Inlegkruisje

Paivi, m'n favoriete Wespendief, zit weer in Zuid-Afrika!

Sinds de eerste helft van december weliswaar - gelukkig nieuwjaar meiske - en na een dolle vlucht van meer dan 11.000 kilometer.

Wat haar heeft bezield om zo onmenselijk ver te gaan overwinteren en wat daar nu juist het nut van is - buiten een meer dan gezonde portie allergie aan soortgenoten - zullen we wellicht nooit weten. 

Paivi's avontuur is echter zonder meer uitzonderlijk, fenomenaal en van 't kaliber Noordse stern - je weet wel, dat vogeltje waarvan in de schoolboekjes wordt verteld dat het jaarlijks de wereld rondvliegt. 

En toch ben ik blijkbaar de enige die hierover enthousiast is - een handvol brothers in arms in Halle uitgezonderd nadat ze dit bericht hebben gelezen.

Over een domme Roodkeelnachtegaal in een Amsterdamse achtertuin wordt dagenlang geboterd in de pers, maar over een roofvogel die reeds drie of vier jaar op een rij meer dan 40.000 kilometer aflegt geen woord. Geen letter.
En 'k Heb ze nochtans allemaal gelezen, de betere kranten. 

Zelfs in de Story geen woord erover. Schandalig.

Die nachtegaal was gewoon domweg en helaas verdwaald en dus geen voetnoot waard in de geschiedenis. Shit happens. Zo'n sukkelaar gaan beloeren en er bovendien nog eens urenlang voor staan aanschuiven is gewoon debiel en beneden het modale peil van elk soort natuurbelevingsethiek.

Waarom, eigenlijk? Waarom zoveel heisa voor één rare vogel?
Voor dat kruisje meer in de vogelgids, uiteraard.
Geweldig.
Er zal weer gestoefd worden, op de internetfora. 

Ze weten echter bij deze waar ze dat kruisje kwijt kunnen. Bende kinderen.

Soit, een Real Belgian Birder houdt zich gelukkig niet bezig met dat soort toogornithologie.

Als een Real Belgian Birder een Roodkeelnachtegaal wil zien dan koopt hij daarvoor een vliegbiljet van 600 euro en verdubbelt hij met plezier z'n ecologische voetafdruk.

Een Real Belgian Birder heeft er wat voor over, om een dier in z'n broedomgeving te zien.

Of ik die vogel dan ook niet graag in m'n verrekijker zou vangen?

Ik hèb hem reeds gevangen. 

In de Republiek Altai in 1999. In een bosje naast een verlaten industrieterrein waar zoveel zware olie lekte dat tientallen zangvogels erin bleven plakken. 

En Zwarte wouwen, ook.

Die Roodkeelnachtegaal was op dat moment het minst van m'n zorgen, eigenlijk. 

Nu nog, trouwens maar soit, Paivi die alweer in Zuid-Afrika zit, dàt is pas een krantenkop.

Winterse warmte

Bang geroep van een koppeltje patrijzen
terwijl de zon zich langzaam door
de lage wolken boort
en de laatste vorstkorsten doet verdwijnen

Alarmkreten die me doen opkijken
van m'n sissende ochtendzeiken
en m'n blik richten op twee bruine kiekendieven

die zichtbaar haastig noordwaarts vliegen

Een seconde lang wegdromen
naar beboste baskenpassen
waardoor ik niet kan voorkomen
dat ik m'n broekspijp weer moet afwassen

Behouden vaart

Jaren terug mocht ik met m'n ouders mee naar een voordracht.

Over een Hollander met z'n zeilboot.

Een kleine jongen was ik, toen. 

Wat die man vertelde, daar in 't Vondel, die avond, is me m'n hele leven bijgebleven.

Het verhaal van een epische reis door ijzige, quasi onbevaren, waters.
De noodwestelijke doorvaart forceren in je eentje. 

Van Groenland naar de Beringstraat.

Daar moest je als kleine snaak wel naar opkijken.

Ik kreeg z'n boek cadeau, en de schipper schreef er persoonlijk een boodschap in.

"Aan Bart, Met de hartelijkste wensen voor een steeds behouden vaart! Op zee en in het leven!"

