Gisteren de eerste Tjiftjaf gehoord, in een parkje in Balaruc-Les-Bains. Echt representatief voor de statistieken is die waarneming niet - de soort komt hier immers 't hele jaar rond voor - maar de eerste tjiftjiftjiftjaftjiftjiftjaftjiftjiftjiftjiftjaf blijft me elk jaar weer beroeren.
De winter is voorbij.
Posts tonen met het label winter. Alle posts tonen
Posts tonen met het label winter. Alle posts tonen
dinsdag 28 februari 2012
zondag 19 februari 2012
Eindelijk
Eindelijk zijn we terug online! In een linux-ubuntu-powered superbeest kunnen we terug supersnel en virus-spy-vrij mailen, surfen en werken op 't worldwideweb. Zalig! t Wordt wellicht de minst vruchtbare maand op 'gettolafrance' maar kom, 'k weet dat m'n handvol fans 't me niet al te kwalijk zullen nemen. 'Le coeur y etait' oftewel 'm'n hart ging naar jullie' zoals ze hier mooi uitdrukken...
't Wordt ook de maand met de meeste 'interventions' in m'n carrière - een intervention is in multiservice-jargon een opdracht waar haast bij is, geen offerte voor nodig is en waar dikke centen bij te rapen zijn. Voor m'n patron althans. Zoals ik reeds vertelde staat de helft van de regio immers te druppelen omdat meer dan de helft van de waterleidigen naar de kl... zijn gespat. Haaaahahaaaaa!!! M'n collega loodgieter weet dus niet waar eerst rennen om al die inside tsunami's gerepareerd te krijgen. We hebben een akkoord gesloten: hij de loodgieterij, z'n zoon de electriciteit en ik... al de rest. Die 'rest' is de laatste weken vooral schrijnwerkerij in z'n meest ruime zin. De helft van de deuren in Sète is immers door de intense kou en de wisselwerking droog-nat aan 't kromtrekken en dus moeten overal deuren en ramen opnieuw worden geregeld, geschaafd, geschuurd, vervangen en 't zelfde geldt voor sloten en van die dingen die de deur automatisch dichtduwen - 'grooms' noemen wij ze, of 'yales'. Die laatste zijn immers een soort hydraulische veren waarvan de olie door de koude aan 't kabbelen is geslagen, of zo, en daardoor de werking van het ding heeft beïnvloedt. Heel plezant werk, de dagen vliegen voorbij, voor je 't goed en wel beseft is er reeds een vijfde van 't jaar voorbij. Wat een ellende...
Wat die koude trouwens betreft, m'n vorige bericht was nog niet koud of 't begon hier warmer te worden. Sinds vorige dinsdag is de koudegolf dus ook hier officieel voorbij en kunnen we weer in hemdsmouwen naar buiten. Vijftien graden was 't woensdagmiddag! Geen wind, prachtig zonnetje, de birds en de bies, mooi lenteweer.
De natuur heeft echter een dik pak rammel gekregen. Of beter 'bos&groen' heeft zwaar afgezien door de laatste ijstijd. In zowat alle plantsoenen, parken en huistuintjes is er schade. 'M'n jasmijn is kapotgevroren' klaagde m'n collega vorige week. 'Hoezo?' antwoordde ik, op elk Vlaams boerenerf staat er minstens één en ik heb die nooit een kik weten geven in de winter. 'Ja, maar 't is een Spaanse tu sais...' voegde hij er aan toe. Dat heb je dus met die exotische rommel. Je hebt er geen idee van hoe sommige tuinen zijn verwoest. Alle planten in 'post-erectie-positie', de koppen aardwaarts.
Soit, laat de koude alle sudisten een mooie les zijn geweest. 'k Ben er zeker van dat loodgieters, schrijnwerkerts en tuinaanleggers hun attitudes in de toekomst zullen bijstellen. Global change, ik begin dat klimaat hier meer en meer te waarderen...
't Wordt ook de maand met de meeste 'interventions' in m'n carrière - een intervention is in multiservice-jargon een opdracht waar haast bij is, geen offerte voor nodig is en waar dikke centen bij te rapen zijn. Voor m'n patron althans. Zoals ik reeds vertelde staat de helft van de regio immers te druppelen omdat meer dan de helft van de waterleidigen naar de kl... zijn gespat. Haaaahahaaaaa!!! M'n collega loodgieter weet dus niet waar eerst rennen om al die inside tsunami's gerepareerd te krijgen. We hebben een akkoord gesloten: hij de loodgieterij, z'n zoon de electriciteit en ik... al de rest. Die 'rest' is de laatste weken vooral schrijnwerkerij in z'n meest ruime zin. De helft van de deuren in Sète is immers door de intense kou en de wisselwerking droog-nat aan 't kromtrekken en dus moeten overal deuren en ramen opnieuw worden geregeld, geschaafd, geschuurd, vervangen en 't zelfde geldt voor sloten en van die dingen die de deur automatisch dichtduwen - 'grooms' noemen wij ze, of 'yales'. Die laatste zijn immers een soort hydraulische veren waarvan de olie door de koude aan 't kabbelen is geslagen, of zo, en daardoor de werking van het ding heeft beïnvloedt. Heel plezant werk, de dagen vliegen voorbij, voor je 't goed en wel beseft is er reeds een vijfde van 't jaar voorbij. Wat een ellende...
