Please return it

Vreemd, hoe 't leven loopt. Nu ik zeeën van tijd heb om alles te doen behalve datgene wat me gewoonlijk wat geestesrust en simpele voldoening geeft - gepensionneerden van de kliffen smijten bijvoorbeeld, of manieren bedenken om 't Vlaamse vossenbestand in één week tijd te vertienvoudigen - komt er tijd vrij voor andere zaken. Beloftes nakomen die je maanden terug hebt gemaakt - ''k zal dat efkes rap voor u regelen' - maar die je nooit bent nagekomen. 'Weer geen tijd gehad'.
Je kent dat wel.
Vanmorgen heb ik bijvoorbeeld grote kuis gehouden in m'n verleden. De veeg erin. Wat heeft het immers voor zin al die krantensnipsels te blijven stockeren van die aanslagen die ik jaren terug pleegde? Al die goede bedoelingen die ik had met 't Vlaamse leefmilieu? Of al die studiecursussen uit het papieren tijdperk?
Als ik ooit nog wat over geodesie wil weten dan zoek ik wel op het net. Als ik ooit nog aan rurale geografie wil doen dan klop ik wel aan bij een vriend landbouwer.
Als ik ooit nog eens de sedimentologische gesteldheid van het Bajkalmeer wil onderzoeken dan vind ik zeker wat recente publicaties.
Als ik binnen enkele maanden de topografie van ons aanstaand domein moet opmeten klop ik wel aan bij een landmeter.
Als ik binnenkort uitleg nodig heb over een of ander biogeografisch of evolutionair getint onderwerp dan vraag ik het wel aan Célia.
Weg ermee, al die kilo's papier en harde mappen. Let's go digital.
Bladerend doorheen al die herinneringen uit het begin van de jaren '90 - de tijd van K's Choice, Cranberries, Nirvana, Guns N' Roses, Scabs en Will Ferdy - dacht ik onvermijdelijk terug aan de mensen die me in dat milieu omringden. Profs, assistenten, ondersteunend personeel, collega-studenten, collega-studenten die bleven, collega's met wie ik alle contact verloor. Een collega in 't bijzonder...
Vreemd, hoe 't leven loopt. Je stapt jaren samen op, deelt een hoop lief en leed. En plots, na de proclamatie, niets meer, de totale leegte. 'k Herinner me niet dat we elkaar tijdens de jaarlijkse reunies nog tegen 't lijf hebben gelopen. Ben er tenslotte ook maar een handvol keren heen gegaan. Nauwelijks.
Herinneringen. Handenvol. Citroenjenever. Saint-Amant-Tallende. Teenage Fanclub. Dranouter. Kriek in 't Kultuurkaffee. Een ontplofte kalorimeter - het een had een oorzakelijk verband met het ander. Fietsen doorheen Nederland. Wassenaar. Samen blokken. Nog meer citroenjenever. Samen buizen. The Posies. Shetland. Fair Isle. Ondergescheten worden door de stormvogels.
Dat schept een band, allemaal.
Enkele jaren terug gleed er een brief in de bus van m'n ouders.
Veel te laat geopend, uiteraard.
Een overlijdensbericht. M's papa.
'k Was er kapot van. De uitvaart was reeds voorbij...
Jaren waren verstreken. Op z'n moeilijkste moment stak m'n vriend z'n hand uit, en ik was zo begaan met m'n eigen beslommeringen dat ik de kans miste om hem en de zijnen bij te staan.
' 'k Moet hem schrijven' dacht ik steeds.
Om de zoveel tijd komt die gedachte weer terug - telkens ik TFC door de speakers ram, bijvoorbeeld. Sinds 2009. Alweer drie jaar geleden.
Er zijn een hoop dingen die ongezegd bleven. Een hoop levensgewandel dat moet worden uitgewisseld en ergens, érgens, is er een draad die we terug kunnen oppakken.
There's an upside.
There hàs to be an upside...

Who'll Stop The Rain

Sète is verdomd mooi als 't regent. 'Les entrées maritimes', zoals ze dat weer hier noemen, doen me voor enkele ogenblikken vergeten dat we in SèteSeaSunSex-land zitten. Ze geven me 't gevoel voor even in 't noorden van Noorwegen, in Shetland of de Faroër te wonen.
Je hebt er geen idee van welke tintelingen er op zo'n prachtige druildag door m'n lichaam gaan. Mist en regen geven me rust, ontdek ik nu. Niet nodig een dokter te bellen, ik ben ok, no worries. Dagdromen hebben nog nooit iemand kwaad gedaan, toch? Tenzij je dagdroomt dat je droomt en je je dus enkel voor een auto hoeft te werpen om wakker te worden, uiteraard.
Beeld je in. Wat zou ik doen mocht ik werkelijk in de buurt van de poolcirkel wonen?
Ik zou 's ochtends heel vroeg met m'n honden - twee middelgrote 'batards' - naar een eilandje voor de kust varen en er een stevige wandeling maken. Genieten van de Papegaaiduikers, de Noordse Stormvogels en Zeekoeten, de Alken en Drieteenmeeuwen, de opkomende zon, het beuken van de golven tegen de rotsen, een kop warme koffie. Op de terugweg m'n fuiken controleren en de vangst van vorige nacht bovenhalen. Thuis vrouwlief wekken met versgebakken brood, koffie, zelfgelegde eitjes in de dop en zelfgemaakte konfituur. Een extra blok hout in de haard gooien, een piske gaan doen in de tuin en genieten hoe de rook traag uit ons houten huizeke de lucht in kringelt. Vervolgens m'n vissen gaan schoonmaken en de ingezouten filees op een houten geraamte te drogen hangen...
Soit, 'k zou zo nog een paar bladzijden kunnen doorgaan maar kom, 't is verstandiger om nog anderhalf jaar te genieten van het hier en nu, 't is immers misschien de laatste keer dat we aan de Middellandse Zee-kust wonen en door van elders te dromen werp je alleen maar een schaduw op het nu. Feit is dat ik me niet naar Vlaanderen zie terugkeren - hoezeer 't ook pijn doet als ik de Vlaamse Koersen zie. Als ik die mannen de Patersberg, de Oude Kwaremont en de Taaienberg zie opvlammen. 'Mijn' Vlaamse Ardennen...
Laat die regen asjeblieft ophouden, sebiet word ik nog depressief...

Who'll Stop The Rain...