Please return it

Vreemd, hoe 't leven loopt. Nu ik zeeën van tijd heb om alles te doen behalve datgene wat me gewoonlijk wat geestesrust en simpele voldoening geeft - gepensionneerden van de kliffen smijten bijvoorbeeld, of manieren bedenken om 't Vlaamse vossenbestand in één week tijd te vertienvoudigen - komt er tijd vrij voor andere zaken. Beloftes nakomen die je maanden terug hebt gemaakt - ''k zal dat efkes rap voor u regelen' - maar die je nooit bent nagekomen. 'Weer geen tijd gehad'.
Je kent dat wel.
Vanmorgen heb ik bijvoorbeeld grote kuis gehouden in m'n verleden. De veeg erin. Wat heeft het immers voor zin al die krantensnipsels te blijven stockeren van die aanslagen die ik jaren terug pleegde? Al die goede bedoelingen die ik had met 't Vlaamse leefmilieu? Of al die studiecursussen uit het papieren tijdperk?
Als ik ooit nog wat over geodesie wil weten dan zoek ik wel op het net. Als ik ooit nog aan rurale geografie wil doen dan klop ik wel aan bij een vriend landbouwer.
Als ik ooit nog eens de sedimentologische gesteldheid van het Bajkalmeer wil onderzoeken dan vind ik zeker wat recente publicaties.
Als ik binnen enkele maanden de topografie van ons aanstaand domein moet opmeten klop ik wel aan bij een landmeter.
Als ik binnenkort uitleg nodig heb over een of ander biogeografisch of evolutionair getint onderwerp dan vraag ik het wel aan Célia.
Weg ermee, al die kilo's papier en harde mappen. Let's go digital.
Bladerend doorheen al die herinneringen uit het begin van de jaren '90 - de tijd van K's Choice, Cranberries, Nirvana, Guns N' Roses, Scabs en Will Ferdy - dacht ik onvermijdelijk terug aan de mensen die me in dat milieu omringden. Profs, assistenten, ondersteunend personeel, collega-studenten, collega-studenten die bleven, collega's met wie ik alle contact verloor. Een collega in 't bijzonder...
Vreemd, hoe 't leven loopt. Je stapt jaren samen op, deelt een hoop lief en leed. En plots, na de proclamatie, niets meer, de totale leegte. 'k Herinner me niet dat we elkaar tijdens de jaarlijkse reunies nog tegen 't lijf hebben gelopen. Ben er tenslotte ook maar een handvol keren heen gegaan. Nauwelijks.
Herinneringen. Handenvol. Citroenjenever. Saint-Amant-Tallende. Teenage Fanclub. Dranouter. Kriek in 't Kultuurkaffee. Een ontplofte kalorimeter - het een had een oorzakelijk verband met het ander. Fietsen doorheen Nederland. Wassenaar. Samen blokken. Nog meer citroenjenever. Samen buizen. The Posies. Shetland. Fair Isle. Ondergescheten worden door de stormvogels.
Dat schept een band, allemaal.
Enkele jaren terug gleed er een brief in de bus van m'n ouders.
Veel te laat geopend, uiteraard.
Een overlijdensbericht. M's papa.
'k Was er kapot van. De uitvaart was reeds voorbij...
Jaren waren verstreken. Op z'n moeilijkste moment stak m'n vriend z'n hand uit, en ik was zo begaan met m'n eigen beslommeringen dat ik de kans miste om hem en de zijnen bij te staan.
' 'k Moet hem schrijven' dacht ik steeds.
Om de zoveel tijd komt die gedachte weer terug - telkens ik TFC door de speakers ram, bijvoorbeeld. Sinds 2009. Alweer drie jaar geleden.
Er zijn een hoop dingen die ongezegd bleven. Een hoop levensgewandel dat moet worden uitgewisseld en ergens, érgens, is er een draad die we terug kunnen oppakken.
There's an upside.
There hàs to be an upside...

Knockin' On Heavens' Door

Volgende maandag. 20.00.
Guns N' Roses. L'Arena. Montpellier.
Alle groten zoeken Frankrijk op, dit jaar.
Je denkt toch niet dat ik dat wil missen?

