Still alive, still kickin'

Vorig weekend even over en weer de regio rond de Mont Aigoual verkend. Deze granietbult is met z'n slordige 1600m een geliefd onderwerp voor het maken van daguitstapjes in de regio - of laat ik beter zeggen 'omgeving' want we zitten hier in Sète officieel in de region Languedoc-Roussillon met haar vier departementen Aude, Gard, Hérault, Lozère en Pyrénées-Orientales. Sète ligt in het stroomgebied van de Hérault die in Agde in zee uitmondt, overigens.
Langs kleine weggetjes zijn we erheen gereden, onderweg om de haverklap stoppend om Kuifkoekoek, Roodkopklauwier, Hop, Slangen- en Steenarend of IJsvogel te observeren. Langs olijf- en perzikboomgaarden, verlaten en actieve wijnvelden, in bloei staande garrigue en klaterende beekjes en dorpjes met klinkende namen zoals Montbazin, Montamaud, Puéchabon, Viols-le-Fort en Saint-Bauzille-de-Putois. Van de zon naar de bewolking - stralende hemel en geen zuchtje wind in Sète, kilomtershoge donderkoppen boven de Mont Aigoual, en ook een stukje van m'n adultere jaren naar m'n jeugdigere. M'n eerste contact met deze regio had ik immers een slordige twaalf jaar terug. Eerst twee weken vogels kijken in het Zweedse Falsterbo, dan met de bus en trein terug naar huis, even goeiedag zeggen aan ma en pa en vervolgens de trein op naar Montpellier waar m'n kameraad me opwachtte om samen met wat familiegenoten van hem druiven te gaan plukken. In de omgeving van Puéchabon, jawel. Druiven plukken, wijn en pastis drinken, dolle ritten over stoffige veldwegen - remember, Bartolo? - , op zoek naar Slangenarenden en ander moois, afkoelen in de Hérault en 's avonds op het warme en verlaten asfalt urenlang naar de sterren kijken. En naar het lichtje bovenop de Mont Aigoual, waar ik pas jaren later heen zou gaan. Met m'n française deze keer, een hoop illusies armer en een hoop ervaringen en levenswijsheid rijker. Vreemd toch, hoe een leven soms bochten kan maken...

Als de nood hoog is...

Vanmiddag werd ik bij een oud dametje gestuurd dat met een verstopte wc zat. 'Ge zijt al de derde technieker die naar mijn wc-pot komt kijken meneer' stak ze van wal. 'Die twee andere hebben me gezegd dat 't een hopeloos geval is want dat het probleem niet IN maar AAN de pot is gelegen' verduidelijkte ze. Ik dus aan de slag met een een tuig dat ze hier 'spaanse bezem' noemen en dat eruit ziet als een op een paal gestoken hippiehoofd waarmee je de vloer kan dweilen. Je kan er ook wc's mee ontstoppen doordat het als een piston in de pot kan worden gestoken. Even hard op en neer roesjen en normaliter verliest zelfs de meest overtuigde drolklonter zijn hechtvermogen. Hier niet dus, het enige dat werd opgezogen was proper water. Geen drol, geen drolletje, zelfs geen wc-papier. Toen ik de waterval in werking zette moest ik echter concluderen dat het water even traag wegliep als ervoor. 'Madam,' zegde ik, 'als ik jouw pot eens goed bekijk kan ik enkel concluderen dat je een andere nodig hebt en dat we de afvoer beter moeten afwerken. Twee rechte hoeken na mekaar kan nooit een snelle afvoer van jeweetwel geven' diagnosticeerde ik. 'Weet ge meneer,' replikeerde het dametje, 'nu is 't een geluk dat ik vaak diarree heb en dat het niet zo erg is dat het allemaal wat traagjes wegloopt. Mocht ik echter dikke harde dingen leggen dan zou je hier elke dag moeten komen.' vervolgde ze haar verhaal. 'Als je ziet wat de mensen tegenwoordig allemaal eten! Dat geeft van die grote dikke drollen weet je, en die oude systemen zijn daar niet op berekend hé, ah ja!' besloot ze haar openbarende reflectie op de hedendaagse consumptiemaatschappij.
'k Kan er niet aan doen, maar ik ben er zeker van dat ik telkens ik nog eens op de pot ga aan dat madammeke ga denken...

Tramontane is back!

