Bier en wafels

't Is fijn weer even in 't noorden te zijn. Even goeiedag zeggen en verjaardagsfeesten met onze tweede familie in Le Nord - bienvenue chez les Chti's - en vanaf morgen ben ik weer voor tien daagjes een Horebekenaar. Als er een moment niet mag gemist worden in Casa Molina dan is het wel de Ronde van Vlaanderen, en zolang de molen van ons is zal deze sportieve hoogmis in situ worden meegemaakt. Een grote flatscreen, een bak Ename, veel volk op straat en een helicopter boven de tuin, dat is de Ronde. Dit jaar gaat er, net zoals alle andere jaren, een weekje lenteschoonmaak aan vooraf: haagscheren, onderhoud van de molenromp en preventief behandelen van het houtwerk, en dan kan de Reus er weer voor een jaartje tegen.
'k Ben er trouwens nog niet in geslaagd om onze franse vrienden warm te maken voor het koersgebeuren, maar als ik me 's zondags aan 't wafelenbakken zet liggen ze aan mijn voeten en eten ze uit mijn handen. Letterlijk dan.'k Heb hen immers geconfronteerd met de wafels op mijn grootmoeders wijze en 'les gauffres d'Erika' zijn hier in de hoofdstad van Frans-Vlaanderen sinds vorig jaar een begrip geworden - waarmee ik hen meteen een stukje van hun oud-Vlaamse cultuur heb teruggegeven...

Terug naar Mc Gyver

'k Heb m'n gedachten graag op een rijtje, wanneer ik een blogbericht post. In periodes van interne seïsmische onrust zal je me dus niet gauw achter m'n scherm zien kruipen. 'Ben je 't leven daar in la douce France al een beetje gewoon?' wordt me vaak gevraagd.' 't Is daar toch een ander tempo dan hier hé?', durven ze'r dan nog aan toevoegen. Yeah right, denk ik dan. Misschien als je gezond en gepensionneerd bent en als je huisje is afbetaald, dan gaat het leven wellicht z'n kabbelend gangetje en volstaan een glas rode wijn, een baguette, een stuk schapenkaas en een handvol olijven om je perfect gelukkig te voelen. Als je echter een windmolen te koop hebt, je werkloosheidsuitkering van november-december-januari nog steeds niet is uitbetaald, je nog een aantal verplichtingen in Vlaanderen wil nakomen, een krediet én een huur moet afbetalen, de lokale arbeidsmarkt oververzadigd is, elke wijnrank die eventueel kon of mocht gesnoeid worden is kortgezet en zowat de halve stad ofwel met z'n hoofd in een emmer woont of met z'n gat over de pot zit gedrapeerd vanwege de zoveelste buikgriepepidemie, dan liggen de kaarten lichtjes anders. Neem dat 'rustige leven' dus maar met een stevige schep zeezout. 't Leven is hier niet minder stresserend dan in 't noorden. Voorlopig toch. Maar weet je, klagen is een woord dat ik uit m'n woordenboek heb gescheurd. Problemen bestaan niet, er zijn alleen maar oplossingen.
Enkele voorbeelden. Na maandenlang aandringen en geduld veinzen komt er eindelijk schot in m'n arbeidsperspectief. M'n dossier bij de lokale VDAB, alias de Pole Emploi, is eindelijk compleet en daardoor zal heel spoedig m'n uitkering voor de drie maanden non-activiteit worden uitbetaald. Niet dat de Franse administratie trager of onkundiger is dan de onze - 'k herinner me nog heel goed welke lijdensweg 't is geweest om iemand met de Franse nationaliteit in Vlaanderen een rijbewijs te laten halen - 't Is hier gewoon anders en als je'r niet middenin zit weet je niet in welke valkuilen je zou kunnen donderen. 'k Heb echter 't survivalparcours zonder al teveel kleerscheuren en bloedverlies afgelegd en over dit themaatje zal ik nog eens een apart bericht posten. 't Kan de toekomstige gettolafrancers alleen maar een grote stap vooruit helpen.
Er heeft nog een andere positieve arbeidsgerelateerde aardverschuiving plaatsgevonden, een tiental dagen terug. 't Begon met een telefoontje. 'Of 't waar was dat ik werk zocht in de bricolagesector?' en of 't me niet interesseerde om eens kennis te komen maken. Dat was veruit 't beste telefoontje dat ik de laatste maanden vanuit Frankrijk had gekregen. Aan de lijn hing de patron van een bedrijf gespecialiseerd in schoonmaken, verven en 'multiservices'. Voor dat laatste luik bleken ze op zoek naar iemand die niet echt gespecialiseerd is in een of andere tak, maar handig is op zowat alle niveaus en goed z'n plan kan trekken in situaties die niet uit 't boekje komen. Iemand die graag trots is op z'n werk en de zaken serieus aanpakt. Ook iemand die ze kunnen vertrouwen wanneer ze hem alleen op een klus afsturen. Een hoop vereisten die blijkbaar bijzonder schaars zijn in deze regio of zoals een vriend me ooit zei: gasten zoals jij kunnen hier goed hun boterham verdienen. Wat ze zochten was dus een soort Mc Gyver, mijn grote idool uit m'n jonge jaren. Zelden een sollicitatiegesprek gevoerd dat me zo op 't lijf was geschreven. Van 't een kwam 't ander en 'k ben dus reeds een tijdje op proef en vul m'n dagen met korte interventies: sloten herstellen, badkamermeubels installeren, appartementen uitbreken, gyproc zetten, waterleidingen herstellen of herleggen, boobytraps plaatsen, mitrailleurs op pick-ups monteren etc. Pleisteren en verven nemen de collega's voor hun rekening. Een droomjob. Voor mij toch. Heel afwisselend, heel creatief en heel leerrijk - en met de Leatherman die m'n vader me ooit kado gaf los je de helft van de werken op. We zijn eindelijk terug vooruit aan 't gaan...

