Pagina's

Posts tonen met het label katten. Alle posts tonen
Posts tonen met het label katten. Alle posts tonen

zondag 24 juli 2011

Stout geweest

Ikke stout geweest. In de spoelbak gekropen om te spelen met zusje. Spelen met water. En overal bruine pootjes tekenen. Spelen met zusje is leuk.
Bart ons gezien. Bart altijd kwaad op ons, als we spelen in spoelbak. Bart heeft ons met zijn linkerpoot vastgegrabbeld en met zijn rechterpoot die vuile kraan opengedraaid. Ikke heel bang. Ikke helemaal zeikenat. Ikke nooit meer in spoelbak kruipen, vandaag...

zaterdag 11 juni 2011

Klotekat - meervoud

Vannacht weer zes keer wakker gemaakt. Ik ben dus doodop en niet meer in staat tot wat dan ook. Dat toertje met de kayak dat ik zinnens was te doen stellen we maar uit tot een volgende keer. Geen goesting meer. Al wat ik wil is koffie en dafalgan. En nog enkele uurtjes slaap.
Célia zit er - helaas - voor niets tussen. Zij heeft bij mijn weten rustig doorgeslapen terwijl ik even ging babbelen met Liloo - niet die oersympathieke internetprostituee maar wel onze voorlaatste aanwinst op het feliene front. De mama van de vier monsters, dus. Liloo heeft de onhebbelijke gewoonte om elke week zo bronstig te zijn als Floyd Landis tijdens de Tour van 2006. MMRRRAAAAUUUUWW, MMRRRRRRAAUW, MMRRAAAAAAAUUUUW etc. Onverdraaglijk. Enerverend. Om de muren van op te kruipen. Lief hoor, dat beest, zelden zo'n sociaal dier meegemaakt. Maar 't is tijd dat we haar laten steriliseren want anders riskeer ik het een dezer nachten zelf te doen. Weet je trouwens waar je moet snijden als je een lastige kater wil castreren? Achter de kop. Whaaaahahaaa!!! Liloo gaat dus een dezer dagen onder 't mes. 100 euro oftewel zo'n vierduizend oude belgische ballen - eigenlijk een monsterachtige hoop geld - en we zullen misschien weer iets rustiger slapen. En ze zal zich een stuk beter in haar vel voelen, ook, al is dat op dit eigenste moment totaal mijn rotzorg niet. Stom beest.
Misschien, zei ik. Liloo was immers maar voor 50% verantwoordelijk voor mijn verstoorde nachtrust. 'The Gang' was immers de kamer binnengemuisd. Ben je reeds wakker gemaakt door een handvol vlijmscherpe klauwtjes die zich plots in je tenen boren? Of een slordige anderhalve kilo kat die plots tussen je benen duikt? Ik wel, vandaar mijn rothumeur, ook. We hebben er ook een stuk of twee die telkens wanneer ze hun kakdoos aka kattenbak verlaten hartverscheurend miaauwen. Alweer wakker dus. Weet je wat? Ik ben klaar voor klein mannen. Ben er zeker van dat een baby in huis nog half zo erg niet is dan een viertal 'chatons'. Die het superbest stellen, by the way. Ze zitten volop in hun speelfase. 't Hele huis door rennen, overal opkruipen, overal tussenkruipen, overal achter kruipen, rollebollen over de vloer, alles laten vallen, testen of alles eetbaar is etc.
Wat heeft ons twee maanden terug toch bezield?

woensdag 27 april 2011

Reservoir Cats


Aanvetten maar, dat jonge grut. Namen hebben ze uiteraard nog niet, dus spreken we over Mr. Blue, Mr. Red, Miss Green en Agent Orange.