Willy de Roos is niet meer. 

Hij stierf in augustus 2008. En ik verneem het nu pas.

Ook grote avonturiers gaan dood.

Ik ben die man nooit vergeten en heb z'n boek meerdere malen herlezen.
Ergens ben ik, altijd, die kleine jongen gebleven die droomde van avontuur.
Het leven is een snoer van koerswissels.
Die avond ging m'n boot een andere koers varen.

Merci, Willy. Ik heb je woorden heel letterlijk genomen, tot nu toe.

Not Coming

Vanmorgen de eerste Zanglijster gehoord. 

Van de lente van 2016, welteverstaan. 

In een buitenwijk van Lille. 

Ongezien en ongehoord. 

De winter is slechts enkele dagen oud en nu reeds verleden tijd.

'Het wordt een harde winter!' zei onze buurman vorige maand nog. 

'De bladeren zijn nog nooit zolang onder de notelaars blijven liggen!' verklaarde hij z'n statement.

Oude boerenwijsheden gelden niet meer, in de 21e eeuw. 

Onze Spreeuwen kwetteren reeds voor hun boomhol waar ze vorig jaar een hele rits jongen in hebben voortgebracht, de kerselaars botten reeds, de vlieren scheutelen, onze elzen krijgen reeds bloemknoppen en de jonge netels prikken reeds zoals in de beste lentemaanden.

Reeds, reeds, reeds. 

Ik volg niet meer. 

Ongezien en ongehoord.

M'n Nepalese vriend Gokarna vertelde me ook, vandaag, dat hij nu reeds IJsvogels hoorde zingen - een uitroepteken dat de jaartemperaturen terug de hoogte ingaan.

Meestal doen ze dat begin maart, pas.

'What's happening, my friend?' 

Ook in Kathmandu snappen ze 't niet meer.

Global warming. Zo voelt dat dus.

Zo'n rotvaart had zelfs het heetste scenario niet voorspeld.

Volgende week verwacht ik de eerste zingende Tjiftjaf.

Op een bloeiende Meidoorntak.

Winter Is Not Coming.

De kofferdrol

Verven is niet meteen m'n grootste liefhebberij. 

Toen me dus werd gevraagd om een paar bureaus van een nieuwe lik te voorzien - eigeel (!) - zei ik meteen ja, uiteraard.

Enerzijds omdat je immokantoren die je massa's opdrachten bezorgen beter met de haren mee strijkt, en anderzijds omdat immokantoren die je massa's opdrachten bezorgen waar bovendien voornamelijk schoon vrouwvolk werkt moeilijk wat dan ook kan weigeren.

Eigeel, dus. Drie bureaus.

Dingen die je niet graag doet doe je beter met extra zorg, daar je immers het extra voordeel mist van werk dat met liefde wordt gedaan. 

Verven doe ik niet met liefde. Verven doe ik wanneer immokantoren die je massa's opdrachten bezorgen waar bovendien voornamelijk schoon vrouwvolk werkt me dat vragen.

Tot daar de ver van bijzondere inleiding.

Iets anders, nu. 

Een van de grote constanten op elke chantier heeft te maken met natuurlijke behoeften. 

Vochtig & vast.

Of vochtig & vloeibaar.

Maar nooit vast & vast.

Pipi kan vaak gauwgauw in een bloempot of tegen de camion. 

Man zijn is geweldig.

Kaka is andere koek.

Zelfs voor een man.

Tuurlijk kan dat perfect in de camion - ik kan het aantal kofferdrollen niet eens meer tellen.

Maar ook om zo'n kofferdrol te boetseren heb je een minimum aan manoevreerruimte nodig.

Een kwart vierkante meter is net niet genoeg.

Als je dus, zoals ik, de week ervoor niet de moeite hebt genomen om die twee zakken promptcement, de kruiwagen, twee paletten en een ligbad te verwijderen en je hebt net op dàt moment 'een dappere arrêt' - zoals ze dat in Halle zeggen, wel, dan wachten je enkele pijnlijke momenten.

Tenzij je, net als ik, het scrupulestadium reeds lang voorbij bent.