Wat die koude trouwens betreft, m'n vorige bericht was nog niet koud of 't begon hier warmer te worden. Sinds vorige dinsdag is de koudegolf dus ook hier officieel voorbij en kunnen we weer in hemdsmouwen naar buiten. Vijftien graden was 't woensdagmiddag! Geen wind, prachtig zonnetje, de birds en de bies, mooi lenteweer.
De natuur heeft echter een dik pak rammel gekregen. Of beter 'bos&groen' heeft zwaar afgezien door de laatste ijstijd. In zowat alle plantsoenen, parken en huistuintjes is er schade. 'M'n jasmijn is kapotgevroren' klaagde m'n collega vorige week. 'Hoezo?' antwoordde ik, op elk Vlaams boerenerf staat er minstens één en ik heb die nooit een kik weten geven in de winter. 'Ja, maar 't is een Spaanse tu sais...' voegde hij er aan toe. Dat heb je dus met die exotische rommel. Je hebt er geen idee van hoe sommige tuinen zijn verwoest. Alle planten in 'post-erectie-positie', de koppen aardwaarts.
Soit, laat de koude alle sudisten een mooie les zijn geweest. 'k Ben er zeker van dat loodgieters, schrijnwerkerts en tuinaanleggers hun attitudes in de toekomst zullen bijstellen. Global change, ik begin dat klimaat hier meer en meer te waarderen...
woensdag 8 december 2010
Bloedheet
Was het vandaag. Vanmiddag twintig graden, meerbepaald. En wij maar werken en beulen en zwoegen, tot het zweet over onze rug stroomde en zich met schurend geweld een weg door onze Grand Canyon baande. Om vervolgens in een vlechtend patroon naar onze schenen te stromen en tenslotte uit te monden in onze veiligheidsschoenen, uiteraard.
En zeggen dat het zaterdagavond welgeteld één onnozele graad was in Montpellier met een luchtvochtigheid van meer dan 99%. Zelden zo'n temperatuurschommelingen in zo korte tijd meegemaakt. Niet te geloven, toch? Er stond uiteraard geen spat wind en 't water van de étang is al dagenlang zo vlak als een egel. Waarom is m'n kayak miljaarde nog niet klaar? 'k Ben uiteraard geen woessie maar 'k heb toch geen zin om dat ding te gaan testen bij zes beaufort en drie graden boven nul. Hopelijk blijft dit zwoele winterweer nog een tijdje duren. Nog een week of twee, graag. And then we'll go offshore!
En zeggen dat het zaterdagavond welgeteld één onnozele graad was in Montpellier met een luchtvochtigheid van meer dan 99%. Zelden zo'n temperatuurschommelingen in zo korte tijd meegemaakt. Niet te geloven, toch? Er stond uiteraard geen spat wind en 't water van de étang is al dagenlang zo vlak als een egel. Waarom is m'n kayak miljaarde nog niet klaar? 'k Ben uiteraard geen woessie maar 'k heb toch geen zin om dat ding te gaan testen bij zes beaufort en drie graden boven nul. Hopelijk blijft dit zwoele winterweer nog een tijdje duren. Nog een week of twee, graag. And then we'll go offshore!
dinsdag 12 januari 2010
En winteren zal 't
Toen we verhuisden nam ik me drie zaken voor. Eén dat ik alleen nog maar zou doen waarin ik goesting had. Twee dat ik me nog meer dan vroeger ging concentreren op wat belangrijk is in die paar jaar die ons op deze aardkloot zijn gegund en drie, dat ik hier nooit een vest zou dragen.
In 't eerste ben ik tot nu toe glansrijk geslaagd. 'k Ben nog steeds werkloos en dus zijn m'n dagen meer dan ooit gevuld met geconcentreerde goesting. Zo'n goesting die net uit 't pakske komt, die al z'n aroma's plots als een neusexplosie prijs geeft aan de buitenlucht en waarvan je geen halve tas nodig hebt om je enkele uren wonderwel te voelen. Euforie van rode stier gemengd met smikkelsmakheid van sterke rots. M'n creativiteit scheert hoge toppen, de laatste tijd. Dankje Sète.