maandag 4 april 2011

We're A Happy Family

Hoe verdubbel je je dosis katten in één ruk?
Je begint met een vriendin te helpen verhuizen naar een gloednieuwe woonwijk. Vervolgens werk je tot een stuk in de nacht door om een nieuwe keuken zo rap als 't maar kan zijn af te krijgen - je hebt er geen idee van hoe hard een cirkelzaag kan galmen tussen nauwelijks afgewerkte appartementsblokconstructies, moet je beslist eens proberen, zet je vooral op 't terras om 't effect zo groot mogelijk te maken en 't stof binnen zoveel mogelijk te beperken. Vervolgens ga je pinten drinken om de geleverde prestaties boerend en schouderkloppend in te wijden. Dan neem je aanstalten om naar huis te gaan en blijft nog even natateren voor de ingang van 't gebouw. Je ziet een ordinaire straatkat, nog een, nog een en nog een. Een van die katten ziet jou en zet het op een miauwen. 'Miaoumiaoumiaou!' - 't zijn immers franse katten hier. Je begeeft je naar de bleiter, neemt haar in je armen 'RRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR
RRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR' en inspecteert haar anatomie: vier poten met elk vijf kussentjes waaruit als je'r op duwt telkens vijf kromvormige en vlijmscherpe nageltjes tevoorschijn komen, een staart die zowat driekwart van de lichaamslengte meet, twee driehoekige oortjes, een snuit met lange taaie snorharen, de afwezigheid van tandenparen boven- en onderaan, boos kijkende ogen, geen natte-honden-geur of geur van hondachtige excrementen, een kale anus en een zachte pels elders op het lenige lijfje: 't is dus geen konijn, hamster, cavia of hond maar wel degelijk een poes, felis noctua. En nog een kenmerk: noch honden, konijnen, cavia's of hamsters hebben de gewoonte het vreemde 'R'-geluid te produceren.
Vervolgens wrijf je over hem of haars buik en voel je aan hem of haars flanken: tepels zo groot als een pink en een flankbreedte die in de buurt komt van de halve staartlengte. Verdict: 't is een wijfjespoes en meer bepaald een zwàngere wijfjespoes! Wat zeg ik? Dat beest staat op ontploffen!
Vervolgens tast je naar de wijfjespoeshals om de hartslag te controleren en je ervan te vergewissen dat haar eigenaar er geen souvenir onder de vorm van een lang lederen attribuut met daaraan gekoppeld een aluminium busje heeft achtergelaten. Niet dus. Miljaardeu!!! Je zet de tijdbom in kwestie dus als de weerlicht neer. 'Miaoumiaoumiaoumiaou!!!'. Je neemt haar opnieuw in je armen 'RRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR'. Je zet haar weer neer 'Miaoumiaoumiaou!!!'. Je neemt haar dus opnieuw in je armen 'RRRRRRRR' en neemt haar mee naar huis. Je laat immers geen totaal verdwaalde en ontredderde zwangere poesvrouw zomaar in een onveilige buurt achter waar 't wemelt van bronstige katers die er niet voor zouden terugdeinzen haar voor de bevalling nog zesendertig keer te verkrachten, de smerige bloempotkakkers.
Thuis aangekomen sluit je vrouwlief op in de badkamer om contact met de vijf lokale bewoners nog een tijdje te vermijden. Je voorziet haar van kattenbak, voedsel, water en een droog nest en gaat eindelijk wel te rusten. Tot daar het enige wat je hoeft te doen, vanaf nu gaat alles vanzelf. Als je 's ochtends immers wakker wordt ga je in de badkamer niet één maar zes poezen vinden: de madam en haar vier donzige kattenjongen. Er rekening mee houdende dat je reeds vijf poezen hebt mag je dus concluderen dat je met één verkeerde beslissing als gevolg van een verkeerde ontmoeting op het verkeerde moment je effectief hebt verdubbeld.
Zo simpel als wat. Met de groeten van de fiere mama, de onbekende papa en de twee dommeriken die met een stevig probleem zitten genoemd 'Wat gaan we met al die katten doen?!'.



















Me mama daddy!!!

dinsdag 29 maart 2011

Sunset Over Wasteland



Deze beelden mag ik jullie echt niet onthouden, er is immers fantastisch licht deze ochtenden. Fantastisch trouwens, dat zomeruur. Ze moesten die kerel die dat heeft uitgevonden een standbeeld geven. Of een bak bier.
Gewoon een impressie van la 'Pwente Courte', een van de meest typische 'quartiers' van Sète en zowat de enige die echt z'n oorspronkelijk karakter heeft weten te behouden, zeggen ze. Het is een allegaartje van huizekes in alle kleuren van de regenboog, aanhangsels, koterij, rammelige aanlegsteigers, rommelige pontons en afval. En Sètois, ook dat nog, de enige echte, 'les dûrs de chez dûrs'. En katten. Kàtten dat daar zitten, 't schijnt zo'n zestigtal - geen wonder want er is zoiets als een zwerfkattenopvangcentrumpje met enkele goede zielen die instaan voor het voederen en bemoederen van dat ronronnend - wat een prachtig werkwoord is dat toch - volkje. Zolang ze ginds in de bloembakken schijten doen ze dat niet bij ons, zegt het bekende Chinese spreekwoord.
En vanmorgen kwam ik dus weer te laat op 't werk. 'Pris quelque photos, rien à foutre, vas te faire ...' zei ik tegen m'n patron. Zeg nu nog dat ik hier niet ingeburgerd ben ...