The Dark Side Of The Tour

Nu de madam eindelijk terug is van haar weeklange opleiding heeft haar echtgenoot-bricoleur-warhoofd-gevaarlijke-gek-kattenliefhebber-buitenzijnwil-diehardkayakker-groot-nog-onontdekt-supergenie eindelijk terug de mogelijkheid de windows van z'n linux te openen om te zien wat er zich de laatste dagen in de wereld heeft afgespeeld. En daar z'n brok info aan toe te voegen.
Eigenlijk is er maar één hoofdpunt: blij te lezen dat De Ronde morgen nog doorgaat - een mens weet immers maar nooit. Ben curieus, verdrietig en pissed-off tegelijkertijd.
Curieus zoals iedereen wat morgen brengen zal. Wie wint is minder belangrijk dan de manier waarop. Hopelijk is 't heel, heel, heel slecht weer morgen.
Verdrietig omdat we 't gebeuren niet meer aan den lijve kunnen meemaken. Waar is de tijd, dat je weken voor de koers in 't finalegebied geen vijf meter kon rijden met je wagen zonder achter zo'n peleton dikbuikige enamezuipers op hun dure koersfiets te plakken die zich heer, meester en dictator van de openbare weg waanden en zich niets aantrokken van dat jonge volk dat naar z'n werk trok om onder andere hun pensioen, pampers en puffers te betalen. Mooie tijden waren dat.
En pissed off, als ik over vorige zin nog eens goed nadenk. Wat had ik ze doodgraag de maïs en de voederbieten ingereden...
En dan heb ik het nog niet eens over de dag zèlf, toen je gewoon je deur niet meer uitkon daar alle straten en sluipweggetjes waren afgezet en er van die pseudowielerfans carrement voor je poort zaten te barbecueën.
Afgezien van die paar ongemakjes ben ik altijd een grote rondefan geweest. Nu meer dan ooit daar ik me enkel nog hoef te concentreren op 't romantische aspect ervan.
Aan alle Vlamingen in 't peleton: doe er alles aan om geen enkele Zwitserse vlag te moeten zien tijdens de prijsuitreiking. Die bergen zijn van ons!

Brugse Metten

België is voor een keertje weer het onderwerp van gesprek hier - naast het wereldkampioenschap voetbal trouwens. Dat de Fransen niet kunnen voetballen wisten we reeds - sommige 'blues' geloven immers nog steeds dat deze sport met de handen wordt gespeeld - en dat ze geen snars snappen van de communautaire problematiek in ons landje wisten we eigenlijk ook al. Nu er eindelijk eens een meer dan verdiende en terechte winnaar uit de stembusgang is gekomen nemen de Franse stations maar wat graag deel aan de roodgekleurde Franstalige berichtgeving uit 't noorden. Wist je trouwens dat een groot deel van de Fransen er naar verluidt niet tegen gekant is om Wallonië te accepteren als nieuw aanvoegsel bij de mikmak Frankrijk? Serieus, 't is geen aprilgrap. 'Ze zijn zoals wij, spreken zoals wij en ze hebben een levenslust waar wij veel uit kunnen leren' klinkt het hier. Voor de Franse media gaat de Belgische kwestie uiteraard om een oorlog tussen de 'rijke Nederlandstalige meerderheid' en een 'arme Franstalige minderheid' en van de 'separatistische Nederlandstaligen' zijn ze bang. Het gerucht gaat hier immers volop de ronde dat de Vlamingen van plan zouden zijn om 'iedereen die Frans praat het land uit te zetten'. Een soort nieuwe Brugse Metten dus. Ik heb hen vandaag alvast uitelegd wat 'goedendag' betekent en dat je in 't Vlaamsche openbaar de bevolking best aanspreekt met 'schild en vriend' om het ijs te breken. Dat wordt weer lachen deze zomer.

Bier en wafels

't Is fijn weer even in 't noorden te zijn. Even goeiedag zeggen en verjaardagsfeesten met onze tweede familie in Le Nord - bienvenue chez les Chti's - en vanaf morgen ben ik weer voor tien daagjes een Horebekenaar. Als er een moment niet mag gemist worden in Casa Molina dan is het wel de Ronde van Vlaanderen, en zolang de molen van ons is zal deze sportieve hoogmis in situ worden meegemaakt. Een grote flatscreen, een bak Ename, veel volk op straat en een helicopter boven de tuin, dat is de Ronde. Dit jaar gaat er, net zoals alle andere jaren, een weekje lenteschoonmaak aan vooraf: haagscheren, onderhoud van de molenromp en preventief behandelen van het houtwerk, en dan kan de Reus er weer voor een jaartje tegen.
'k Ben er trouwens nog niet in geslaagd om onze franse vrienden warm te maken voor het koersgebeuren, maar als ik me 's zondags aan 't wafelenbakken zet liggen ze aan mijn voeten en eten ze uit mijn handen. Letterlijk dan.'k Heb hen immers geconfronteerd met de wafels op mijn grootmoeders wijze en 'les gauffres d'Erika' zijn hier in de hoofdstad van Frans-Vlaanderen sinds vorig jaar een begrip geworden - waarmee ik hen meteen een stukje van hun oud-Vlaamse cultuur heb teruggegeven...