Organby 2015 (2)

'Transpyr 2015' - de monitoring van trekvogels over de Pyreneen -  is reeds twee weken bezig. 

Sinds de LPO de gehele werking ervan heeft overgenomen wordt de naam niet meer gebruikt - de Col van Organbidexka is een telpost zoals alle andere - maar anciens blijven nu eenmaal anciens.

De Col is immers niet zoals de andere telposten. De Col is Heilige Grond. De Col draagt de sporen van exact 50 jaar van keihard werk en ongetemperde inzet. Honderden vogelaars hebben er honderdduizenden uren geteld. Honderden vogelaars hebben er duizenden kuiltjes gegraven en er het beste van zichzelf gegeven. De beuken dragen de sporen van hectoliters patcharan en her en der verraden haksporen de woeste euforie van Le Belge Sauvage. 

Mochten er trollen in de Pyreneeen leven, ze zouden in de dampige beukenbossen van Iraty wonen.

De Col blijkt echter niet meer wat hij ooit was. Op papier toch. Sinds de LPO - Ligue de Protection des Oiseaux - het fameuze akkoord met de lokale gemeenten heeft bekrachtigd om in de hele omgeving de jacht te bannen en volop de kaart van ecotoerisme te spelen, lijkt de motor stil gevallen nog voor hij goed en wel op dreef was.

De werking ter plaatse verandert, het wordt voor vrijwilligers moeilijker om te participeren, sensibilisering van het publiek wordt tot een minimum beperkt, er worden onervaren tellers op de Col geplaatst en ga zo maar door. Dat akkoord moest een begin zijn, geen einde.

De anciens bekijken het allemaal met fronsende wenkbrauwen.

De werking van de Col is jarenlang gebaseerd op het enthousiame van vrijwilligers en het actieve zoeken en leggen van contacten met het grote publiek. Sensibilisering is er een werkwoord, sinds de jaren '70.

Alles wordt anders, blijkbaar. M'n telefoontjes met m'n makkers zijn zelden positief. 

De anciens laten de Col dit jaar zelfs volledig voor wat hij is. Grote reunie in oktober, op een andere col.

Heel jammer, allemaal. 

Intussen lijkt de trek van Zwarte wouwen reeds over z'n hoogtempunt heen. Meer dan 3000 vogels vorige zondag, slechts een 5000 in totaal. Een fractie van andere jaren.

Laten we hopen dat het beste nog moet komen...

Durf eens aan m'n gat plakken...

Honderd kastanjepalen, vers gekliefd en vlijmscherp gepunt.
Daarvoor rij je al eens met plezier naar de grens met Normandie en terug.
Nu ze enkel nog in de grond peuteren...

RIP Cecil. En de anderen.

Er is weer een leeuw minder, op deze wereld. Een bijzonder goede zaak - althans voor de gazellen, antilopes & een handvol springbokken dat met een iets geruster hart door de Zimbabwaane savannes zal kunnen rondhuppelen.

Eén leeuw minder, en de halve wereld staat op z'n kop. Verontwaardiging, woede, afschuw, boze mails en gefrustreerde blogs. 

Pech voor de dader, de leeuw had een naam en was door z'n zwarte manen en gebrek aan mensenvrees geliefd bij safarigangers. 'We hebben Cecil gezien!' en meer van die onzin.

De man in kwestie krijgt de laatste dagen alle stront van de wereld over zich heen, en mocht ik in z'n plaats zijn ik zou me de komende dagen heel erg goed wegsteken. Volkswoede kan ver gaan.

Wat Cecil bijzonder maakte had echter niets met Cecil te maken. Wekelijks worden leeuwen gedood door trofeejagers. Elke maand worden kuddes olifanten neergemaaid en hun slagtanden afgezaagd, krijgen buffels zware kalibers in hun lijf en worden zebras gevild. Dagelijks worden roofvogels in Afrikaanse natuurreservaten uit de lucht geschoten en hun jongen geroofd en binnen enkele maanden zal je weer met een bang hartje door onze Vlaamse open ruimtes lopen, hopend je niet net tussen een fazant of een schietgrager - 'jager' is immers een totaal verkeerde omschrijving - te bevinden.

Vele honderdduizenden wilde dieren worden jaarlijks met vuurwapens gedood. Of het nu in de Vlaamse velden, naast een Frans natuurreservaat, op een Spaanse bergkam, langs de oevers van de Nijl of in de tropische savannes, op de toendras van Alaska of in open zee tussen Japan of Australie is maakt geen moer uit. Ze sterven omdat iemand heeft besloten dat ze moeten sterven en geen mens - op een paar duffe wereldverbeteraars na - kan het ook maar een moer schelen.

Die leeuw in Zimbabwe had een naam. Niet meer dan dat.

En morgen is een nieuwe dag. Morgen zal Cecil vergeten zijn en kan diegene die hem doodschoot op zoek naar z'n volgend doelwit.

Zelfs al zouden we alle wilde dieren een naam geven, dan nog zou de wereld er geen haar beter op worden.

Een schietgrager blijft een schietgrager, en zolang we de 'jacht' blijven tolereren op deze wereld, dat we die minderheid binnen onze gelederen woord en macht blijven geven, dat jachtmunitie vrij te koop blijft en dat we als samenleving de ballen niet kweken om dat soort praktijken naar de geschiedenisboeken te versluizen, zullen er nog veel Cecils om zeep worden gebracht.

Cecil had een naam. Meer niet.

Wegdromer 108

Sommige songs mogen gewoon niet vergeten worden.
Alleen al daarom is internet de beste uitvinding ooit...

