Country Roads

Je zal 't niet geloven, maar twee dagen terug was de buitentemperatuur hier nog 20°. Twintig celciussers! Half november, hard to believe no? Met al die regen die we de laatste tijd over ons heen krijgen is de lucht bovendien zo schoongespoeld dat de Pyreneeën elke dag dichter lijken te komen. Jammer dat ik m'n fototoestel niet bij had maar vorige donderdag leek het alsof je de Canigou wel kon aanraken, wat m'n koorts om er heen te gaan uiteraard niet ten goede komt maar beloofd: die foto komt er een van de dagen aan. Die van de top ook. Samen met wat beelden van de Spreeuwendans waar we elke avond bij zonsondergang weer van kunnen genieten. Duizenden Spreeuwen die als sardienen in een school de meest zotte capriolen boven de stad maken. Als een escader stuntvliegtuigen zoiets uithaalt zeggen we nog 'waaw' of zoiets, als een groep van vijfduizend Sturnussen dat doet blijven we sprakeloos aan de grond genageld. Buitengewoon. Majestueus. Adembenemend. Miljaardedju.
De Sètois houden echter niet van de diertjes. Ze zouden verantwoordelijk zijn voor wat bombardementjes links en rechts en daarom worden er elke avond 'pétards' afgeschoten om de vogeltjes naar andere oorden te sturen, weg van de platanendreven. Soit, ik heb liever twintig Spreeuwendingesen op onze wagen dan één duivenstront. Of één hondendrol voor de voordeur want zoals ik al vaak heb opgemerkt: hondendrollen zijn in de Franse steden onlosmakelijk verbonden met de trottoirs. Heel smakelijk.
Los van de klassieke ongemakjes is de stad op heel korte tijd geweldig verkalmd. De toeristen zijn de pijp uit, het verkeer weer circuleerbaar, de stad weer leefbaar. Sommige ochtenden lijkt het wel alsof een nucleaire ramp het leven uit de stad heeft gezogen. Heb je 'I'm A Legend' gezien? Met Will Smiz - de Fransen krijgen de 'th' maar niet over hun lippen - wel, op zo'n soort stad lijkt Sète soms. De bomen en de herten uitgezonderd. Hoewel, vorige week waren er wat zoogdieren die je'r anders niet vaak tegenkomt. Tijgers enzo, en buffels, en lama's en olifanten en giraffen en poedels en dat soort dingen. Oktober en november zijn immers niet alleen de maanden van de 'champiniongs' maar ook van de circussen. Telkens er zo'n mobiele zoo in de stad neerstrijkt - op vijftig meter van onze voordeur uiteraard, waar moet ik me weer gaan parkeren gij stelletje verklede klootzakken - waan ik me terug een klein beetje 'op den buiten in mijn gat van pluto'. Rond circussen hangt immers steevast een stevige mestgeur. Vèrse mest uiteraard, niet zo van die oude ultraontvlambare waar je maag drie keer van ronddraait om zich vervolgens door je slokdarm een weg naar je stembanden te worstelen. Nieuwe mest dus, vers van de kontpers. Awel, ik hou van die materie. Verse mest is voor mij Horebeke, de Vlaamsche Ardennen, oude boerenschuren, blozende boerinnekes met diepe decolletés, dobbel flippen, grote pinten, Steenuilkes en Witte Kwikstaarten. Mest is de Vlaamsche boerenbuiten, met z'n mals gras en akkers als wiegende zeeën en dat soort dingen. Mest is mijn heimat, home sweet home. Mest is pure melancholie. Country Roads, where I belong youknoo...
Ik hou dus een beetje van circussen. Circussen brengen Vlaanderen dichterbij, hoe raar 't ook mag klinken. Laat ze dus maar hun tent neerpoten en hun camion met zwembad op mijn plaats parkeren. En mochten ze hun Afrikaanse rommelbeesten vervangen door echte gedomesticeerde merken dan zou ik pas helemaal tevreden zijn...

Pauv' bête

Célia zit een paar dagen op een congres in Toulouse en terwijl zij wellicht in een lekker warme aula naar een of andere boeiende bioloog zit te luisteren moet ik hier thuis ijskoud bier sifoneren en me kwijten van een aantal herstellingen aan 't kot die ik reeds zolang aan de eigenaars heb beloofd. Klotebestaan! Tijd dus om eerst wat stoom af te blazen en een goeie mop te vertellen die niet voor gevoelige zielen is bestemd. Aan alle profvoetballers: gelieve dus NU uit te loggen. Aan de anderen: zeg niet dat ik jullie niet heb verwittigd...
‘t Begon allemaal met een meute kiekens die een collega zich had aangeschaft. Daartoe had hij een deel van z’n tuin afgebakend en een stal gebouwd met legbakken, voedertorens, een haan en klassieke muziek en dat soort dingen. Met andere woorden: Michel's kiekens kwamen niets tekort.
En toch bleven die rotbeesten niet binnen hun omheining. En toch trokken sommigen eropuit daar ’t gras nog altijd groener is aan de andere kant van de draad. En de wormen wellicht vetter, weetikveel.
Michel is echter ook een klein beetje jager. Hij heeft dus honden. Getrainde Engelse setters ‘pourre la bécasseu!’, meerbepaald. Ik ga z’n commentaar fonetisch schrijven want ’t is het mooiste stukje ‘seitwaas’ dat ik ooit heb gehoord, ‘k schrijf de vertaling er wel achter.
'Tu vois ce chieng? Hierre ce coujong m’a attrapeeh unne poulle qui s’était échappeeh! Il l’a plumeeh vivànte, tu te rang compte? Ce batard l'a coingceeh avecce sa patte gauche surre l’aile gauche et sa patte droite sur l’aille droite! Ang suite il l’a arracheeh touttes ses plummes ce pauv’ bête ! J'éteeh obligeeh de la tueeh, cette espesse d'abrutie!' Michel houdt zielsveel van z'n kiekens, weet je. En Snoopy is een prima kippenvanger, maar als jachthond is hij geen rotte cent waard...
'Zie je die hond? Die klootzak heeft gisteren een kip gevangen die was ontsnapt! Hij heeft ze levend geplukt, stel je voor! Die bastaard heeft haar eerst vastgezet met z'n linkerpoot op haar linkervleugel en met z'n rechterpoot op haar rechtervleugel! Vervolgens heeft hij al haar pluimen uitgetrokken dat arme beest! Ik moest haar wel doden, de verdomde klootzak!'
Geloof me, ik moest me inhouden om me ter plaatse niet te beplassen, zo'n geestig verhaal had ik nog nooit gehoord!
En de hond? Hij leefde nog lang en gelukkig, of wat dacht je?

