There she goes

Anika, alweer onderweg.

Terwijl ik dus zoals eerder gesteld vierkant m'n botten afdraaide in Lille en wijde omstreken - ik probeer nu eenmaal onze lokale Halse uitdrukkingen levend te houden, want naast m'n interesse voor gezonde voeding, vogels, subglaciale bergstromen, beschavingen buiten ons melkwegstelsel, snelle sportwagens en The Walking Dead heb ik ook een gezonde belangstelling voor geografisch gebonden zegswijzen, en streekbieren, volledig terzijde - miste ik dus volledig de mid-najaarstrek. Ook reeds eerder gesteld.

Organby is één zaak, de oostelijke europese trekroute een andere.

Om een lang verhaal kort te maken: Anika & Paivi zijn uiteraard ook weer van de partij.

Paivi kwam begin juni in haar Finse zomerkwartier aan en hield het er minder dan twee maand later reeds voor bekenen. 

Op 31 juli vertrok ze opnieuw zuidwaarts.

Ze zit reeds in de Centraal Afrikaanse Republiek. 7.000km later.

Anika kwam enkele dagen vroeger toe dan Paivi en vertrok op 20 augustus, drie weken na Paivi.

Binnen enkele uren verlaat ze het Europese grondgebied en steekt ze de Bosporus over.

Ze zijn weer onderweg, onze meiden.

Geen idee of hun broedsels succesvol zijn geweest. Geen idee wie het met wie heeft gedaan en geen idee hoelang ze dit helse ritme nog zullen volhouden. 

Vermoedelijk heeft Paivi niet gebroed - komt ervan als je net te laat aankomt - en vertrok ze daarom zo vroeg.

Vermoedelijk heeft Anika wel gebroed - komt ervan als je op tijd aankomt - en vertrok ze daarom drie weken later.

Vorige woensdag trokken de laatste Bondrées door in Organbidexka.

Binnen enkele dagen vind je tussen Gibraltar, Istanbul en de Noordkaap geen enkele Wespendief meer.

Ze blijven me verbazen, elk seizoen weer.

Paivi, opnieuw naar Zuid-Afrika?

Wegdromer 116

Nog 9 jaar, in werkelijkheid.
En dan gaan we iets anders doen.

This pain will last for ever.
Haha.

Two More Years - Bloc Party

No pain no gain

Een van m'n favoriete manieren om een blogpost te starten is 'Terwijl de' gevolg door 'zit ik'. 

Werkt altijd. Instant succes. Honderden likes, uitnodigingen in poupulaire praatshows en nominaties voor de Gouden Kerkuil. 

Terwijl de, gevolgd door zit ik.

Dus, terwijl de eerste Kraanvogels sinds vorige woensdag over Organby trekken - zo vroeg, miljààrde - zit ik - zoals het een kleine zelfstandige betaamt, tot over m'n oorpluimpjes in 't werk.

Op 't einde van de maand naar Baskenland trekken om er met m'n brasvrienden het einde van het telseizoen te vieren zit er dus hoe langer hoe minder in.

Goed, eerlijk, ik wéét dat ik er niet heen zal gaan, maar toch hou ik dat eventueelpoortje toch maar open. Zonder hoop is een mens immers niets. Een schapenstront op een steile bergflank. Stabiel zolang hij versgescheten en dus vochtig is, maar klaar om naar beneden te rollen eens mooi zongedroogd.

Tenzij hij opnieuw ondergescheten wordt, uiteraard.

Soit. Vandaag mocht ik eindelijk m'n eerste grote trekmoment van 't jaar beleven - op die manier verwoord komt dit toch wel heel ongemakkelijk over - toen een Zwarte ooievaar zomaar over de 'national' tussen La Bassée en Lille trok. We kwamen net terug van de biomarket - zelfs de biosupermarkt is hier 's zondags open, een actieve zelfstandige heeft immers tijdens de week geen tijd voor zulke futiliteiten.

Soit bis, we reden op de weg, ik riep 'STOPPEUN' en Célia zette zich braafjes langs de kant. 

Goed, de werkelijkheid was uiteraard lichtjes anders. Nevermind. 

Een Zwarte ooievaar klom moeizaam steil boven ons hoofd naar hogere luchtlagen en maakte ons tien minuten lang heel warm vanbinnen.

En heel leeg daarna. 2015 is het eerste jaar in jààren dat ik de najaarstrek volledig misloop. 

Op die ene Zwarte ooievaar na.

In plaats daarvan bouw ik badkamers en verbouw studio's, vervang ik sloten en schaaf deuren, verf plafonds en vervang kranen, trek ik electriciteitsleidingen en herstel rolluiken.

Honderd euro hier, 80 euro daar, 9.000 euro ginder, 300 euro elders en 190 euro morgenvroeg. Geen geheimen, m'n omzet moet op 't eind van 't jaar toch worden gepubliceerd. 

Kleine beetjes en af en toe een grote vis. Heel trevreden klanten vaak, zeer tevreden klanten meestal, ontevreden klanten... nog niet, gelukkig maar.

