't Zal tijd worden

Gisteren de eerste boerenzwaluwen gezien, eindelijk!
Met al die regen die er de laatste tijd is gevallen zullen ze niet de minste moeite hebben om hun nesten op te modderen.
Laat het dus maar gerust nog wat voortkloteweren - dat houdt ook les Sètois binnen, trouwens.

RUSTY

Even voorstellen.
Onze jongste huisgenoot.
Rusty, een kleine drie maanden oud.
Van 't straat geplukt samen met z'n zusje.
Enkele weken op krachten gekomen in een dierenasiel.
Vorig weekend onze harten veroverd.
Is volgens de dierenarts zonder de minste twijfel een echte 'berger des vignes' - een wijngaard-herdershond. Vertaald: een stevige rosse straathond die in volwassen toestand wellicht wat van een Mechelse herder zal hebben.
Uitstekende hardloper, nu al.
Komt elke dag beter met onze poezen overeen.
Plast slechts in een derde van de gevallen in huis.
Slechts een kwart voor 't vastere gedeelte.
Slaapt veel.
Ronkt niet.
Geregeld als een atoomklok.
Wordt steevast wakker om 04.47.
Is gek op z'n spiegelbeeld in vitrineruiten.
Bijt voorlopig enkel in z'n speelgoed.

Wachten op Cancellara

Ik mis de ronde. Ik mis de broeierige koorts van de Vlaamse Ardennen de week voor de mooiste zondag van 't jaar, die collectieve adrenaline die iedereen beheerst de dagen voor de hel losbarst op de anders zo vreedzame kasseistroken, het bijna tastbaar worden van de Vlaamse mythe die zich als een enorm sneeuwtapijt tussen Oudenaarde en Ninvove drapeert.

Wondermooie dagen waren dat, toch. Ik herinner me nog goed dat ik me op een dag - 't moet in 2008 geweest zijn - op het parcours bevond op het moment dat ook grote favoriet Fabian Cancellara - winnaar van Milaan San Remo en dé man in vorm op dat moment - er ook werd verwacht.

‘Wachten... jullie... op Cancellara?’ vroeg ik hijgend terwijl ik als een geconstipeerde schildpad de laatste meters van de Koppenberg afmaalde. 

‘Ja! Heb je’m al gezien misschien?’ vroeg de fors gebouwde en dito gesnorde man die me reeds minstens honderdmaal had gefotografeerd, wellicht hopende dat het hoopje miserie dat zich met wijd opengesperde bek een weg naar boven zocht mister Milaan-San Remo himself was. 

‘Cancelara, onthoofd door de Koppenberg’, hij had de kop voor z’n artikel reeds in gedachten. ‘Zeker… ‘k ben... hem net... voorbijgeraasd!’ replikeerde ik. 

‘Serieus? Dat meen je niet! Waar?’ vroeg Grote Snor terwijl hij me van kop tot poten opnam. Z’n blik was om in te kaderen, zelden zo’n verbazing gezien. 

‘Grapje man, mij nog niet goed bekeken zeker?’ antwoordde ik. 

Ook z’n schaterlach was om niet te vergeten. 

Enkele dagen later was 't uiteindelijk Stijntje Devolder die de ronde op z'n naam mocht schrijven. Prachtige zege. 

Geniet ervan, daar in Horebeke. En drink er ene meer op onze gezondheid...

Oepabakkes

Waar is de tijd? Dat we gedurende een aantal winterweken de hele regio uitkamden, gewapend met notitieblok, topokaarten, kompas, klok, een ghettoblaster en een fles citroenjenever 'teige de kaa' om op voorafbepaalde punten de roep van de bronstige Steenuil over de omgeving te laten schallen? 'Ieuwiet! ... ieuwiet!... ieuwiet!' - vertaald naar Steenuils 'Ikwilneukeuh! ... 'kwilneukeuh! ... 'kwilneukeuh!' of 'Oepabakkeus! ... oepabakkeus! ... oepabakkeus!'