Makin' plans...

Alweer zo'n beauty met een oeramerikaans accent... Love it!!!
Wegdromer 21 - Miranda Lambert

pas de soucis

alles gaat goed,
nu
vorige donderdag
werkongeval-
letje
grote stommiteit
grote gevolgen
dik gat
in m'n vinger
geboord
en warm dat
dat was
dat rode spul
een hele badkamer
ondergespetterd
pompiers
les urgences
gevoelloze vinger
bloc opératoire
vingerzenuw stuk
een hoop hechtingen
een hoop antibiotica
drie weken werkonbekwaam
een hoop administratie
een hoop vrije tijd
geen bricolage
geen kayak
geen tonijnen
geen autorijden, alhoewel
geen bier
maar wel
ochtendlopen langs de zeepromenade
tekenen, bloggen, kokkerellen
jammer
dat de tour pas over drie weken begint...

Dolores, waarom?

Ze deed het wéér verdomme!!!
The Cranberries in concert, uitgesteld tot 25 oktober...
Wat hééft dat mens toch???

Dat van dat blokske

' 'K zou daar een blokske achter steken' zei het oude ventje me onlangs, nadat hij aandachtig had bestudeerd hoe ik de wakke gemeenschappelijke deur van een 'bloc à boîte aux lettres' aka een brievenbussenhok had verwijderd - een van de klassieke interventies in mijn multiservicewereldje, naast sloten van brievenbussen en deurcilinders vervangen, 'deursluiters' regelen en vervangen, keukens en douches vernieuwen, deuren en ramen schaven en bijstellen en obussen uit de Groote Oorlog ontmijnen.
'Ge hoeft niet hier te blijven hoor' vertelde ik hem vriendelijk, 'als ik klaar ben kom ik wel een seintje geven!'
Een goede verstaander zou begrepen hebben: 'als ge hier nog lang op mijn vingers blijft kijken geef ik u een taart op uw bakkes, gij smeerlap!'.
' 'k Blijf liever hier' zei de hooimijt echter, 'zo gaat mijn dag sneller voorbij...'.
...
Ik begon op te warmen.
Niet reagerend zette ik de deur opzij, bestudeerde het kapotte scharniersysteem en vees hier en daar wat los terwijl pampermans elke beweging gadesloeg - zonder, daar ben ik zeker van, er ook maar één moer van te begrijpen.
Ik zette de deur terug in haar kader, zwetend daar bleek dat één hand méér geen luxe zou geweest zijn, en zette ze tijdelijk vast.
'Ik zou daar een blokse achter gestoken hebben' zei de stokvis.
Ik begon te koken.
En opnieuw negeerde ik z'n opmerking.
Ik keek, zocht naar een oplossing, haalde de deur opnieuw uit haar kader en begon een nieuw stuk te slijpen. Met zaag en wat vijlwerk had het ook gegaan, maar ik schepte er nu eenmaal een heimelijk genoegen in om doofmans op een beetje lawaai te trakteren.
Ik zette het nieuwe stukje vast in de kader, en op een gegeven moment begon ik in m'n gereedschapskist te rommelen op zoek naar een paar 'rondellen'.
Slecht teken, als ik begin te rommelen.
'Wat zoekt ge, een blokske?' zei de ostheoporosiet.
...
Ik ontplofte.
Ik verloor m'n controle - of toch bijna.
Ik had goesting om hem als een pissende kater in z'n nekvel te grijpen.
Hem als een lege fles van de kliffen te smijten.
Hem vervolgens achter m'n kayak te binden.
Om Grote Witte Haaien te gaan vissen.
Hem onder de hoofdpijp van de vuilwaterafvoer van de 'Pasteur' te binden - het hoogste gebouw - 12 verdiepingen - van Sète.
In 't weekend.
En vijf liter laxeermiddel 'vandastraf' onder hoge druk in de hoofdaanvoerleiding van 't leidingwater te persen.
Om dan de hoofdpijp van 't vuilwater boven kurkeikel's hoofd door te zagen.
SPLAAAAAAAAAATCHHHHHHHHHHHHHHHH!!!
Iedereen op de pot!!!
SWOOOOOOOOOOOOOSCHHHHHHHHHHHHH!!!
Go with the flow!!!
SCHWAGAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!
Plezier met de spier!!!
M'n wraak zou zo zoet kunnen geweest zijn.
In plaats daarvan echter,
Ramde ik de arme deur op haar plaats.
Schoot er de dikske vijzen in die ik maar kon vinden.
Veegde m'n spullen bijeen.
En liet het oude eenzame fossiel beteuterd, onbegrijpend en ontroostbaar achter.
In z'n gàt ja, z'n blokske...