Ik zocht dus schaamteloos de toiletruimte van het immokantoor op.

Vruchteloos.

Niet te vinden.

En het begon echt wel te dringen.

Pijn en vermoeide spieren.

Dringend.

Ik was dus genoodzaakt de vraag te stellen.

'Waar is het toilet?'

'Naast de kopieermachine' was het antwoord.

'?!'

Inderdaad, net naast het kopieerapparaat was een deur en daarachter was de pot.

Maar. Het kopieerapparaat stond in een kleine ruimte die net achter de bureaus lag.

Tussen de pot en de eerste computer zat hooguit vier meter.

Beangstigend weinig.

Ik nam me dus voor extra discreet te zijn en m'n darmdecibels tot de stricte minimum te beperken.

Echter, je mag nog de beste sluitspierkunstenaar zijn, sommige zaken heb je echt niet in de hand.

Ik voelde meteen dat het luid ging zijn, deze keer.

Gevoelens, weetjewel.

Het wàs luid.

Zeer luid.

Iemand begon te kopieren, bovendien.

Tussen twee kopietjes door werd ik zelfs even bang voor de structurele integriteit van het ceramieken bouwsel.

Waarom moesten er net nu zoveel kopies werden gemaakt?

Volgende keer denk ik echt tweemaal na vooraleer linzen, bonen & kikkerewten in donker bier te kokerellen. Met ajuintjes uit eigen tuin. En jonge patatjes.

Het was alsof er een goederenwagon ontspoorde.
Zelfs m'n broeierige turista in Nepal was fluitjesbier vergeleken met dit.
Ik vreesde zelfs voor langdurige lichamelijke schade.

Opluchting en onzekerheid, toen het stof ging liggen.
Mixed emotions.

Ik vroeg me echt af hoe ik dit verhaal ging afsluiten zonder m'n reputatie voor eeuwig te bezoedelen.

Ik overwoog een tunnel te graven naar de buitenwereld. Naar frisse lucht.

Of te ontsnappen via het vals plafond.

In plaats daarvan trok ik de sjas door, waste m'n handen en merkte droogweg op dat er geen kopieerpapier meer was.
Om vervolgens fluitend terug op m'n trapladder te kruipen.
Als er iemand beschaamd ging zijn, ging het zeker ik niet zijn.
M'n scrupulegrens ligt alweer een stukje verder.
Binnenkort kan ik de politiek in.

Respect

Om in dezelfde sfeer van vorige verhalen te blijven en om het af te leren voor dit jaar.

Ik had er net m'n tweede badkamer op zitten en de eigenaar - een schatrijke tachtiger, om een kat een kat te noemen - vroeg me of dat nieuw soort hi-tech ultraplatte sifon wel even performant ging zijn als het oude low-tech bloempot-achtige dispositief.

'Uiteraard' antwoordde ik - een ander antwoord had trouwens niet mogelijk geweest - 'je moet enkel opletten met dames met lange haren.'

Het was eruit voor ik er erg in had.

'Hahaha, je hebt groot gelijk meneer Bart!' antwoordde Mr. Vandevelde. Niet z'n echte naam, btw.

Ik had zonet volledig toevallig een totaal nieuw aspect van m'n klant ontdekt.

'Kan je me ook zo'n spiegel installeren om je ogen op te maken, meneer Bart?'

Hij bedoelde een make-up spiegel.

Waar er bij de eerste opmerking nog ruimte was voor twijfel, bij de tweede was er geen millimeter speling meer.

Mr. Vandevelde was een snoeper. 

Stijlvol, beschaafd en beleefd. En een snoeper.

'k Ben benieuwd wat z'n volgend verzoek zal zijn.

Al zit ik er niet meteen op te wachten, eigenlijk.

Cougar Town

Er zijn me dit jaar een hele resem anecdotes bijgebleven. Meestal heb ik in real time geen tijd om ze even te verbloggen en ze samevatten in een twiet zou zonde zijn.

Soit. Ik herinner me bijvoorbeeld het verhaal van de bergleeuw. 