Voor 't tweede die ik hard m'n best. Relativeren kan je leren en veranderen van omgeving is geestverruimend. Toen ik Célia leerde kennen werd Horebeke 't middelpunt van m'n wereld, in plaats van 't spreekwoordelijke gat van Pluto. Horebeke ligt immers tussen 't Brusselse - Heimatland - en Normandië - les racines Céliatiques. Nu we zijn verhuisd ligt 't middelpunt van ons bestaan welligt ergens in 't noorden van 't Centraal Massief, want halfweg tussen Sète en 't Brusselse. We moeten dus dringend werk maken van de verkenning van dat Franse gebiedsdeel want anders zal onze geografische navel een stukje onverkend maagdelijk oerwoud blijven. Maar dit terzijde. Prioriteiten stellen, da's de opdracht.
M'n derde voornemen is echter een paar weken terug dik de mist in gegaan. Heb ik reeds verteld dat 't kan vriezen hier? En dat het ijs hier even hard is dan bij ons? Gisteren ben ik namelijk voor de eerste keer echt gaan fietsen - maakt deel uit van m'n eerste voornemen - en toen ik ontdekte hoe fijn het is om in scheurtempo ijsbrekertje te spelen in grote bevroren plassen - kraaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaakrakrakrakraaaaaaak, rondvliegende ijsbrokken en hot rubber - mocht ik tot m'n schade ondervinden dat 't ijs in sommige plassen zo dik gevroren lag dat zelfs mijn zware lijf het niet meer tot kraken dwingen kon. Met als gevolg een stevige swieoef en een bart die op zijn bakkes lag. Doe ik dus niet meer, dat ijscrossen. 't Vriest hier dus stevig, en als de wind bovendien uit 't land komt duikt de gevoelstemperatuur pijlsnel naar beneden en is 't bijgevolg aangeraden een stevige jas tot de obligate uitrusting te rekenen. Hoe diep kan een mens vallen. Zelfs de lokale daklozen die elke dag steevast hun fles wijn op dezelfde bank in 't stadspark leegzabberen maken me attent op dit persoonlijke hoogverraad 'copeng t'as mis ung blousong?!'.
De winter heeft ook z'n mooie kanten. Reeds een week ligt de north face van de Mont St. Clair bedolven onder een kolossaal sneeuwtapijt van ettelijke millimeter, wat de lokale autoriteiten vast bloednerveus maakt uit vrees dat als dit hondeweer aanhoudt wellicht de eerste lawine in de geschiedenis van de stad in de maak is. Misschien moet ik hen wel aanraden dat ze, om schade te voorkomen, best de meest risicovolle wijken preventief platbulldozeren. We wonen in 't zuiden, we denken op z'n zuiders.
Het winterweer heeft hier anders nog andere pijlen op z'n boog, maar dat vertel ik een volgende keer wel. Eerst es naar de gemeente bellen...
In 't eerste ben ik tot nu toe glansrijk geslaagd. 'k Ben nog steeds werkloos en dus zijn m'n dagen meer dan ooit gevuld met geconcentreerde goesting. Zo'n goesting die net uit 't pakske komt, die al z'n aroma's plots als een neusexplosie prijs geeft aan de buitenlucht en waarvan je geen halve tas nodig hebt om je enkele uren wonderwel te voelen. Euforie van rode stier gemengd met smikkelsmakheid van sterke rots. M'n creativiteit scheert hoge toppen, de laatste tijd. Dankje Sète.
Voor 't tweede die ik hard m'n best. Relativeren kan je leren en veranderen van omgeving is geestverruimend. Toen ik Célia leerde kennen werd Horebeke 't middelpunt van m'n wereld, in plaats van 't spreekwoordelijke gat van Pluto. Horebeke ligt immers tussen 't Brusselse - Heimatland - en Normandië - les racines Céliatiques. Nu we zijn verhuisd ligt 't middelpunt van ons bestaan welligt ergens in 't noorden van 't Centraal Massief, want halfweg tussen Sète en 't Brusselse. We moeten dus dringend werk maken van de verkenning van dat Franse gebiedsdeel want anders zal onze geografische navel een stukje onverkend maagdelijk oerwoud blijven. Maar dit terzijde. Prioriteiten stellen, da's de opdracht.
