en krachtige rollers die 't bootje en z'n kapitein meteen dwars leggen en doen omslaan. Totale afgang. Tweehonderdvijftig kilo kayak en inhoud op 't strand trekken, nog meer volk dat op je vingers kijkt, en vervolgens de boot van z'n ongewilde vulling ontdoen. En dat in stilte, uiteraard, terwijl ik zo'n activiteit meestal vergezel van kalmerende kooswoordjes met 'God' en 'verdomme' en 'straatmadelief' en 'excrementen' en dat soort dingen. Ik was om te ontploffen. Ik, de gele torpedo van Pearl Harbor. Drie keer ben ik overkop gegaan op één meter van 't strand. Die kl...boot wou gewoon dat kl...water niet in. Een geluk dat ik m'n klak diep over m'n ogen kon trekken want ik wou de strandbevolking echt niet meer in de ogen kijken. Ik hoop dat er geen enkele snoodaard het voorval heeft gefilmd want anders haal ik gegarandeerd een recordaantal hits op Youtube. Lang geleden dat ik me nog zo beschaamd had gevoeld. 't Moet geleden zijn sinds de dag dat ik met m'n toenmalige 4x4 een wegomleiding negeerde en me tot op de chassis vastreed op een crossparcours. Temidden van tientallen boze toeschouwers en zowaar nog bozere deelnemers. Soit, aan zo'n evenementen is altijd een wijze les verbonden. Deze luidt: probeer nooit een kayak vanaf een strand te lanceren waar de wind pal op staat. En als je 't toch wil doen: kies een plek waar de dichtstbij zijnde levende zielen zich op minstens tien kilomter bevinden. En laat dat asjeblieft geen halfnaakte schonen zijn...
Soit, intussen ben ik een echte zeerot geworden die braafjes achter een daar speciaal voor gebouwde dijk in 't water gaat om vervolgens meteen in dieper water de zee in te kunnen gaan. Echt zalig, dat kayakken op zee. Het enige wat ontbreekt zijn een paar ijsbergen. En pinguins.

Op de eerste foto: Sète gezien vanaf de Bassin, met het Station Mediterranéen de l'Ecologie Littoral aka Célia's werkstek op de voorgrond.
Op de tweede: Sète vanaf zee, met zicht op 'La Corniche'.

Water warm op!

Sinds m'n terugkeer uit 'le plat pays' is 't hier semi-lente. Overal lentebloesems - vraag me niet welke want de meeste planten zijn me onbekend, ik ben immers opgegroeid met Meidoorns, Sleedoorns, Lijsterbessen, Kornoeljes, Vlier, Viburnums en dat soort dingen, en een stralend zonnetje met temperaturen tot 18 graden uit de wind vorige week. Aan die wind is 't verdorie moeilijk wennen, als die uit 't noorden komt tenminste. Bega je de fout met een 'masjersgat' te werken dan loop je gegarandeerd een verkoudheid op. 'k Zit dus weer te snotteren als een Stormvogel, ondanks alle pollen, honing, fruit, soep, vis en trappist die ik binnenwerk ten spijt... en ook al doe ik nog zo m'n best, 'k slaag er maar niet in om Célia één microbe over te dragen. Ik draag m'n ziektekiemen dus weer eenzaam en alleen, snifsnof...
Vorige donderdag heb ik trouwens de eerste Tjiftjaf gehoord. Kammeniet schelen Svenneman dat die beesten hier in hun overwinteringskwartier zitten en je ze dus 't hele jaar door kan zien - ook ginds in 't noorden migreren ze nog nauwelijks, trouwens - maar dat wil daarom nog niet zeggen dat ze ook 't hele jaar door zingen, niewaar? De eerste 'tjiftjaftjiftjaftjiftjiftjiftjaf etc.' is en blijft dus toch nog steeds een blijde gebeurtenis en net zoals vorig jaar ben ik jou weer een eeuwigheid voor. En kom niet zagen dat ik vals speel. Het doel heiligt de middelen. In een oorlog zijn geen regels. Ik heb hem 't eerst gehoord, basta. 'k geef jou wel een seintje als de eerste zwaluwen eraan komen. En de eerste Gele Kwikstaarten. En Wespendieven. Smile!!! ;-)
Soit, voor de rest is 't hier afwachten tot het zeewater en 't water van de étangs wat warmer wordt om m'n kayaks te gaan testen en wat watertochtjes te gaan maken. KayakS, inderdaad. 'k Heb immers enkele weken terug een echte zeekayak op de kop getikt - beter geschikt voor ruigere omstandigheden dan m'n Wazawidoo - en ik kan nauwelijks wachten om 't ruime sop in te gaan. En in 't water te gaan plonsen. En vissen te gaan vangen. Als 't met een vislijn niet lukt - 'k heb er eigenlijk gewoon 't geduld niet voor - zal 't misschien met een onderwaterkruisboog alias harpoen wel lukken. Eerste schieten, dan roken, dat binnensmikkelen.
Dat 't maar gauw echt lente wordt...

