Who'll Stop The Rain

Sète is verdomd mooi als 't regent. 'Les entrées maritimes', zoals ze dat weer hier noemen, doen me voor enkele ogenblikken vergeten dat we in SèteSeaSunSex-land zitten. Ze geven me 't gevoel voor even in 't noorden van Noorwegen, in Shetland of de Faroër te wonen.
Je hebt er geen idee van welke tintelingen er op zo'n prachtige druildag door m'n lichaam gaan. Mist en regen geven me rust, ontdek ik nu. Niet nodig een dokter te bellen, ik ben ok, no worries. Dagdromen hebben nog nooit iemand kwaad gedaan, toch? Tenzij je dagdroomt dat je droomt en je je dus enkel voor een auto hoeft te werpen om wakker te worden, uiteraard.
Beeld je in. Wat zou ik doen mocht ik werkelijk in de buurt van de poolcirkel wonen?
Ik zou 's ochtends heel vroeg met m'n honden - twee middelgrote 'batards' - naar een eilandje voor de kust varen en er een stevige wandeling maken. Genieten van de Papegaaiduikers, de Noordse Stormvogels en Zeekoeten, de Alken en Drieteenmeeuwen, de opkomende zon, het beuken van de golven tegen de rotsen, een kop warme koffie. Op de terugweg m'n fuiken controleren en de vangst van vorige nacht bovenhalen. Thuis vrouwlief wekken met versgebakken brood, koffie, zelfgelegde eitjes in de dop en zelfgemaakte konfituur. Een extra blok hout in de haard gooien, een piske gaan doen in de tuin en genieten hoe de rook traag uit ons houten huizeke de lucht in kringelt. Vervolgens m'n vissen gaan schoonmaken en de ingezouten filees op een houten geraamte te drogen hangen...
Soit, 'k zou zo nog een paar bladzijden kunnen doorgaan maar kom, 't is verstandiger om nog anderhalf jaar te genieten van het hier en nu, 't is immers misschien de laatste keer dat we aan de Middellandse Zee-kust wonen en door van elders te dromen werp je alleen maar een schaduw op het nu. Feit is dat ik me niet naar Vlaanderen zie terugkeren - hoezeer 't ook pijn doet als ik de Vlaamse Koersen zie. Als ik die mannen de Patersberg, de Oude Kwaremont en de Taaienberg zie opvlammen. 'Mijn' Vlaamse Ardennen...
Laat die regen asjeblieft ophouden, sebiet word ik nog depressief...

Who'll Stop The Rain...

So far so good

't Leven gaat hier opnieuw z'n gewone gangetje - naar Sètoise normen althans. Het enige wat echt anders is dan een weekje geleden is 't gegeven dat sommigen je als 'ex-molenaar' aanspreken. Of 'ex-propriétaire d'un moulin'. Juist ja.
Willen jullie er nu eindelijk eens over zwijgen, beste fransozen? Ik heb dat hoofdstuk al lang, lang, afgesloten. Gedaan, streep eronder.
Vroeger, toen ik de molen net had gekocht - en eigenlijk ook al die jaren erna - werd en was ik 'die gast van die molen'. 'Da's zeker speciaal, in een molen wonen?' en 'Hoe is dat eigenlijk, in een molen wonen?' - hoe vaak heb ik die vragen niet gehoord. Na vijftien keer datzelfde vraagteken vervalt een mens in stereotiepe antwoorden. Degenen die me dierbaar waren stelden me de vraag niet meer, en met die vijfduizend anderen wou ik er gewoon niet over praten. 'Eens je je draai gevonden hebt is er helemaal niets speciaals meer aan' antwoordde ik dus meestal. De beeldspraak ontging de meesten, zelfs. Ik wou niet 'die gast van die molen' zijn. Ik was 'den bart'. Die 'ambrasmaker'. Die 'smeerlap'. Die 'koppigaard'. Niemand anders. Ik was dat voor ik de molen kocht en ik was dat allemaal nog steeds toen ik de molen had. Dus zweeg ik meestal over onze molen. Eens de mensen wisten dat ik in een molen woonde veranderde immers hun houding. Wel, ik had er een grondige hekel aan, aan hun - al dan niet goed bedoelde - interesse. Een welgemeende fuck you kregen ze'r gratis bij.
Célia wist in den beginne niet eens dat ik een molen had. In een molen geïnteresseerde deernen waren er immers genoeg. Om dus 't risico te vermijden dat ik een vrouwmens aan de haak sloeg dat meer interesse had voor die reusachtige penis die de molen eigenlijk was, in plaats van in de lul die hem bewoonde, had ik Célia dus wijsgemaakt dat ik in 'in een klein cabanneke ergens in les collines de Flandre' woonde. Dat moest maar volstaan. De verrassing was uiteraard compleet, toen ik vrouwlief op zekere dag moest tonen wat ik onder een 'cabanneke' verstond...
Soit, tot daar. En nu begint dat spelletje opnieuw. Dus, beste franstalige-in-een-molen-geïnteresseerden: zoek een boom met van die kromme gele dingen en ga meer eens lekker jullie buikje vullen. Ik heb er de mijne meer dan vol van. 't Is mooi geweest, maar 't is voorbij. We kunnen ons eindelijk met andere zaken gaan bezighouden...