M'n derde voornemen is echter een paar weken terug dik de mist in gegaan. Heb ik reeds verteld dat 't kan vriezen hier? En dat het ijs hier even hard is dan bij ons? Gisteren ben ik namelijk voor de eerste keer echt gaan fietsen - maakt deel uit van m'n eerste voornemen - en toen ik ontdekte hoe fijn het is om in scheurtempo ijsbrekertje te spelen in grote bevroren plassen - kraaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaakrakrakrakraaaaaaak, rondvliegende ijsbrokken en hot rubber - mocht ik tot m'n schade ondervinden dat 't ijs in sommige plassen zo dik gevroren lag dat zelfs mijn zware lijf het niet meer tot kraken dwingen kon. Met als gevolg een stevige swieoef en een bart die op zijn bakkes lag. Doe ik dus niet meer, dat ijscrossen. 't Vriest hier dus stevig, en als de wind bovendien uit 't land komt duikt de gevoelstemperatuur pijlsnel naar beneden en is 't bijgevolg aangeraden een stevige jas tot de obligate uitrusting te rekenen. Hoe diep kan een mens vallen. Zelfs de lokale daklozen die elke dag steevast hun fles wijn op dezelfde bank in 't stadspark leegzabberen maken me attent op dit persoonlijke hoogverraad 'copeng t'as mis ung blousong?!'.
De winter heeft ook z'n mooie kanten. Reeds een week ligt de north face van de Mont St. Clair bedolven onder een kolossaal sneeuwtapijt van ettelijke millimeter, wat de lokale autoriteiten vast bloednerveus maakt uit vrees dat als dit hondeweer aanhoudt wellicht de eerste lawine in de geschiedenis van de stad in de maak is. Misschien moet ik hen wel aanraden dat ze, om schade te voorkomen, best de meest risicovolle wijken preventief platbulldozeren. We wonen in 't zuiden, we denken op z'n zuiders.
Het winterweer heeft hier anders nog andere pijlen op z'n boog, maar dat vertel ik een volgende keer wel. Eerst es naar de gemeente bellen...
maandag 21 december 2009
Go North
De wind is vannacht gedraaid. Gisterochtend nog minus 0,5°C - jawel 't kan vriezen hier, vanmorgen zowat 10°C. Het hele weekend nog steeds die bijtend koude en keiharde noordwestenwind alias 'tramomtane', sinds vanochtend een forse zuidenwind die massa's water vanuit de Middellandse Zee de Bassin de Thau in stuwt. Gisteren was de hemel nog stralend blauw, vanochtend grijsgrauw. Het weer kan hier razend snel omslaan, blijkbaar. Terwijl thuis, in 't noorden, tenten en daken bezwijken onder 't gewicht van tonnen heerlijke sneeuw, de langlaufpistes in de Oostkantons zijn geopend en onze (ex-)buurman met moeite onze (ex-)straat op raakt loop ik hier alweer in T-shirt rond. Wat een miserie.
Nochtans, dit weekend was ik niet te houden. Zo'n krakendkoude wind, daar kikkert een bart goemaere van op. Célia had dus ook alle moeite van de wereld om me 't zwijgen op te leggen en m'n 'YIEHAA'S' binnenskamers te houden. Zelfs in de ultieme anonimiteit van een Auchanparking zijn er blijkbaar conventies te respecteren. Overal zure, blauwaangelopen gezichten, tranende ogen, blèrende kinderen, openscheurende winkelzakken, rondvliegende ledematen, afgerukte autodeuren en noem maar op en middenin die kerstchaos een halfgek geworden noorderling die loopt te roepen hoe gek hij wel is op 't zuiden. Born to be alive!
't Is tijd dat we eindelijk terug naar huis gaan. Met een warme wind in de kont rijden we binnen een paar dagen noordwaarts, door een hopelijk feeëriek ondergesneeuwd Centraal Massief richting wat ouwegetrouwe winterse omstandigheden. Zet de jenever maar koud, gooi wat blokken op het haardvuur en rijg dat jonge zwijn aan de braadspies. 'k Heb winterhonger!
Nochtans, dit weekend was ik niet te houden. Zo'n krakendkoude wind, daar kikkert een bart goemaere van op. Célia had dus ook alle moeite van de wereld om me 't zwijgen op te leggen en m'n 'YIEHAA'S' binnenskamers te houden. Zelfs in de ultieme anonimiteit van een Auchanparking zijn er blijkbaar conventies te respecteren. Overal zure, blauwaangelopen gezichten, tranende ogen, blèrende kinderen, openscheurende winkelzakken, rondvliegende ledematen, afgerukte autodeuren en noem maar op en middenin die kerstchaos een halfgek geworden noorderling die loopt te roepen hoe gek hij wel is op 't zuiden. Born to be alive!
't Is tijd dat we eindelijk terug naar huis gaan. Met een warme wind in de kont rijden we binnen een paar dagen noordwaarts, door een hopelijk feeëriek ondergesneeuwd Centraal Massief richting wat ouwegetrouwe winterse omstandigheden. Zet de jenever maar koud, gooi wat blokken op het haardvuur en rijg dat jonge zwijn aan de braadspies. 'k Heb winterhonger!
Abonneren op:
Posts (Atom)