Mea culpa

Beste blog. 't Spijt me heel erg dat ik gedurende meerdere weken geen aandacht aan jou heb besteed. Weet echter dat je bijna elke dag in mijn gedachten bent geweest en dat ik me een beetje heel erg schuldig voel, 'k ben immers tamelijk op jou gesteld en 't doet me pijn jou zo lang eenzaam en alleen op een stukje metaal ergens ver weg tussen miljoenen onbekende sites te hebben gelaten. Hopelijk was 't er niet te koud, daar in je ondergrondse bunker diep in de Rocky Mountains, of onder een of andere wolkenkrabber in Manhattan, of waar de server die jou als cocon dient zich ook moge bevinden...
Misschien moet ik m'n ontrouw maar eens goedmaken. Zal ik jou een naam geven? Als zelfs de eerste de beste ordinaire gps er een krijgt, waarom zou jij dan gedurende al die tijd naamloos moeten blijven? Hoeveel mannen doden immers de eenzame weg naar 't werk niet door 't substituut van een vrouwenstem die hen zegt waarheen ze moeten gaan? Of compenseren het gebrek aan huiselijke autoriteit of kartografische onkunde niet door vrij en zonder vrees hun vrouwelijke gids uit te kafferen voor al wat stout en vuil is in deze wereld?
Corinne, Aurélie of Françoise lijken me wel wat. Alleen, 'k denk niet dat Célia zo'n blijk van intimiteit zal appreciëren. 'Zit je weer op Corinne?' is een vraag die ik ten allen tijde wil vermijden. Too much too risky. Laten we dus gewoon maar goede maatjes blijven, jij en ik. Enkele weekjes radiostilte drijven ons heus niet uit elkaar...