Sinds gisterenmiddag is de wind gedraaid. Gedraaid en fors in sterkte toegenomen. Een stevige 6 à 7 beaufort uit het noordwesten, wat wil dat zeggen? Dat de Tramontane back in town is. Deze stevige constante wind blaast traditioneel het water uit de Etang de Thau zodat het waterpeil aan de tegenoverliggende oever, in Mèze en Bouzigues bijvoorbeeld, een stuk lager staat dan normaal. Er zal weer een depressie of lagedrukgebied boven de Golf van Genua liggen die al de lucht uit Zuid-Frankrijk zuigt, wellicht. In het westelijk deel noemt die voorbijrazende lucht 'Tramontane', in het oostelijk deel aka de Rhônevallei 'Mistral'. Sète ligt in het spanningsveld van de tramontane, hier geen mistral dus. Soms is klimatologie zo kinderlijk eenvoudig. Tramontane en Mistral zijn droge winden, ze komen immers vanuit de landzijde. Vanmorgen had ik dus loeiharde tegenwind toen ik naar 't werk fietste, vanavond scheurde ik op m'n sloffen de wagens voorbij. Nog nooit zo rap op café gezeten na 't werk, haha!
Onze Tramontane had trouwens vanmorgen nog een zalig neveneffect. Wat zag ik immers toen ik samen met m'n collega langs het water naar 't stad reed? Een dertigtal wespendieven - wespenetende roofvogels - die zich laag over het water een weg noordwaarts vochten! Een onvergetelijk spectakel, echt waar. Vrienden vogelaars, beste Sven, Jan en Bert, we kunnen hieruit drie zaken opmaken. Eén dat wespendieven zich tijdens de lentetrek - de terugkeer uit de Afrikaanse winterkwartieren - ook in groep verplaatsen. Twee dat dat vrij laat gebeurt, half mei nota bene, en drie dat ze bij Tramontane-weer over Sète trekken. En zeggen dat die dieren wellicht de vorige dag (of nacht?) de Middellandse Zee zijn overgestoken. Vogeltrek is en blijft een magisch fenomeen. Pernis apivorusjes, ga maar lekker kindjes maken in Scandinavië en Rusland, we zien elkaar binnen enkele maanden terug tijdens jullie terugkeer. In Frans Baskenland, op de Col d'Organbidesca, daar geven we afspraak...

De prachtige foto van het adulte mannetje is trouwens van de kundige hand van Sylvain Houpert (http://fotooizo.free.fr/html/1242249792_bondree6.html)

Flower power

De laatste twee weken is 't hier redelijk vochtig geweest. Les Sètois begrijpen er geen ballen van, sinds wij hier zijn aangespoeld maken ze 't vreemdste weer mee in jaren. Vijftien centimeter sneeuw in de winter, meerdere weken temperaturen onder nul, nu een meimaand die wordt geregeerd door kletsende regen en rukwinden en waarin 't nog niet eens dertig graden is - hun zuiders humeur zou voor minder op onweer staan. Mij hoor je alvast niet klagen. Af en toe een stevige bui en voor de rest aangename twintigers op Celcius' schaal en veel opklaringen, dat het hier gerust nog maar een tijdje zo blijft. 'k Heb alvast een hoop autobanden voor 't klooster van Les Pauvres Claires - de arme klaren - gestort, met benzine overgoten en in brand gestoken om eventuele eierdragers op andere gedachten te brengen. Daarachter liggen nog een twintigtal dozijn antipersoonsmijnen ingegraven, de smeedijzeren kloosterpoort is vastgelast aan haar verankering en hun asdl-lijn is doorgeknipt. De komende drie maanden komt daar alvast geen kat meer in. Hopelijk hebben ze deze winter veel patatten in hun kelder gestockeerd, veel witte kool en sperzieboontjes in weckpotten gedraaid, aardig wat vis op azijn gezet en een varken of twee ingepekeld. Zo komen ze tenminste zonder al teveel honger de zomer door.
Ook de lokale veldmadeliefjes hebben 't hier de laatste weken geweldig naar hun zin. Nog nooit zoveel papavers, korenbloemen en ander kleurig spul bij mekaar gezien. In Flanders fields the poppies grow, awel, in the Languedocs fields the poppies grow a lot better. Velden als wiegende zeeën, bloedrood van de klaprozen, zo zagen de Vlaamse dodenakkers er anno 1914-18 uit. Het moet surrealistisch zijn geweest, in zo'n prachtig decor moeten oorlog voeren. 't Is eens wat anders dan de Vietnamese jungle of de Iraakse woestijn, denk ik dan. Ik profiteer dus samen met de zuiderse bloemenweelde met volle teugen van dit atypische weer, want eens deze transitieperiode voorbij zal er binnen de kortste keren geen spriet groen meer overschieten. Hopelijk ga ik wat langer weerstand bieden...