Waar is de tijd mannen? Dat we verkleumd als een stel wielewaalidioten - de beste natuurvereninging die Vlaanderen ooit heeft gekend - op onze fietskes van spot naar spot reden om telkens weer 't zelfde protocol 'protocol is protocol' te herhalen, ook al was dat middenin een bosvijver, knal onder 't slaapkamerraam van een onschuldig werkmanshuisje of naast een zwaarbewaakt industrieterrein met drie woest blaffende Rottweilers op twee meter van ons vandaan? Protocol was protocol. We hadden ons geëngageerd om elke Steenuil in onze tien uurhokken te vinden en dus weken we geen millimeter af van 't inventariseermanifest. Uuuuren slaap offerden we op, honderden uiltjes zetten we op kaart.

't Ging goed met de Steenuil, stelden we vast.

'k Geloofde vorige week m'n oren niet toen ik op de hoek van onze eigenste avenue, net boven de pizzakiosk nota bene 'salut mon ami le flamand' een op dat moment nog ongeïdentificeerd uilebeest van z'n kweiker hoorde geven 'tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup! ... tjuuup!'

Gisteren hoorden we 't beestje opnieuw, enkele honderden meter verder. Toen ik een halfuurtje later m'n eigen versie probeerde 'djuup! ... djuup! ... djuup! ... djuup! ... djuup! ... djuup! ... djuup! ... djuup! ... djuup! ... djuup! ... djuup! ... djuup!' duurde 't geen vijf minuten of meneer diende me van antwoord vanuit enkele bomen verder. Wielewaaltoestanden, vijftien jaar later, in het afloopgat van Frankrijk...

Getekend: het Scopsuiltje aka Dwergooruil aka Otus scops.

Over vijf maanden 'pil' gaan we naar Organby mannen.

Zorg dat jullie er zijn.

MacGyveritude

Voor driekwart van de werkende zielen is 'gaan werken' niet meer niet minder dan een manier om 's avonds 't zout op de patatten te krijgen, de boter bij de vis of de calva in de eerste zjat koffie van de dag. Ze doen 't voor de duiten op 't eind van de maand, verankerd in een stramien dat hen verplicht om driekwart van hun niet-slaaptijd te besteden aan 't vergaren van middelen om in 't resterende kwart te kunnen overleven.

Een kwart van de werkende mens doet dus z'n job graag, schat ik. In deze categorie zitten diegenen die 's avonds helaas niet beters hebben te doen - de workaholics, en diegenen die doodgewoon hun job graag doen en wie het hoegenaamd niet stoort 's ochtends met de glimlach 't huis te verlaten, voor wie 'gaan werken' deel uitmaakt van de ingrediënten om zich goed in hun vel te voelen.

In 't avondonderwijs zat ik in de laatste categorie. Aan 't ministerie in de eerste. Nu, hier in Sète, opnieuw in de laatste. In 't begin van ons zuiders avontuur had ik 't nooit durven dromen hier een job te kunnen vinden die me zo op 't lijf geschreven zou zijn. Wat ik doe overdag doe ik vaak in m'n vrije tijd, en andersom. Sommige zaken zitten gewoon in je genen, denk ik.

Een voorbeeld. Vorige week kreeg ik de opdracht een gebroken gegalvaniseerde trapleuning te gaan herstellen 'à moindre frais'. A moindre frais is een van m'n handelsmerken, samen met 'steeds zoeken naar de meest eenvoudige oplossing' en 'alsgeopm'nvingersblijftkijkenkuntgetgodverdommezelfdoen'.

Een goed idee is meer waard dan tien uur domme arbeid.

Ik dus aan de slag. 'Wat ga je in godsnaam met die zwarte waterbuis aanvangen?' vroegen de dames van 't immokantoor toen ze me zagen aandraven met niet alledaags materiaal, zelfs naar sètoise normen. 'Jullie leuning herstellen, of wat dacht je?!' antwoordde ik. Twee uur, twee meter buis, een paar bouten en wat lijm later was de klus geklaard. Discreet, oersterk, à moindre frais. Terwijl ik echter aan 't prutsen was konden de dames 't niet laten steeds hetzelfde deuntje te fluiten toen ze me passeerden om kopietjes te gaan maken. In 't begin snapte ik 't niet, tot plots m'n frank viel. De intro van de serie MacGyver!