Das Boot

De structuur is zo goed als klaar. Rest enkel nog een lik vernis hier en daar, een 'noisette' lijm links en rechts - bakboord en stuurboord - en dan kan eindelijk de onderzijde - de kiel - worden verpakt. 't Is uiteindelijk een bijzonder robuust geheel geworden. M'n kribbe, en daarrond drie paar pvc buizen met de punten samengelijmd in Y-elementen. Aan boeg en kiel heb je dus telkens drie Y's die samenkomen en deze zijn op hun beurt samengeschroefd, verlijmd en tenstotte aan de buitenzijde versterkt in een schelp gemaakt uit gewapend polypropyleen - info voor de bricoleurs op deze aarde. Het gewicht? Voorlopig niet eens 20 kg. Alles bij elkaar zal hij dus een kleine 25 kg gaan wegen en dat is een bijzonder prettig cijfer voor een kayak. To be continued, again.

Wazawidu (with the drunken sailor)

Reeds jàààààààààren droom ik ervan een eigen vaartuig te bouwen. Liefst zo simpel, goedkoop en sterk mogelijk. Je zal wellicht weer zeggen dat sterk en goedkoop niet samen gaan maar waar hun huwelijk stuk loopt kan een creativiteitstherapie wonderen verrichten. M'n grote idool is dan ook Thor Heyerdahl, de legendarische Noor die met z'n balsavlot, de Kon-Tiki (zie foto), de Stille Oceaan overstak.
Wie grote dingen wil doen moet echter klein beginnen. Vermits ik m'n roeiclub vaarwel heb gezegd - 'k kon me hoe langer hoe minder echt uitleven vanwege de te gezapige mentaliteit van m'n mederoeiers en stuurman - heb ik besloten m'n eigen zeekayak te bouwen. M'n eerste eigen boot! Een zeekayak! Zo een van die hele lange dingen waarmee de Inuit op walvissen jagen, of op andere Inuit uit een vijandige clan. Inspiratie voor dit fantastische project haalde ik uit de Mythbusters, een stel dolgedraaide Amerikanen die allerlei mythen op hun waarheidsgehalte testen en die niets liever doen dan vanalles de lucht in laten vliegen. Bijvoorbeeld: is het waar dat je met dynamiet een niet uitgekuiste betoncamion weer proper kan maken? Klopt het dat je een waterverwarmer in een raket kan transformeren? Kan je met een vuurwapen echt een gasfles laten ontploffen? Stuk voor stuk belangrijke vragen waarop de antwoorden in onze dagelijkse bezigheden bijzonder nuttig kunnen zijn. De serie is dan ook waanzinnig populair en ik ben uiteraard stikjaloers op de makers ervan.
Soit, Jamie en Adam hebben een tijdje terug bewezen dat je met powertape 'duct tape' een boot kan maken. Geweldig, die aflevering. Zij kozen voor een zeilboot, ik voor een kayak. Zij kozen voor een stalen frame, ik voor pvc en 'contreplaqué' alias 'multiplex'. Het concept is van kinderlijke eenvoud: een houten kribbe (moet ik nog patenteren) en daarrond een stel pvc-buizen met diameter 32. Rond deze structuur span je vervolgens ettelijke lagen powertape en klaar is je boot. Het plan: gïnspireerd op Inuitkayaks, klassieke zeekayaks etc. De afmetingen: berekend op de lengte van m'n benen, de diameter van m'n dunne darm om 6 uur 's morgens, de breedte van m'n gat en de hoogte van m'n navel in zitpositie. Smijt dit alles in een bouwtekening en je bekomt een bijzonder gepersonaliseerde kayak.
Voor 't ogenblik is de kribbe van m'n Wazawidu I klaar en zijn de eerste buizen aan elkaar gelijmd. Buurman Nasser zei me vanavond 'Bart wat steek je nu weer uit?', doelend op de geur van vernis en pvc-lijm die traag maar gestaag z'n winkel binnendreef. 'Ik ben een boot aan 't bouwen, niks aan de hand!', antwoordde ik droog. Als Grissom uit CSI-Miami een zeilboot in z'n garage kan bouwen, dan kan ik toch wel een simpele kayak in ons appartement in elkaar flansen, zeker? Van vier meter, weliswaar. Godzijdank dat Célia niet zo'n moeilijke is. To be continued!