Mercikes...

't Is ironisch dat je pas beseft wat je hebt wanneer de rijkdom in kwestie je verlaat. Verhuizen naar Zuid-Frankrijk is best leuk hoor, daar niet van: zon, zee, vulkanen, gorges, palmbomen, druiven en steeneiken, steltkluten en vale gieren en dat soort dingen, maar daarvoor laat je wel familie en vrienden in 't noorden achter. Noenkel en tantje, jullie hebben er geen idee van hoe leeg het huis plots is zonder jullie. Je moet het maar doen, 1100 kilometer bollen heen en 1100 kilometer weer terug om 't weekend met ons door te brengen. Duizendmaal merci, jullie zijn onbetaalbaar. Enne, jullie mogen er de volgende keer gerust twee weken van maken...

Op een rappeke

Even een heel kort tussendoortje want ons vertrouwde pc'tje heeft ons voor heel even in de steek gelaten, nondenonde... Warm hier, nu al. Temperaturen gaan hier overdag reeds tot aan 't gaatje van de twintig, gelukkig brengt het zeebriesje regelmatig wat afkoeling.
Weet je wat ik zalig vind de laatste weken? Heel vroeg opstaan en net na zonsopgang met de fiets de Mont St. Clair opcrossen, vervolgens weer naar beneden langs z'n flauwe zuidzijde, wat snelheid maken op de zeepromenade richting Cap d'Agde en vervolgens langs diezelfde promenade de hele weg terug. Op een eenzame jogger na geen ziel op straat, staalblauwe lucht en 't zeebriesje - meer moet dat niet zijn om de dag goedgeluimd te beginnen...
Binnenkort meer van dat, ben trouwens een bierexperiment gestart waar ik binnenkort wellicht de eerste vruchten van zal plukken...

Eyjafjöll, I love you so much

Sinds enkele dagen staat Ijsland terug op de kaart, en hoe! 't Landje mag dan wel failliet zijn - of zijn z'r inmiddels terug bovenop? - maar 't is er dan wel in geslaagd om de helft van Europa lekker in de tang te nemen. 't Heeft trouwens ook gezorgd voor ongeziene miskleunen bij de diverse nieuwsmedia. 'Vulkaan Eyjafjallajökull zorgt voor spectakel' en 'Asregens van de Eyjafjallajökull, een vulkaan in het zuidwesten van Ijsland, sturen het europese luchtverkeer in de war' en dat soort onzin. Beste persmensen, 'Jökull' betekent 'gletsjer'. De Vatnajökull is bijvoorbeeld naast een buur van de Eyjafjallajökull ook de grootste gletsjer in Europa. Je mag dus in opgekuist nederlands gerust spreken over de gletsjer Vatna.
De vulkaan waar het de laatste dagen allemaal om draait heet in werkelijkheid de Eyjafjöll en die zat tot voor enkele dagen mooi onder de gletsjer Eyjafjalla. Een vulkaan is immers een berg en wie bergen op Ijsland zegt zegt sneeuw, dus ijs, dus gletsjers, dus Eyjafjallajökull. Een Jökulhlaup is dan weer een hoop smeltwater die bij zo'n vulkaanuitbarsting meestal vrijkomt. Niet meer dan dat.

