Entrées maritimes

Nîmes, gisteren. Prachtige altocumulus kondigde de 'entrée' van een stevige 'entrée maritime' aan, in dit geval een koufront uit het zuidwesten. Stevige onweders met zware regenval wisselen zich af met rustige tussenpozen. Lentemoesson. De dames willen niet naar buiten. Binnenblijven. We gaan ons bezatten, dan maar. Alweer.

Technology won't save us

Gisteren kondigde Meteofrance de 'Alerte Rouge'-toestand af voor bijna de hele Languedoc-Roussillon, wat zeggen wil: als je niet echt buiten hoeft te zijn blijf je beter binnen. Hevige windstoten en slagregens afgewisseld met bijna windstille periodes zijn de laatste dagen gewone kost geworden. Voor de puristen: uiteraard is dit geen moesson, niets te maken met het fenomeen dat zich rond de Indische Oceaan afspeelt maar de effecten op de grond zijn nagenoeg dezelfde. Op minder dan een minuut is je jeansbroek straal doorweekt en staat het water in je schoenen. I did it, gewoon heel impressionnant! En zalig, want 't is hier nog steeds behoorlijk warm en dus voelt dat beetje regen aan als een verkwikkende Tahiti-douche. Alleen jammer dat al de andere regiobewoners dit soort weerfenomenen hoogst onaangenaam vinden en zich de pijpen van hun broek klagen over die 'temps de merde'. Iedereen depressief. Geen bikinidames dus die zich spontaan douchen in de straat maar Material Girls die hopeloos worstelen met hun paraplu.
Zucht, waar is die 'adventure-spirit' toch heen? De mensen leven niet meer mee met het weer, de aardbevingen, de vulkaanuitbarstingen en de sprinkhanenplagen. We zijn een bende materialistische klagers geworden die in paniek slaat als 't regent en een stukje van ons huis instort, als een stuifmeeltapijt onze wagen geel kleurt, als Boerenzwaluwen onze vensterbank beschilderen, als er mos groeit in ons gazon, of distels en brandnetels, als onze gsm het laat afweten, als er niemand reageert op onze Facebook-pagina, als ons virtueel Gallisch dorp door de Romeinen wordt platgebrand - hoezo nooit van 'Travian' gehoord? - als er bruin water uit de kraan komt, als er eenden in ons zwembad landen of als er enkele duizenden Spreeuwen de platanen in de avenues tot slaapplaats bombarderen. We zijn zo ontzettend afhankelijk geworden van alle materiële rommel dat we ons overlevingsinstinct en dat laatste restje link met de natuur stukje bij beetje aan 't verliezen zijn.
Jammer, maar mij niet gelaten, iedereen doet of laat wat hij wil. Zolang ze maar niet klagen als ik sardienen rook op ons terras, of slangen ontvel, of everzwijnhespen pekel, of met volle teugen geniet van vulkaanuitbarstingen op IJsland en Alertes-Rouge in de Languedoc...
Keep on rocking!