Madeliefperspectief

Prikkelende ogen, tintelende wangen en pijnlijke knieën, dat krijg je van een hele dag druiven snoeien. Van een hele week druiven snoeien, eigenlijk. ’t Weer was immers prachtig en de ‘viticulteurs’ hebben tot circa half maart tijd om hun struiken klaar te zetten voor het seizoen 2010, anders wordt de sapstroom te fel en wordt het een smeerboel op de struiken. Vermits Bart niet alleen parket kan leggen, muren metsen en pleisteren, plinten zetten, verven, loodgieterijen, hout en staalconstructies bouwen (niet speciaal in die volgorde) maar ook met een snoeischaar overweg kan werd hij dus ook gevraagd om een tandje bij te steken op de lokale terroirs: kort zetten die handel. ‘k Breng dus ’t grootste deel van m’n dag op m’n knieën door en dat straatmadeliefsperspectief zorgt ervoor dat je ’t landschap met andere ogen gaat bekijken.
De meeste terroirs aka wijngronden hier bestaan uit Oligocene mergels. Bij wijn gelden de drie t’s: de druivensoort, de zon en de terroir. De juiste druif in de juiste streek op de juiste plaats zijn de ingrediënten voor een goed wijntje. Mits door de juiste handen behandeld, uiteraard. Tot zover mijn wijnkennis. Voor de niet-geografen en Oligoceenmergelspecialisten: Oligocene mergel staat voor een klei-leemachtige grond die veel kalk bevat (zowel opgelost als onder de vorm van schelpfragmenten en brokken kalksteen) die geweldig aan je schoenen plakt als ’t een beetje begint te regenen. Deze mergel werd afgezet in een ondiepe zee (in het Oligoceen, zo'n 30 miljoen jaar geleden) op een moment waarin het Centraal Massief (dat net ten noorden ligt) langzaam werd opgeheven doordat Afrika tegen Europa aan 't duwen was (beter bekend als de vorming van de Alpen). Voor de geografen en andere geopuristen: opmerkingen kan je plaatsen in het luikje ‘Reacties’ onderaan dit artikel. De Oligoceentijd was dus een geweldige tijd. De zeeën die tientallen miljoenen jaren grote delen van Frankrijk hadden overspoeld trokken langzaam weg en in hun kielzog lieten ze hun sporen achter onder de vorm van dikke afzettingen. Je vindt dus rijkelijk veel fossielen in die mergel, gaande van grote oesters tot ‘wulkachtige stekelschelpen’ zoals ik ze noem.
De mergel vertelt echter nog een ander, zowaar even fascinerend, verhaal. Je vindt er immers ook heel veel menselijke sporen in terug. Geen beenderen uiteraard (nog niet) maar wel sporen die getuigen van werkmanskunst: jachthulzen (helaas, heel veel zelfs), scherven (keramiek, porselein, loodglas, gekleurd glas en zowaar een keramieken stekker uit Edison's tijd), een halfvergane lederen handschoen, metaal (een oude munt, een halfvergane gesp, een stuk van een dikke oude houtboor, een zware spijker) etc, en dit alles op een schamele hectare grond. Ik ben er zeker van dat historici ons aan de hand van al dit materiaal heel wat over de streek zouden kunnen vertellen, gaande van de Romeinse tijd (Sète was immers een belangrijke handelshaven) tot nu. Alles ligt er nog, maagdelijk onaangeroerd. Op een handvol fossielen en het muntje na. De eerste heb ik voor me liggen, het laatste heb ik aan de eigenaar van de grond en dus mijn loonschieter kado gedaan. De historici in kwestie zouden ons wellicht verhalen vertellen in de trant van ‘dit muntje is wellicht verloren door een Romeinse handelaar die met zijn rijk gevulde zakken met een ezelskaravaan van Sète naar Gallia trok, terwijl de gebroken gesp wellicht is verloren door een stoutmoedige Frank die, achternagezeten door de vader van zijn aanstaande, met zijn broek halfopgeknoopt het hazenpad heeft moeten kiezen, terwijl de eerste de ene pot na de andere tegen zijn schedel mikte’. Ik verzin maar wat. De spijker komt wellicht rechtstreeks uit Jeruzalem en de houtboor uit Betlehem, terwijl de jachthulzen wijzen in de richting van de ETA. Je merkt het, een terroir kan ons een heleboel vertellen. Over de wijn zal ik ’t een andere keer wel hebben, maar ik kan je wel reeds verklappen dat deze terroirs heel fruitige wijntjes opleveren…