De kakstroet

Waarmee zal ik beginnen? Met de mededeling dat we vandaag een van de iconen van Sète hebben gesloopt? Of met te vertellen dat ik net officieel ben gestart met een nieuw fantastisch en wereldveranderend bouwproject?
Met het eerste maar. Weet je, wij wonen in de Avenue Victor Hugo - zo zijn er wellicht vijfduizend in Frankrijk, net zoals de 'Avenue de la République', 'Av. de la Liberté', 'Av. Charles de Gaulle', 'Av. Jeanne d'Arc' en 'Av. de la Corruption'. Die fransen en hun chauvinisme toch, soms op het karikaturale af. Soit, de Av. Victor Hugo is een van de half dozijn met platanen omzoomde straten in Sète en wie bomen zegt zegt 'Spreeuwen!' - juist ja maar onderbreek me nu efkes niet - 'duiven!!!' - ook juist maar ga je nu efkes zwijgen? - 'Stihl motorzagen!' - ja neen hé, wie bomen zegt zegt honden, toch? Viervoetige snuffelaars die door het gebladerte, en vooral de tronk hout die dit torst, worden gestimuleerd te zeiken en de boel onder te schijten.
De Av. Victor Hugo is een schijtstraat, of zoals ze 't bij ons zeggen 'een kakstroet'. Nergens vind je zoveel drollen op het voetpad als hier, niet te doen. Een gruwelijke afkeer heb ik van dat hondenvolk. Nu goed, er zijn er die het warme tweehonderdvijfenvijftig gram wegende pakketje netjes in een zakje wentelen en het daarna in een vuilbak kieperen, maar het gros maakt zich gewoon heel snel uit de voeten als Ludovic, Dafalgan of Paracétamol z'n kont terug de lucht in steekt en blij kwispelend met z'n achterte pootjes op de klinkers krabt. Ik hààt hen, die vaak stokoude door een gletsjer uitgespuwde bonhommetjes en verfrommelde oude jongedochters met hun stinkende mormels. Nu het voetpad door die tramontane vol bladeren ligt is de leute uiteraard compleet. Stap nooit, NOOIT, op een hoop bladeren want je weet maar nooit of er geen smeuïgaard in hinderlaag onder verscholen ligt.
Nu goed, niet alleen viervoeters voelen hun darmen op kruissnelheid komen in onze straat, ook bepaalde tweevoeters doen zeker niet onder. Niet dat ze zomaar op het openbare wegdek hun broek laten zakken - 't zou er nog aan mankeren - maar wel dat ze tegen de gebouwen zeiken. Sommige gebouwen. Eigenlijk één specifiek gebouw. De 'Clarissa', want zo heet het geval, oefent een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op iedereen die met een stuk in de kraag en een volle blaas de Victor Hugo door moet. Het gebouw heeft namelijk een twaalftal steunmuren die circa 70cm dwars op de buitenmuur zitten met dezelfde afstand ertussen. Die unieke bouwtechnische configuratie maakt dat het gebouw lijkt op een immens urinoir: twaalf nissen die voldoende intimiteit bieden voor een weldoende vlaag van opluchting. De Clarissa is niet alleen berucht in Sète, maar ook ver daarbuiten. Op pagina 67 van de Trotter, 'Trekken door Zuid-Frankrijk, Italië en de gelijkaardige streken in noordelijk Afrika' staat zelfs letterlijk '...en wie geen zin heeft om enkel voor een snelle plas verplicht te worden minstens anderhalve euro neer te tellen - de prijs van de minimale consumptie in een doordeweekse bar - kan voor z'n boodschap terecht op de buitenmuur van de 'Clarissa' in de Av. Victor Hugo.' Zelf heb ik dit nooit mogen uittesten, maar ik kan me bijzonder goed inleven in m'n bezopen medemens en ik geef hem volkomen gelijk. Zeik onder, die Clarissa! Velen zijn me voorgegaan want de stank is er niet te harden. Was, want 't is zover gekomen dat de bewoners van het gebouw besloten hebben paal en perk aan dit typisch Sètoise volksgebruik te stellen. Gisteren en vandaag hebben we alle nissen dichtgemetst. Een voor een. Twee dagen metsen in de stank van bier-, pastis-, en wijnhoudende urine! Wij hebben pas een reden om in staking te gaan en de halve stad plat te branden!
De Clarissa zal dus vanaf vandaag haar kwalijke reputatie kunnen oppoetsen. Hopelijk gaan de zeikers ons eigenste portaaltje niet uitkiezen als nieuwe lozingsplaats. 't Is al goed sommige honden net ervoor keutelen...
En dat nieuwe project? Daar heb ik 't een volgende keer wel over!