Through The Monsoon

Het regenseizoen is begonnen. Eindelijk! Niet zomaar wat mierengezeik maar echte 'drasj national', met echt water en rukwinden enzo en overstromingen en natte broek en verfrommelde ledematen en dat soort dingen. Eindelijk! En of ik er van genoten heb! Gisteren was ik toevallig eens op verplaatsing in 't bergachtige binnenland van Béziers en uiteraard stond er net die dag wat buitenwerk op 't menu.
't Begon met hevige wind en mist. Daarna de eerste druppels en in plaats van een lekkebekkend voorspel kregen we meteen de zware kalibers op ons hoofd. Of beter, op mijn hoofd want de schildersploeg hield het nog voor dat voorspel voor bekeken. Onder het mom van 'de verf wil niet drogen' - niet moeilijk met 95% luchtvochtigheid - sloegen ze 't - in hun ogen toch - verbluffende schouwspel gade van een nordist die al maanden geen druppel regen meer had gezien - Bretagne uitgezonderd. Bàkken vielen er uit de hemel. In een mum van tijd veranderden de straatjes van 't bergdorp in woeste bergbeekjes, geholpen door 't gegeven dat ondergetekende aardig wat snoeisel op de straat had gekeild, plantenafval dat meteen door 't wassende water werd meegesleurd en zich voor de ingang van een collector propte. Miljààrdeuh! Gevolg: collector kaputt. Gevolg: tonnen water die in ware Niagarastijl de straat op spoten. Prachtig! Het enige wat ontbrak was een muzikale omlijsting genre 'Ride of the Valkyries' van Wagner uit 'Apocalyps Now', een gebrek dat ik maar heb gecompenseerd door zelf m'n begeleiding te verzorgen. Singin' in the Rain. Only Happy When It Rains. Who'll Stop The Rain. Rain Down On Me. Rainig Men. M'n collega's snapten er geen ballen van. 'La Force De La Nature' is m'n nieuwe bijnaam. I like!
De hele dag door heeft het geregend. Geen droge vezel had ik 's avonds nog aan m'n lijf en weet je wat? Vanmorgen was 't wéér van dat! Is er iets mooiers dan 's ochtenstonds in 't donker naar 't werk fietsen terwijl de regen op je high-tech-waterproof-megadure-gore-texjas tokkelt? 't Zal het foetuscomplex zijn, wellicht. 'k Heb het bijvoorbeeld ook altijd 'vree wijs' gevonden in een tent te zitten terwijl 't buiten hondeweer is. Weten dat jij lekker in je yakproof cocon zit die zo vakkundig en liefdevol en met kennis van zaken is gezekerd dat er een orkaan voor nodig is om haar van haar plaats te krijgen. Tramontane die beukt tegen je schelpje van aluminium en textiel. Metaal dat buigt maar niet breekt. Textiel dat knarst maar niet scheurt. Touwen die fluiten maar niet worden losgerukt. En daar lig jij dan, soep met ballen te smikkelen met tucskes en chips en droge 'saucisse du terroir' en pastis enzo. Zàlig is dat! Remember Bart?
Soit, 'k vind dat een regenjack zo'n beetje 't zelfde effect geeft. Een heel klein beetje. Alleen had ik dat kledingstuk gisteren een beetje vergeten. Oeps, maar zalig was 't zeker.
Weet je wat ik dit weekend zeker ga doen? Kayakken! Met m'n kayakrok 'la jupe' en m'n regenjas. En m'n doradeharpoen, bij gebrek aan walvissen weetjewel.
Het water komt me nu reeds in de mond, al heeft dat misschien eerder te maken met een tand die zonet is ontzenuwd. 'Quelles racines balèzes!' complimenteerde de 'tubib' me. En BAF!! daar vloog de bazookaspuit in m'n onderkaak. De klootzak...

Who'll Stop The Rain

Sète is verdomd mooi als 't regent. 'Les entrées maritimes', zoals ze dat weer hier noemen, doen me voor enkele ogenblikken vergeten dat we in SèteSeaSunSex-land zitten. Ze geven me 't gevoel voor even in 't noorden van Noorwegen, in Shetland of de Faroër te wonen.
Je hebt er geen idee van welke tintelingen er op zo'n prachtige druildag door m'n lichaam gaan. Mist en regen geven me rust, ontdek ik nu. Niet nodig een dokter te bellen, ik ben ok, no worries. Dagdromen hebben nog nooit iemand kwaad gedaan, toch? Tenzij je dagdroomt dat je droomt en je je dus enkel voor een auto hoeft te werpen om wakker te worden, uiteraard.
Beeld je in. Wat zou ik doen mocht ik werkelijk in de buurt van de poolcirkel wonen?
Ik zou 's ochtends heel vroeg met m'n honden - twee middelgrote 'batards' - naar een eilandje voor de kust varen en er een stevige wandeling maken. Genieten van de Papegaaiduikers, de Noordse Stormvogels en Zeekoeten, de Alken en Drieteenmeeuwen, de opkomende zon, het beuken van de golven tegen de rotsen, een kop warme koffie. Op de terugweg m'n fuiken controleren en de vangst van vorige nacht bovenhalen. Thuis vrouwlief wekken met versgebakken brood, koffie, zelfgelegde eitjes in de dop en zelfgemaakte konfituur. Een extra blok hout in de haard gooien, een piske gaan doen in de tuin en genieten hoe de rook traag uit ons houten huizeke de lucht in kringelt. Vervolgens m'n vissen gaan schoonmaken en de ingezouten filees op een houten geraamte te drogen hangen...
Soit, 'k zou zo nog een paar bladzijden kunnen doorgaan maar kom, 't is verstandiger om nog anderhalf jaar te genieten van het hier en nu, 't is immers misschien de laatste keer dat we aan de Middellandse Zee-kust wonen en door van elders te dromen werp je alleen maar een schaduw op het nu. Feit is dat ik me niet naar Vlaanderen zie terugkeren - hoezeer 't ook pijn doet als ik de Vlaamse Koersen zie. Als ik die mannen de Patersberg, de Oude Kwaremont en de Taaienberg zie opvlammen. 'Mijn' Vlaamse Ardennen...
Laat die regen asjeblieft ophouden, sebiet word ik nog depressief...

Who'll Stop The Rain...