Rondekoorts

En nu even serieus. 'k Heb zonet m'n eerste sportieve voornemen van dit jaar volbracht, zijnde de Mont St. Clair bedwingen met de fiets. Weet je, Sète is niet meer of minder dan een kalksteenbult die uit de zee steekt en in 't noordoosten en zuidwesten met de rest van 'l'hexagone' aka 't vasteland is verbonden. Vanop afstand heeft de stad veel weg van een schildpad, maar sommigen menen er de rug van een walvis in te zien. Vandaar ook dat de naam van de stad volgens één van de mogelijke etymologische verklaringen zoveel betekent als 'walvis'- de Cetacea zijn immers de walvisachtigen.
De klare bult bedwingt dus het panorama van de stad en met zijn slordige 180 meter te beginnen vanaf zeeniveau vormt hij een onweerstaanbaar sportief doelwit dat erom vraagt met alle mogelijke wapens bestookt te worden. Marcheren, lopen of fietsen, eraan moet hij. Vandaag was 't dus fietsen. Uiteraard koos ik de no-nonsens-benadering: zo weinig mogelijk kilometers, zo snel mogelijk stijgen. Kleine plateau vooraan en flirten met de grootste achteraan.
Nu goed, na afloop moet ik concluderen dat die hoop kalksteen goed te doen is. Piece of cake. Liever de Mont St. Clair dan de Muur. En liever de Muur dan de Koppenberg. En liever de Koppenberg dan de Patersberg. Dus, liever de Mont St. Clair dan de Patersberg. Deze laatste is immers een stuk korter in afstand, maar bekleed met de meest onregelmatige kinderkopjes van de Vlaamse Ardennen. De Patersberg, dàt is afzien. Eigenlijk is de Mont St. Clair zoals de Berendries - mooi geasfalteerd, alleen een keer of drie, vier langer. Het enige wat je moet doen is gewoon blijven trappen. En doseren, vooral doseren.
't Is voorjaar, de klassiekers komen eraan. Zelfs in Zuid-Frankrijk heeft de Rondekoorts me reeds te pakken gekregen...

Meteofrance

'k Weet niet of ik er goed aan doe om dit bericht te posten, maar 'k ga mezelf dit plezier toch niet ontgunnen. Gewoon uit slechtheid dus.

't Zonnetje schijnt
't Is zo'n 12°C in de schaduw
Een goeie 22°C erbuiten
't Zeewater is blauwgroen
De lucht is alweer stomblauw
Er staat een zacht windje uit 't zuidwesten
En er was geen volk op 't strand

En hoe is 't ginder?