De bergleeuw was zoals een bergleeuw hoort te zijn. Achter in de veertig, over-the-top-vrouwelijk, zonder trouwring en heel actief na zonsondergang.

Ik had geluk, in die zin dat ik er slechts twee dagen werk had en dus maximaal zestien uur aan haar straling kon worden blootgesteld.

Bergleeuwen testen graag hun prooidieren.

Verbale communicatie is daarbij essentieel - het visuele wordt verondersteld z'n werk vanzelf te doen.

Ze vroeg me, bijvoorbeeld, om een toiletmeubel te bevestigen.

Test a - hoogte a.

Test b - hoogte b.

Toen ik opmerkte dat er slechts een centimeter verschil zat tussen a en b antwoordde ze dat 'een centimeter een wereld van verschil kon maken.'

Ik zag de humor ervan in. En nog meer toen ik merkte dat het in feite niet eens als grap was bedoeld.

Bergleeuwen zijn volhouders, ook.

Toen ik dus een zone behangpapier aanviel kwam ze naast me staan en vroeg 'of ze hem niet mocht bevochtigen.'

Ze had het over de muur, veronderstelde ik, en ik bedankte beleefd voor het voorstel.

'Zal ik hem voor je vasthouden?' vroeg ze even later. Deze keer doelde ze op m'n emmer.

'Hij blijft vanzelf recht' antwoordde ik. 

Nu begon ik ook al.
Het mens begon echt op m'n systeem te werken.
En dus boorde ik volstrekt nutteloos een hele rits dikke 12mm gaten in de muur - lawaai en stof, weetjewel.
Dat hield het roofdier alvast een tijdje op een afstand.
Uitstel bleek echter geen afstel.

Want volhouden deed ze. Tot het eind.

'Zal ik je kussen?' vroeg ze bij ons afscheid - niet ongewoon in Frankrijk, trouwens.

'Met vijf vingers kan je ook wonderen doen' antwoordde ik toen ik haar in plaats van m'n wang m'n hand presenteerde.

Deze keer was het haar beurt om met haar ogen te knipperen.

Nog een geluk dat Célia ook gevoel voor humor heeft.

Modderbad

Ik heb een hekel aan luie mensen. 

Anonieme klant. Anoniem adres. Ergens dit jaar.

Mensen die de luxe kennen niet hoeven te werken voor de dagelijkse kost en de elentriek op 't einde van de maand - niets mis mee - maar die durven klagen dat ze'r uberhaupt te veel hebben, van dat werk.

Tegen de klusman die niet weet waar eerst koersen.

En die bovendien best z'n bek houdt daar zwijgen soms nog het beste antwoord is.

Toen de deerne in kwestie me dus vertelde dat ze 'haar handen vol ging hebben met de verf' dacht ik uiteraard dat dit hoge hakkengeval eindelijk eens haar vingers uit haar gat ging halen - om het met een fraaie franse uitdrukking te formuleren.

Groot was dus m'n verbazing toen daar plots een ander geval op m'n chantier verscheen. 

Zelfde hoogte, die hakken.

'Bart, dit is Hélène, m'n decoratrice!'

'M'n wàt?!' - ik dacht het bijna luidop.

'Zij gaat ons helpen de juiste kleur te kiezen!'.

En ik die bijzonder modieuze witte muren had voorzien.

Niet dus.

Drie uur is het Andere Geval gebleven.

Drie volle uren was ik gedwongen passief getuige van een discussie over kleur en stijl en het nut van plantaardige smeermiddelen voor fijn gemanicuurde vingers - die franse uitdrukking, weetjewel.

Bovendien kreeg ik de scheidingsdeur niet dicht. M'n eigen domme schuld, bovendien.

Volgende keer kort ik eerst de deur in alvorens de vloer te leggen. 

Omgekeerd werken, weet ik, maar 't kan je echt een hoop zenuwschade besparen.

Dit was dus wat mevrouw-ik-zou-je-graag-eens-zeven-dagen-met-een-touw-rond-je-nek-achter-me-aansleuren-tijdens-een-survival-trip bedoelde met 'veel werk hebben'.

De kleur kiezen van de muren.

Knijpen in m'n arm had geen zin. Ik was wel degelijk wakker.