Als dat het imago is dat ik hier heb gekregen, dan wil ik deze job gerust m'n leven lang doen.

'k Laat het wel weten als 'Bart&Co multiservice, renovation & depannage' in de noordelijke regionen actief wordt. We gaan brokken herstellen.

De Alpenscheet

Hevige wind doet de golven voor de kust van Marseille hoog opwaaien. (deredactie.be)

Je hebt het wellicht in de info gehoord: Tramontane & Mistral hebben de pollen in elkaar geslagen om hier in 't zuiden alles los te rukken waar maar enigszins los te rukken valt. Heel beangstigend als je plots een 'convoi exeptionnel' met twee vakantiehuisje op de oplegger - heel gewoon op de wegen hier - plots vervaarlijk uit de tegenoverstelde richting op jouw rijvak ziet uitwijken. Zijwind.
Vorig jaar zorgden gelijkaardige weersomstandigheden voor 't kapseizen van een replika vikingdrakkar voor de kust van Marseille. Daags voordien hadden we de uit de kluiten gewassen sloep hier in Sète nog bewonderd, trouwens. Zich niet bewust van 't zeer onverwachte karakter van de Alpenscheet, zoals ik de Mistral noem, maakte 't bootje op open zee geen schijn van kans. Naar de haaien, die drakkar, richting de honderden andere wrakken die zich door de eeuwen heen eveneens hadden laten vangen.
Twee jaar terug zorgden diezelfde weersomstandigheden voor massale stuwing van duizenden noordwaarts trekkende Zwarte wouwen. Vandaag niets, noppes, niets viel er te wouwen. Nog te koud in 't noorden wellicht, 'k vermoed dat de voorjaarstrek door 't barre weer in 't noorden nog even op zich zal laten wachten.
En door die koude wind koelt het kustwater opnieuw af.
Voor de nijntjes zullen we dus ook nog wat geduld moeten hebben.
Miserie. Dikke miserie. 

Dreamin' of Good Vibrations

... is de toepasselijke naam van deze foto.

Terwijl 't bij jullie winterballen vriest
zit ik hier doodleuk in 't lentezonnetje te bricoleren.
En toch komen we binnenkort af.

Wegdromer 47

En wat voor een.

Er zijn momenten in 't leven waar alles lijkt samen te komen
in één punt,
Waar alle nutteloze materie weggeschaafd blijkt
en enkel kernhout overblijft,
Waar alle boeken die je ooit hebt gelezen samengevat worden
in één woord,
Waar al je energie samengebald wordt
in één handeling,
Waar tienduizend welgemeende kusm'nklotens vooraf gaan
aan één 'nu ik'.
Waar passief omgezet wordt in actief,
De magnetische pool zich omkeert,
Het eerste zaadje ontkiemt op de lavavelden,
De eerste zonnestraal een einde maakt aan de maandenlange poolwinter.

Believe - K's Choice

Kitty love

Hoe mooi een poes kan zijn, toch.
Mocht ik een kater zijn, ik zou 't wel weten...

't Is lente verdorie!
Laat het een tweetal weekjes windstil zijn.
Laat de zon het kustwater maar stevig opwarmen.
En eind deze maand zitten de tonijnen op kayakafstand.
Born to fish!

Met de deur in huis...

Na de vrieskou krijgen we sinds gisteren een beukende zuidooster en zware slagregens voorgeschoteld. Lentemoesson. Zelden 't zeetje zo ontketend gezien, zelden zo rappekes tot op m'n vel uitgeregend geweest, zelden een binnendeur die moest worden vervangen zo hoog de lucht in zien geschoten. De geparkeerde wagens wisten wonderbaarlijk aan 't projectiel te ontsnappen, evenals die idioot die net op dat moment z'n geparkaiseerde snuffelschijter uitliet. Voor het onfortuinlijke raam was er echter geen ontkomen aan. Dwars erdoor. Exit deur. Exit een hoop glas. Ga dat maar eens uitleggen...
Als er geen werk is, dan màken we werk. Laten we 't positief bekijken.