If I Had A Rocket Launcher

Soms gaat een dag helemaal fout, zo fout dat je je moet inhouden om je niet helemaal te laten gaan omdat je weet dat 't toch maar een droom is. Nog nooit meegemaakt? 'k Zal 't even uitleggen. Vorige maandag - 8 februari - begon eigenlijk reeds op zondag ervoor. Die avond hadden we immers naar een licht verteerbare film gekeken met Mel Gibson (Lethal Weapon, We Were Soldiers, The Patriot, Braveheart etc.) en Helen Hunt (Twister, As Good As It Gets). 'What Women Want' was de film, een historie waarin een vent wordt geëlectrocuteerd in z'n bad - met een haardroger, uiteraard - en in plaats van gewoon dood te zijn ontdekt dat hij plots de gedachten van het vrouwvolk kan lezen. Interessant concept, best een leuke film. Moraal van de plot: wees verdomd blij dat je hun gedachten NIET kan lezen maar tot daar, ik ben geen filmcriticus.
Had ik toen geweten dat ik 's maandags ook op electriciteit ging worden getracteerd dan was ik wellicht 's morgens braafjes in m'n bed blijven liggen. Goed, die dag had ik een afspraak voor een volgende bricoleerklus, om tien uur 's morgens. Vermits er echter op dat gegeven uur niemand thuis was liet ik een boodschap achter met de mededeling dat ik een toertje ging doen en dat ik een uurtje later wel es zou terugkomen. De afspraak was in het dorp Montbazin en vermits net ten noorden daarvan een uitgestrekt ruig kalksteengebied ligt - de 'Montagne de la Moure' - wou ik van de gelegenheid gebruikmaken om er een wandelingetje te maken - Never Stop Exploring. 't Zonnetje scheen, staalblauwe hemel, nauwelijks wind die de blaadjes van de steeneiken beroerde, berekoud, prachtig wandelweer. Op een gegeven moment hoorde ik de zang van een boomleeuwerik. Benieuwd om die vogel van korterbij te zien dook ik de brousse en wat zag ik plots liggen aan de voet van een eik? Een verroest jachtmes. Gezien de staat waarin het zich bevond lag het er wellicht reeds vele vele jaren. Vermoedelijk ooit verloren door een jager. Nu is de kans om zo'n ding te vinden wel erg klein en dus kneep ik mezelf een eerste keer in m'n arm om me ervan te vergewissen dat ik dit toevallig niet aan 't dromen was. Als bleek dat ik effectief droomde liet ik het liggen, anders nam ik het mee. Niet dus, dus 't mes verdween in m'n zak en toen ik terug aan de wagen kwam stak ik het in het handschoenkastje. Op weg naar m'n afspraak zag ik echter plots van heel ver blauwe figuurtjes langs de weg. M'n eerste idee was dat het om vreemd geklede lifters ging maar in plaats van knappe Skandinavische godinnen ging het om motards van de gendarmerie. Iepe iepe iepe, raampje naar beneden, goeiendag hoe is 't en dat soort dingen, 'Meneer u hebt zonet een stopbord genegeerd'. Miljaarde, daarvoor moest ik dus langs de kant. 'Ja èn, ik heb toch braafjes voorrang gegeven en gekeken of de baan vrij was?' antwoordde ik. 'Niks daarvan, u bent niet gestopt en bent gewoon doorgereden, uw papieren alstublieft'. Nondenondenonde sakkerde ik binnenskamers, die papieren zitten toch wel op dezelfde plaats als dat jachtmes zeker? Als meneer in de flikker krijgt dat ik met een verboden wapen rondrij dan zou het best niet bij één overtreding kunnen blijven. Tegelijkertijd kneep ik mezelf een tweede keer in de arm want als bleek dat ik toch aan 't dromen was dan was dit dé kans om me eens ongegeneerd te laten gaan. 'k Zag het al voor me. In plaats van m'n papieren te nemen startte ik de wagen en reed die drie wannebee's enkele meters het wijnveld in. Vervolgens draaide ik de benzinedop van hun moto's, stak een zakdoek in de tank die ik vervolgens aanstak en liet vervolgens die drie blauwe rijwielen de lucht in vliegen - na erop geurineerd te hebben uiteraard. Alles werd uiteraard op film opgenomen en via Youtube werd ik een superster. Snel keek ik ook even naar de achterbank om te verifiëren of er soms geen raketwerper op lag, in dromen kan immers alles. Niet dus, m'n arm deed pijn. Dit was reality. Ik werd niet wakker en er was helaas geen raketwerper. Om een lang verhaal kort te maken: 90 euro heeft die grap me gekost. 'Nog een geluk dat je niet de franse nationaliteit hebt want anders had je vier punten minder op je rijbewijs gehad' voegde superflik er nog aan toe. In Frankrijk geldt immers het rijbewijs met punten. Een zware overtreding kost je een boete en vier punten. Je hebt er twaalf in totaal. Speel alle punten kwijt en je mag je theoretisch én je practisch rijexamen overdoen. En rijlessen volgen. Weet je, dit was de eerste keer in m'n leven dat ik blij was dat het woord 'Belg' op m'n identiteitskaart stond.
De dag was echter nog verre van gedaan. 's Namiddags wou ik me een beetje afreageren en niets beter daartoe dan wat houtbewerking. 'k Ben me immers aan 't toeleggen op 't maken van boemerangs uit natuurlijk gekromde takken, zn. 'natural elbow boomerangs'. Je zoekt een tak met de juiste kromming, zaagt hem af, schaaft hem een eerste maal ruw, laat hem een paar maanden drogen en vervolgens schaven en schuren tot je de juiste vorm hebt. Prachtige hobby die zowel creativiteit als stielkennis vereist. Plots, een luide knal en een lichtflits in m'n handen. Was ik toch los over de draad van de machine gegaan zeker, de electriciteitsdraad was gewoon de machine in gedraaid... Bibberend legde ik de machine opzij. 'Ofwel ben ik dood en zit ik in een nieuwe parallelle dimensie, ofwel ben ik toch aan 't dromen, ofwel ben ik dat niet en heeft de differentieelschakelaar me gevrijwaard van electrocutie', dacht ik. Ik kneep dus een derde keer in m'n arm - die nu trouwens echt blauw begon te zien van al dat knijpen - en weer werd ik niet wakker. Plots dacht ik aan Mel Gibson. 'En als ik nu ook es de gedachten van de vrouwen kon lezen?'. Geloof het of niet, maar ik ben echt de straat op gegaan om deze hypothese te testen. 'k Ga niet in detail gaan maar 'k moet helaas, of gelukkig, constateren dat ik nog steeds dezelfde bart goemaere ben. Weliswaar voorzichtiger met schaafmachines dan een paar dagen geleden, maar voor de rest nog steeds dezelfde, denk ik.
Zomaar een maandag, in Le Sud...