Beste Eyjafjöll, I love you! Dankzij jou wordt er eindelijk eens over vulkanisme, geologie, platentectoniek en anders lekkers gepraat in 't nieuws. Zelfs mijn grootmoeder Erikatje, die van de wafels, kon er gisteren aan de telefoon niet over zwijgen. 'Toen ik mijn wasdraad afkuiste plakte er verdorie van dat vulkaanstof aan mijn 'forre''. Ik hou het eerder bij wat stuifmeel maar kom, we gaan bij Erikatje geen mieren gaan neu... , voor die keer dat een vulkaan eens 't onderwerp van gesprek vormt.
Eyjafjöll, jij kon in je dooie eentje ook zowat het hele europese luchtverkeer platleggen. Zelfs Bin Laden deed in z'n goeie jaren niet beter. 'k Vind het altijd fijn dat de mensheid eens terug met z'n voetjes op de grond wordt gezet. 'Jullie dachten alles mooi geregeld te hebben? Kijk wat ik doe met jullie luchtvloot!'.
Eyjafjöll, wat we van jou zien is ook gewoon verpletterend mooi. Geen prachtiger natuurspectakel dan een uitbarstende vulkaan, en zeker als die dan nog eens in een wereld van ijs ligt. Je bent mijn held jong, goe bezig, en doe me nog één plezier: maak je buren wakker.

vredige ochtendoverpeinzingen

De eerste werkweek zit er weer op. Laminaat gelegd (parkee flottang), schuiframen hersteld, slotcilinders vervangen, wc's en lavabo's gerepareerd, badkamers geïnstalleerd etc. 'Als we ons binnen enkele jaartjes settelen zullen we geen 'stielemans' meer nodig hebben', zegt célia. Is misschien wel iets van. Wat ik nog onthou van deze week is dat het hier nu echt wel zalig warm is, je zou 't kunnen vergelijken met een ideale zomer in Vlaanderen. Waar die temperaturen over twee maanden zullen zitten is een ander verhaal, waar ik me momenteel beter nog geen zorgen over maak. Nu is 't gewoon puur genieten.
Intussen maken de gierzwaluwen buiten een hels kabaal. Ze zijn deze week uit hun afrikaanse winterkwartieren teruggekeerd en schijnen 't hier best naar hun zin te hebben. We zullen ze deze zomer best kunnen gebruiken, wanneer alle 'etangs' hier in de regio zullen veranderen in muggenparadijzen. Met wijd opengesperde bekken zullen ze de stad dagelijks een miljoen muggen lichter maken. Ruwe schatting hoor, gebaseerd op de dagelijks kaloriebehoefte van een doorsnee gierzwaluw, de grootte van de lokale populatie en de kalorische waarde van de doorsnee mug hier uit de regio. Variabelen die dan weer zijn gebaseerd op het aantal afgelegde dagelijkse kilometer van een gierzwaluw, de beschikbare voedselrijkdom van de etangs, omgevingstemperatuur, luchtweerstand en luchtvochtigheid en als laatste, niet te vergeten, de 'Onbekende Parameter'. Zoals ik al zei, gewoon een ruwe schatting. Die gierzwaluwen verdienen een standbeeld, vind ik. Jammer dat er geen grotere versie van bestaat, zo'n enorme vliegende stofzuiger die het niet op muggen heeft gemunt, maar op stadsduiven. Ik heb een grondige hekel aan die vliegende ratten, die vunzige terrasschijters, die roekoerende drukmakers met hun blèrende jongen. 'k Mag dan wel een hardcore vogelbeschermer zijn, stadsduiven vallen daar vol-le-dig buiten. Stofzuigen die grijze handel, waar blijven trouwens die slechtvalken? Gelukkig wordt er af en toe zo'n duif door een Geelpootmeeuw verschalkt - alle beetjes helpen - en gelukkig is er onze Zwarte roodstaart nog, die ons dagelijks op een prachtige portie gekras - zingen kun je dat niet echt noemen - vergast. Maar toch nog liever dat dan dat geroezemoes, dat boerend geroddel, van die grijze paria's. Zei ik trouwens al dat ik niets moet hebben van stadsduiven?
Straks gaan we naar de roddelkmarkt van Marseillan - Marsejang - die naar 't schijnt echt wel de moeite is. Misschien vind ik er wel een oud stuk luchtafweer uit de tweede wereldoorlog. Je weet wel, tegen de stadsduiven...