The Wreck Of The Edmund Fitzgerald - Gordon Lightfoot

Not an addict

Een heldere maan, een single malt, de geur van vers gemaaid gras.
En een hemel vol trekkende Witgatjes.
Nuu wiet wiet! Nuu wiet wiet!
Niets zo prachtig als de najaarstrek.
Niets zo onvatbaar als de najaarstrek.
Stil genieten.
Een hele nacht lang.

Noem me maar Driepoot

Om een goede foto te maken heb je slechts twee dingen nodig, en liefst tegelijkertijd: een goed moment en een goede plaats. 

Kom je op 't verkeerde moment op de verkeerde plaats dan beland je ofwel in de gracht, ofwel in 't ziekenhuis, ofwel gewoon op 't gemeentelijke politiecommissariaat.

Kom je op 't juiste moment op de verkeerde plaats dan is de kans groot dat je in diezelfde gracht, in 't zelfde ziekenhuis of op 't zelfde commissariaat belandt.

Kom je op 't verkeerde moment op de juiste plaats dan is je volgende stop wellicht het dichtstbijzijnde café om al je ellende eens stevig weg te zuipen, waarna je wellicht eveneens in diezelfde gracht, in 't zelfde ziekenhuis of op 't zelfde commissariaat belandt.

Met andere woorden: op 't juiste moment op de juiste plaats zijn is de boodschap.

Geloof het of niet - mij een rotzorg als je me niet gelooft - maar gisteren stond ik 'toevallig' tegen een fruitboompje op onze koer te plassen. Op zich niets bijzonders, zoals ik ook reeds tegen Célia zei, buiten 't gegeven dat dat boompje in een grote pot zit.

Soit, stond ik dus dat grote brokje wilde natuur te bewonderen toen ik en opeens net boven me 't blije gekwetter van onze Boerenzwaluwen hoorde.

Met m'n onbezette hand snuisterde ik zo goed en zo kwaad als 't kon m'n canon uit m'n achterzak - wat moet ik me nu inhouden om geen vuile woordspelingen met die merknaam te maken - en vuurde zonder goed te mikken een paar schoten op de nietsvermoedende vogeltjes.

Op 't juiste moment, op de juiste plaats, en met één hand.

'k Kan er ook niet aan doen dat ze me soms 'driepoot' noemen.

Organby 2015 (1)

Eindelijk, de eerste data van de col zijn binnen - terwijl de halve wereld uitkeek naar signalen van New Horizons keek ik uit naar lekkers uit Larrau. Eeder zei muig - zoals ze bij ons zeggen.

Eergisteren trokken er 27 Zwarte wouwen door, vandaag 39. 

De najaarstrek is begonnen - onwerkelijk, als je weet dat de Wespendieven nog geen twee maanden terug zijn.

M'n maag draait om en m'n ballen knijpen samen bij 't idee dat ik dit jaar de Real Belgian Birders niet zal vergezellen. Gewoon teveel werk. Hoera, laten we zeggen. 

Om van m'n darmen nog maar te zwijgen.

Daar komt nog bij dat ik gisteren een mailtje kreeg van Mélanie. 

Ook dat nog.

'We zitten opnieuw in châlet Ossau, de châlet naast die van jullie, net zoals vorige jaren!' mailde ze. 

Twee châlets tegen elkaar geplakt, een gemeenschappelijk terras en een gemeenschappelijke badkamer - in Baskenland kan het allemaal.

'We kijken er écht naar uit, xxx' draafde ze voort.

Getekend: Mélanie, Virginie, Céline, Florence & Cathy.

What happens in Organby stays in Organby.

Meer ga ik daar niet over vertellen.

Meer mag ik daar ook niet over vertellen.

Poule Bull

Eén seconde niet opletten, en je hebt het zitten.
M'n deur open gelaten - 'k moest écht dringend pissen toen ik thuis kwam.
En dan krijg je dit soort dingen, natuurlijk.
Ons Babette aan de Red Bull.
Dat gaat stevige eieren geven, morgen.

Wegdromer 107

Geblindeerde sloten, badkamers, rolluiken, infiltraties, geblokkeerde deuren, vuile voegen, kapotte klinken, losgekomen tegels, radiatoren, verf, silicone en cement, schakelaars en spots, wc's voor mensen met beperkte mobiliteit, vensterramen, verluchtingsgaten en ontvochtigers, nog meer rolluiken, kapotte 'sjassen', mini-keukens, trapleuningen, bikinimadammen op een dakterras en ga zo maar door.

Kruissnelheid, weetjewel.

Echt de waarheid.

Behalve dat laatste...

Busy Earnin' - Jungle

Dat glazuur moet eraf

Als er een foto al toepasselijk is voor de voorbije weken dan is 't deze wel. 

Nog nooit zoveel kersen gehad & gezien. 

En gevreten, ook. 

En nog nooit zoveel gespikkelde drollen geboetseerd, ook.

En nog nooit zo weinig tijd gehad om ze te plukken.

En geen spreeuwen dit jaar. Vreemd.

Zou het kunnen dat dat konijnenvel dan toch zou werken? 

M'n buurman geloofde erin, toen hij het zachte verse pelsje hoog in z'n boom knoopte. 

Niet dat ze'r niet zijn hoor, die vogels, ze vliegen gewoon onze bomen voorbij. Je gelooft je ogen niet.

Overdaad, wellicht. 

Soit. Eens 't wat kalmer wordt in de bouw zullen de pruimen rijp zijn. 

Wacht maar.

'k Heb onze pot reeds gewaarschuwd.