Off the record: what women want? Een man die anders is dan alle andere, om hem eens ze hem aan de haak te hebben geslagen helemaal te veranderen ;-)

Lebensraum

Je gaat het niet geloven, maar ik ben zowaar aan 't werk! De sfeer op de werkvloer is ontzettend goed, m'n baas fantastisch, de werkomgeving super, het werk zelf op m'n maat geschreven, het loon eerlijk en de afstand erheen een peulschil. Wat kan een mens zich op professionneel vlak meer wensen? Je moet immers brood verdienen niewaar, zelfs als je in Zuid-Frankrijk woont en de klassieke baguette lichter is dan PU-schuim. Voor dat laatste bestaan trouwens oplossingen. Vraag naar 'pain de campagne' aka 'boerenbrood' en je krijgt iets dat eruit ziet als een baguette maar een stuk vaster is vanbinnen - langwerpig en heel handig om mee te nemen naar de 'chantier'.
Nu word ik dit jaar 35. Op die leeftijd begint een mens de eerste kiemplantjes van zelfkennis te bezitten. Zelfs ik. Ik koester deze frele wezentjes als een schat want ze maken het leven een stuk eenvoudiger. Voor een 'no nonsens-vent' als ik zijn deze kleinoden bovendien meer dan voor wie ook onontbeerlijk want ze maken de machine bart goemaere een stuk bestuurbaarder. Alles is een kwestie van anticiperen, soit.
Nu moet je weten dat ik op professionneel vlak een bloedhekel heb aan de twee b's: bureau en baas. Ik ben niet gemaakt om m'n nine to five tussen vier muren te slijten. Mechanische onbeweeglijkheid doodt de creativiteit en stimuleert de agressiviteit. Goed als je in de bankbranche of politiek zit maar daarin circuleer ik dus niet. Ik heb Lebensraum nodig, synergie tussen het hoofd en de spieren, zoiets... Ik ben ook niet gemaakt om braaf gecommandeerd te worden. Ik mag nog zo graag schrijven, maar vanaf het moment dat men me zegt wàt ik moet schrijven smijt ik m'n potlood in de haag. Voor een baas of patron werken lukt dus niet, of heel moeilijk. Eigenlijk moet ik dit nuanceren. Vorige zomer werkte ik immers voor een tuinman uit Oudenaarde. Met Tom werken ging heel makkelijk. Tom is immers het soort patron die luistert naar z'n werkvolk en die ruimte laat voor autonomie. Hij wist dat hij me een hele dag alleen kon laten en dat het werk gedaan ging zijn zoals hij dat wou. Tom en ik spraken dezelfde taal. Hilarisch waren de momenten trouwens waarop ik me uitgaf voor 'Boris from Russia' die illegaal voor hem werkte. Klanten trokken grote ogen wanneer ik m'n eigenste baas in gerussifeerd engels uitkafferde 'I do not worrk forr you anymorr!!!'. Tom had nooit een managercursus gevolgd maar wist hoe hij met mensen moest omgaan, een kwaliteit die weinigen gegeven is.
Waarom ik men dan plots zo goed voel in m'n job? Omdat m'n baas momenteel bart goemaere heet. Ik werk voor 't moment zo'n beetje voor eigen rekening - volkomen legaal - en je hebt er geen idee van hoezeer dit me bevalt. Hoe en wat vertel ik een volgende keer wel, 't is immers zondag, 't zonnetje schijnt, 't windje zwijgt en de boompjes beginnen te botten. Nature calls...