'Modderbad' bleek de kleur te heten die de dames uiteindelijk tot winnaar hadden gekroond.

Uiteraard vroegen ze m'n mening. Ook dat nog.

'Alle mannen houden van modderbaden' fundeerde ik m'n bevestiging.

'Inderdaad uitstekend voor de huid!' was hun reactie.

Daar had ik niet meteen aan gedacht, eigenlijk.

We zaten niet op dezelfde golflengte. Alweer.

Kruissnelheid

Bricobart is sinds 21 november exact 1 jaar bezig. Op de officiele cijfers is 't nog even wachten - boekhouding, enzo - maar na 12 maanden zelfstandigen in de Franse bouwsector kan er toch reeds met enige kennis van affaires worden teruggeblikt. 

Als je tegen je klanten kan zeggen dat je dit of dat niet meer voor 't einde van 't jaar zal kunnen doen, dan mag je gerust zeggen dat je kruis op snelheid zit. 'Madam, 't zal voor 2016 zijn..' haha.

Ondernemer zijn in Frankrijk - wat doet dat met een mens, eigenlijk?

Het doet je stevig vermageren, in de eerste plaats. Uiteraard zit de radicale wijziging van voedingsregime er voor iets tussen, wellicht. Sinds meer dan een jaar geen vlees meer en sinds juni laten we de zuivelproducten ook voor wat ze zijn. Maar toch, de 50 à 70 urenweek is een ware slokop voor je vetreserves. 

Je lijf staat scherper, je geest functionneert helderder.

En je laat ook straffere scheten - maar dat volledig terzijde.

Uit het vorige volgt, uiteraard, dat je nergens meer tijd voor hebt - uit die 70 urenweek, bedoel ik, niet uit die scheten. Het weekend wordt een soort schemerzone tussen de weken en het ambtenariaanse 'weekendgevoel' ken ik reeds lang niet meer. 

Je hoort me niet klagen, integendeel - je hoort me enkel zeggen dat het jammer is dat er maar 24 uurtjes in een dag zitten. En dat m'n Sooky You niet zo snel opschiet als ik wel zou willen. 

Je leert ook de perversiteit van mond-aan-mond-reclame ontdekken, als je zelstandig bent. Positieve commentaar levert je meer klanten op, meer klanten resulteren in meer werk en meer werk leidt je naar de verzadiging 'overdrive' - die 24 uur, weetjewel - waardoor je systeem sowieso in veiligheidsmodus gaat. Die modus resulteert in vertraging en dus negatieve commentaar - je klanten gaan zagen - waardoor je credibiliteit keldert en je op crashkoers raakt.

Moraal van dit alles: niet meer vreten op je bord smijten dan je maag kan verwerken.

Zit ik op crashkoers? Neen. Zit m'n systeem te biepen? Ja.

Zelfstandig zijn blijkt een heikele evenwichtsoefening, ineens. Je hebt je stuurwiel letterlijk in je handen. 

Boeiend, en intens. 

Gisteren een kleine chantier afgwerkt. Morgen de start van een nieuwe.

M'n laatste badkamer van 't jaar.

Hoera, de hele dag naar stubru luisteren.

Wegdromer 122

Ondanks alle sympathie, alle goeie wil, alle hoop en alle medeleven, gaat er niets boven het origineel.

Laat het nummer uit 1982 net datgene zijn dat ik het meest associeer met m'n zorgeloze jeugd in het woeste grensgebied tussen Essenbeek en Lembeek.

Massa's jeugdherinneringen, plots, uit een wereld die zo ontzettend ver weg is, nu.

Een trage wereld, met zon, natuur, honden en de beste ma & pa die een snotneus zich maar kan wensen.

Een kleine wereld, ook. De wereld was die 20 vierkante kilometer rond de Krekelenberg. 

Save a prayer. En dat voor de rauwste atheist die je ooit hebt ontmoet. Of ontweken.

Vrijdag 13 november. Plus vier dagen. Iedereen lijkt in gedachten verzonken.

En iedereen lijkt vriendelijker, liever, positiever en inschikkelijker.

Même pas peur. 

Save A Prayer - Duran Duran