Organby versus eindelijk op ons eigen benen staan, onze eigen boontjes doppen, het gevoel hebben dat we zijn waar we altijd al hadden willen zijn.

Eerlijke deal, toch wel. No pain no gain - ook al zijn er de voorbije dagen reeds meer dan 2.000 Kraanvogels over de Pyreneeen getrokken.

Miljaarde toch...

Wegdromer 115

Nog een cover - om het af te leren.
Deze keer moet Imagine Dragons eraan geloven...

Radiocative - Madilyn Bailey

Wegdromer 114

Taylor Swift revisited.
Heel pruimbaar.

Bad Blood - Ryan Adams

Wegdromer 113

Dit land zit echt vol verrassingen.
Bretoense punk metal. Je moet het horen om te geloven.
Dranouter, trek jullie onderbroek maar op volgend jaar...

Dans Gwadek 2 - Les Ramoneurs De Menhirs

Nevermind

Vannamiddag mocht ik voor een klant wat meubelgerei uit z'n pas verworven studio verwijderen.
Ook dat is multiservice - een trafic heeft immers meer laadruimte dan een cliootje - en als men mij morgen zou vragen een panda van het ene bamboebosje naar het andere te vervoeren dan zou ik dat ook doen - euros zijn euros.
Soit, dat meubelgedoe op zich was een zuiver stuk onversneden non-evenement, uiteraard, tot ons oog viel op een hoop brol die zich onder een van de bureaukasten bevond. Twee cassettes, een discette en een telefoonkaart.

Twee cassettes, een discette en een telefoonkaart!

We stonden er allebei met grote ogen naar te gapen.

'Kan je geloven dat wij deze rotzooi ooit zelf nog hebben gebruikt?' vroeg ik aan m'n klant.
Het voelde alsof we net een tijdcapsule hadden opgegraven.
Die vier stukjes plastic waren hi-tech, zo'n 25 jaar terug. Wij hebben ze immers nog gekend, die casetterecorders, die discettes met een waanzinnige 1.5Mb stockageruimte en die veel te krap bemeten telefooncellen.
Vijfentwintig jaar terug, slechts. 
Het mooiste moest echter nog komen. Wat op de eerste casette stond was een misterie, maar op de tweede stond heel duidelijk de lading vermeld 'Nevermind - NIRVANA'.
Ongelooflijk. Dit was écht reizen in de tijd.
Het album kwam uit op 24 september 1991. Exact 24 jaar geleden. En wij vonden het onder een bureaukast.
Nu ben ik er zeker van dat élke veertiger het album op casette heeft, ergens, in een doos bovenop de doos met vinylplaten, en onder die met cd's.
Maar toch, zomaar uit het niets met dit stukje oertijd geconfronteerd worden doet toch wat met een mens.
Het album zit reeds klaar in de wagen voor morgen.
In de mp3-speler.
Kurt Cobain moest het geweten hebben...

Om het af te leren

Wegdromer 112

Altijd fijn om een nummer te herontdekken...

These Days - Foo Fighters

Geachte heer

Zoals u wellicht reeds hebt vernomen is de interventie van gisteravond bijzonder slecht verlopen.

Uw klant heeft me min of meer verplicht van z'n zelfgestookte calvados te proeven en geheel tegen m'n professionele ethiek zijn we, zeg maar, zwaar beginnen zuipen.

Toen uw klant - en tevens beste vriend - me echter vertelde dat hij praktiserend katholiek én jager was heb ik me niet kunnen beheersen, waarvoor m'n oprechte excuses.

Uiteraard had ik nooit z'n moeder mogen beledigen en was de opmerking over z'n corpulentie wellicht misplaatst.

En zijn z'n kinderen wellicht begaafder dan het gemiddelde.

Ik hoop echter dat dit hele voorval in z'n juiste context mag worden geplaatst en dat dit geen noemenswaardige invloed zal hebben op onze professionele relatie.

Voor wat het waard is: de herstelling van de tuinkapel zal volledig door de firma worden gedragen.

En het slot, waarom het in wezen allemaal te doen was, functioneert uiteraard opnieuw prima - zonder dank.

Hoogachtend,

Bart Goemaere - Bricobart sarl

Niets zo fijn als je verzekeraar van 's ochtends vroeg de stuipen op 't lijf te jagen.
Alsof ik die firma alleen maar zou opgericht hebben om m'n boterham te verdienen...

Here undo rusty k

En toen waren ze weg. 

Ineens.

Een tiental dagen hebben we genoten, van die drie nieuwe vogeltjes in onze stal.

Tien dagen vol gebedel, eerste testvluchtjes, meer gebedel, hogere verkenningsvluchtjes, minder gebedel, wild gespeel over en tussen de gebouwen en hoog boven de weide, nog één keertje slapen in hun oude nest, luid gekwetter hoog in de lucht vanmiddag en plots, deze avond, een immense leegte.

Ze zijn vertrokken, onze boertjes.

Nauwelijks uitgevlogen, en nu reeds onderweg naar hun winterkwartier in de Sahel.

Intriest ben ik. 

En bang, ook, een beetje. 

En nieuwsgierig, nu reeds, naar volgend jaar...