't Is lente!

Je gaat het niet geloven, maar 'k heb zonet de eerste zwartkop gehoord - een grijs vogeltje ter grootte van een mus waarvan 't mannetje een zwarte kruin heeft ('t bovenste deel van de kop) en 't vrouwtje een bruine.
Zwartkoppen staan voor mij gelijk met het begin van de lente. Weet je, toen ik nog een klein vogelaartje was keek ik elk jaar uit naar de eerste tjiftjaf - een ander zangvogeltje, klein en groengeel. Het eerste tjiftjafgekwetter 'tjiftjaftjiftjaftjiftjiftjaftjiftjaf' kondigde in m'n jongste jaren steevast het einde aan van de koude wintermaanden en het begin van het drukke vogelseizoen. De tjiftjaf was de eerste trekvogel die terug in onze streken arriveerde. Door het geleidelijk aan zachter worden van onze winters bleven meer en meer tjiftjaffen echter ook 's winters gewoon ter plaatste en daardoor verloor het kleinood z'n referentiewaarde. We moesten dus uitkijken naar een alternatief en de keuze viel daarbij op de zwartkop, een trekvogel die meestal ietsje later dan de tjiftjaf arriveerde.
Vanaf m'n wilde adolescentenjaren keek ik dus uit naar de eerste zwartkop. 'k Herinner me nog goed dat collega-brother-in-arms-en-steeds-voor-een-partijtje-vogelspiepen-te-vinden Sven en ik elkaar een sms stuurden wanneer we de eerste dit of dat hadden gespot 'Eerste zwartkop gehoord in Grote Zenne!' of 'Eerste grasmus in Berendries'. Waar is de tijd, snif... Svenneman, dit blogbericht draag ik op aan jou. Vogel ze, dit jaar.
'k Weet het, hier heeft dit heuglijk nieuws minder impactwaarde dan bij ons, zwartkoppen trekken hier immers niet weg. Maar toch, ze bouwen vanaf het najaar een radiostilte in en deze werd dus deze morgen verbroken. In een bosje in 't centrum van Sète, en ik was er getuige van toen ik naar de bakker wandelde...
M'n ochtendwandelingetje had trouwens nog meer lekkers in petto. Toen ik de brug van 't centrale kanaal overstak zag ik hem, mijn azuurblauwe vriend ijsvogel. Meestal zie ik hem laagvliegend over 't water maar nu zat hij gewoon op een koord tussen twee bootjes, met z'n kopje schuddend als een jonge papegaai. IJsvogels doen hier in 't zuiden hun naam alle eer aan. Ze ontvluchten de vrieskou in 't Centraal Massief en brengen de winter door waar 't wat warmer is. De haventjes aan de Middellandse Zee zijn prima plaatsen om de winter door te brengen: ijsvrij en boordevol jonge visjes die uit de Bassin de Thau zijn afgezakt om dezelfde reden.
Een zwartkop en een ijsvogel, dit weekend kan nu al niet meer stuk...

Chinees spreekwoord (van en voor honden)

Als 't niet eetbaar is
En als 't niet bespringbaar is
Pis erop

[gisteren gehoord tijdens 't roeien]