Reeds een jaar...

Niet te geloven dat we reeds een jaar in 't zuiden wonen. Bijna dag op dag een jaar terug trokken we met een volgeladen wagen - vijf katten, drie cavia's en wij - én een camion - de rest - zuidwaarts. Toen we vertrokken, 's morgens in de vroegte in Horebeke, vroor het op een graad na. Toen we 's avonds aankwamen wees de termometer 20 graden aan. Ironisch genoeg is dat sinds gisteren niet anders. Vanmiddag was 't hier nota bene 26 graden. Zes-en-twintig! En terwijl ik dit zit te rammelen doet ons Kleo alle moeite van de wereld zich op m'n schoot te nestelen. Dat zachte ding was een jaartje terug ocharme niet groter dan een hand en amper drie manen jong. Inmiddels is 't een pront katinneke geworden met de nodige dosis streken dat ons hopelijk een twintigtal jaartjes op onze levensweg zal vergezellen. Kleo verdomme doe je best het zo lang uit te houden meiske, 'k zou graag nog m'n vijfenvijftigste verjaardag met jou vieren, ook al betekent dit dat ik de komende twintig jaar elke morgen je speelmuis minstens tien keer de trap op zal moeten smijten om je tevreden te stellen...
Zesentwintig graden dus, 'k had het gisteren voorspeld. Een hogedrukgebiedje heeft zich immers pal boven onze kop genesteld en zal het er nog een dag of twee uithouden, als je het KNMI mag geloven. Zondag tekenen ze echter een lagedrukgebied in de buurt en ik neem er Heineken op in dat vanaf die dag weer enkele daken zullen sneuwelen en het dwaasheid zal zijn een rok te dragen. Tramontane! 'k Zou hier heel graag een zuiders krachtwoord aan toevoegen maar daar dit wellicht geen meerwaarde aan dit schrijfsel geeft zal 'k het maar achterwege laten. In de zuidfranse bouwsector werken verhoogt nu eenmaal je vocabularium. 'k Had een jaar geleden nooit gedacht dat ik bepaalde gepimenteerde frasen een jaar later als courant from 9 to 5 zou gaan gebruiken. Rare jongens die fransozen. Al mag je ook ons lokale Zuidbrabantse dialect niet onderschatten. Een van de mooiste uitdrukkingen vind ik bijvoorbeeld 'dat zal tegen uw kl... sneeuwen motje!'. Prachtig vind ik dat, maar dat geheel terzijde. Wat dit betekent? Eveneens totaal terzijde uiteraard. Wel, als iemand je zegt dat het tegen je ... zal sneeuwen dan bedoelt hij of zij dat je plan niet zal doorgaan. 'Het zal tegen je ... sneeuwen dat je die oude legertank over de autostrade zomaar van Duitsland naar hier zal kunnen rijden!', om zomaar iets te noemen.
Dat jaar is gewoon voorbijgevlogen. Nooit gedacht dat ik 't hier temidden van les Sètois zo lang zou uithouden. 'k Weet echter nu reeds dat - mochten we ooit opnieuw verhuizen - het me zwaar zal vallen. De nabijheid van de zee verruimt je geest, 't is als een afvoerputje voor latente stress en de aanwezigheid van Centraal Massief, Causses en Pyreneëen geeft goesting. Elke dag weer. Op heldere dagen zie je de besneeuwde toppen van de Canigou en de rest van de Pyreneëen in de verte en ook al zit je op een slordige 200 km ervandaan, toch geeft het een goed gevoel te weten dat ze'r zijn. De heldere hemels, prachtig verkleurde wijnvelden, massa's vogels op trek, enkele bijzondere fijne mensen, een leuke job en een hoop extra tijd daar 't reeds lang geleden is dat ik drie uur per dag kwijtspeelde in de dagelijkse rush naar Brussel - spek naar onze bek hier, zeker weten. Soit, we gaan er gauw nog een trappistje op drinken op 't terras, nu het nog warm is...

Hoe sch'is't ermee?

Vandaag even gaan afkoelen in de Hérault, zaaalig want er staat geen zuchtje wind en 't is verdorie bakken. Het zeewater mag dan bijna ijskoud zijn - de aboriginals begrijpen er geen knijt van en beschouwen deze zomer als de slechtste in 30 jaar - het water van de rivier had een weldadige temperatuur. Bovendien was er veel minder volk dan op de zeestranden en was het decor een stuk meer te pruimen.
Heb ik al verteld dat Célia met een aquarium is gestart? Ze heeft op internet een viskommetje van een kleine 500 liter op de kop getikt en na er een bijpassend meubel voor te hebben gebricoleerd, er een 150 kilo rivierzand in te hebben gedeponeerd, hem vervolgens gevuld met kraantjeswater en de filter in werking te hebben gezet en stelselmatig de chemische en organische parameters van 't water te hebben geverifieerd, is 't geval eindelijk klaar voor flora & fauna. Bijna, eigenlijk. Er restte nog één detail: de decoratie annex het creëeren van een geschikt biotoop waar elk plantje en beestje z'n plaats in kan vinden. Schist of leisteen is daarvoor ideaal, je kan er immers prachtige muurtjes mee bouwen die de achtergrond van 't biotoop vormen. Waar vindt een mens echter deze gesteenten, in een omgeving die wordt geregeerd door kalksteen? In 't Centraal Massief natuurlijk, en meer bepaald in de Cevennen, die regio ligt hier immers 't korste bij. Wij dus vandaag de Hérault stroomopwaarts door z'n prachtige vallei gevolgd tot de kalksteen plaats maakte voor oud massief materiaal: schisten, gneiss en graniet. Dat Centraal Massief toch, een resultaatje van de botsing tussen twee enorme continenten zo'n 250 miljoen jaar terug waarvan we ooit hebben gezien dat het om de Hercynische gebergtevorming ging en waarvan ik vele keren heb beweerd dat het om de grootste gebergtevorming ging die de aarde ooit heeft gekend. Hierbij werd immers Pangea gevormd, dat grote oercontinent, de moederkloek van alle hedendaagse continenten. Herinneren jullie 't nog, ex-studentjes? Jullie hebben er geen idee van hoezeer ik vandaag aan jullie heb gedacht... Wat handig toch als je'n beetje geoloog bent, nietwaar? Ik vind dat elke madam er een zou moeten hebben, niet te geloven hoe handig dat is in huis.
Célia is dus supercontent - ook met haar geoloog - want met die 200 kilootjes steentjes die we hebben verzameld kan ze de komende dagen mooi aan de slag. To be continued. Weet je wat ik nu ga doen? Een superfrisse Duvel drinken. Ex-studentjes en oud collega's, deze is op jullie gezondheid!