Doggiedoggie

Copyright: http://www.royalcanin.ca/

Een boerderij met een hoop werk aan de winkel.
Een oude mesthoop.
Dartelende kiekens.
Flitsende zwaluwen.
Een enorme hangar.
Forse lappen grond.
Volle broden in de oven.
Grote flessen gueuze in de kelder.
Een muur vol gekliefd hout.
Een buur op tien kilometer.
Een vuur altijd brandend.
Australische herders.
En oude asielhonden.
We willen weg uit dit appartement.
ASAP!

Poessiepoessie

Een van de meest pakkende foto's die ik ooit heb gezien.
Wees gerust ma, dit merk is hier nog niet gesignaleerd...
http://www.thomaspeschak.com/kayak-great-white-sharks-/

Bier is kunst!

Dat ze nu nog eens durven beweren dat bierdrinkers geen kunstenaars zijn!
Gewoon heel diep in 't glas kijken...

Jupiler Tauro, een stier die op je tong pist...

Close encounters

Remember, wat ik een tijdje terug vertelde over tonijnen, dolfijnen en kwabalen? Neen? Zoek dan maar eens op trefwoord want je denkt toch zeker niet dat ik het nog eens ga herhalen?
M'n kwabaal- aka tonijnvislijn is eindelijk gearriveerd en dus zijn we die vanmorgen gaan testen. Oliegladde zee, stralende zon, prachtig visweer, op jacht naar de 'big kick' van veertig kilo samengebalde spier aan je vislijn. We zagen veel Kuhls's pijlstormvogels (vermoedelijk) die ons - dertig centimeter boven 't wateroppervlak - voorbijschoten, doelgericht naar onbekend, een paar Stormvogeltjes en ontelbare kwallen, maar geen tonijnen. Het wateroppervlak bleef roerloos. Geen makrelen, geen 'bonites', geen albacore. Niets, noppes de ballen. Net nu we eindelijk tot achter onze oren geëquipeerd zijn - 'k heb zelfs een Ikea snijplank op m'n kayak gemonteerd - viel er niets te beleven op die rotzee. Sta je dan speciaal daarvoor te vijven op en peddel je uren onder een bakkende zon en dan word je nog niet eens beloond.
We verveelden ons een ongeluk.
Tot even voor de middag.
Een eind verder 'au large' merkte ik plots grote donkere dingen aan de oppervlakte komen en weer verdwijnen. 'DOLFIJNEN!! VERDOMDE KLOTEDOLFIJNEN!' schreeuwde ik naar Pierre. Die reageerde met een serie overtaalbare uitdrukkingen en als twee gekken stoven we richting Tunesië. Zalig, zo door 't lint gaan, dit is léven! Vorige keer wilden we dolfijn en we kregen tonijn, deze keer wilden we tonijn en we kregen dolfijn. Dolfijnen miljaarde! Lees je 't goed??? Een uur lang volgden we de dieren - die zich helaas niet dichter dan twintig meter lieten benaderen en niet de moeite namen ons goeiedag te komen zeggen - en genoten hoe ze zij aan zij aan de oppervlakte kwamen, een hoop snot de lucht in spoten, weer onder doken, weer boven kwamen, nog maar eens spoten, uit 't water sprongen, er met een luide plons weer in doken, uiteraard, enzovoort - exact het gedrag dat je van hen verwacht, maar nooit durven dromen dit hier te kunnen meemaken. Mooimooimooi!
Close encounters op een zevental kilometer uit de kust. Die tonijnen krijgen we volgende keer wel te grazen...