De politie is uw vriend

Yiehaa, de pc is terug hersteld en daarmee ook onze window op de buitenwereld ;-)
'k Was vorige maand nog een anecdote vergeten te vertellen uit 'Belgiëland'. Toen ik immers samen met Célia terug voet aan de grond zette in 'Brussels-South' alias Charleroi kon ik maar aan twee dingen denken: bier en frieten. Een mens heeft soms goesting, niewaar. Met deze lekkere gedachte in m'n hoofd passeerde ik op weg naar de uitgang van de luchthaven de lokale press-shop alias krantenwinkel en wat zag ik net voor de ingang? Een levensgrote stier met ervoor een stapel Humo's. 'Een Humo-lezer herken je aan zijn six-pack' stond er ondermeer op te lezen. Eén humo kopen en een sixpack Jupiler-Tauro krijgen, dat was zowat 't concept. Humo leert z'n volk bier drinken. Ik dus als een wervelwind de winkel binnen waar ik voor de niet begrijpende ogen van Célia - zij had de reclame nog niet opgemerkt - een Humo op de toonbank smeet en m'n zakgeld bovenhaalde. Ze trok nog grotere ogen toen de verkoper me een zak met Tauro's overhandigde. 'Je bent nog geen twee minuten thuis en je loopt al met bier rond, 't kon zeker niet wachten?'. Vrouwen niewaar...
't Verhaal was echter nog niet gedaan. Toen we op onze vrienden zaten te wachten die ons zouden komen afhalen zagen we plots twee politie-agenten dezelfde krantenwinkel binnengaan, om even later eveneens rinkelend naar buiten te komen met elk een zak Tauro's. Twee agenten in uniform die met een zak bier rondlopen, welkom in België. Los van 't lachwekkende van de situatie maakte ik me toch de bedenking hoe je dat soort mensen nog serieus kunt nemen? Doe dat toch nà de uren... 't Werd echter nog erger... Een kwartier later kwamen Chnip en Chnap, onze Jupiler-agenten terug opdagen met een derde compaan en jawel, ze gingen opnieuw de krantenwinkel binnen. Het verhaal van 't gratis bier had blijkbaar z'n toertje gedaan in hun ondergrondse bunker. Deze keer kwam de derde recruut van de politiemacht niet naar buiten met één, maar met twee rinkelende zakken waarmee hij zich naar z'n hol haastte - zoals een eekhoorn met z'n eikel. Vraag is uiteraard wie hier wie was maar kom, 't zal wel voor de - nederlandstalige - interviews zijn geweest. Soit, m'n vriend Dominique was reuzeblij met het cadeautje uit Vlaanderen. Bier drink je immers met verstand, en met je maten...

Laat het maar allemaal kapot gaan

Terug in Frankrijk, dus. Of om het met de woorden van Tine en Emma - onze kleuterbuurmeisjes in Horebeke - te zeggen, terug in 'Frankrijkland'. Onze molen ligt er opnieuw netjes bij: geschoren, gemaaid, ontmost en gekaleid en ook al heeft Tom Boonen het net niet gehaald in Meerbeke, het was toch met een gevoel van voldoening dat ik terug op 't vliegtuig richting Nîmes stapte. Ons Hoogkouterproject zit nog steeds op de sporen. Nu is 't enkel nog uitkijken naar een nieuwe eigenaar maar ook dat komt voor de bakker. Nog positief nieuws: m'n lang verwachte werkloosheidsuitkering van november-december-januari is eindelijk uitbetaald, onze eerste overwinning op de franse administratie. Vanaf 't moment dat ik drie maanden vast aan 't werk ben krijg ik recht op een ziekteverzekering, een gegeven dat in tussentijd wordt opgelost door me aan de verzekering van Célia te koppelen. Mocht Célia geen française zijn geweest dan had ik me dus al die tijd moeten inhouden om vooral niet ziek te worden - tenzij ik beroep had gedaan op een private verzekering. Administratie weetjewel...
'k Ben intussen terug aan 't werk en ook dat loopt vlotjes. 't Is fijn om in een oude stad te wonen die per toeval in een warm klimaat aan zee is gelegen en waar vakmanschap de voorbije tweehonderd jaar heeft opgehouden te bestaan: de halve stad is vochtig en rot en elke dag gaat er wel iets kapot. Heb je trouwens ooit al gezien dat een afloop van de keuken via een flexibele buis dwars door de muur in een trechter van de regenwaterafvoer gaat? Ik wel, eergisteren. Sète is een eldorado voor de 'multiservisser'. Ook al zitten veel sectoren hier op hun gat en swingt de werkloosheid lustig de pan uit, intussen valt de halve stad doodleuk in elkaar en wil iedereen zich blijven douchen en op de pot gaan. Met andere woorden: we hebben vertraging op alle werven. Lang leve Sète, waar het voor 't ogenblik reeds ruim rond de tweeëntwintig graden schommelt. Je hoort ons niet klagen...