Game over

Stevige tramontane, maar geen trek - een handvol Zwarte wouwers uitgezonderd. 't Lijkt erop dat de voorjaarsverhuizing achter de rug is. Veel teveel zonnig weer en veel te weinig tram de voorbije weken. De vogels zijn wellicht in een hemelsbreed front noordwaarts getrokken. Geen stuwing dus. Geen Organby-toestanden. Volgend jaar beter.
Of beter: in september beter. De chalet is reeds gereserveerd, de houtblokken gekliefd, de patch op flessen getrokken, de hespen gepekeld, de Parisiennes op temperatuur - voor René, dat laatste, ik heb er immers al een.
Organby: here we come!

Sète goes nordic

't Was het weekend van de beschilderde eieren van de haas, Tom Boonen, wispelturig weer en een groots zeilevenement in Sète.
Meer dan honderd zeilboten van alle slag, van de tweede grootste multimaster 'de Kruzenstern' ter wereld tot fraaie houten 'barques' met latijnse zeilen. Fantastisch! En daarrond uiteraard een heus havenfestival met lezingen, workshops, muziekgroepen en veel bier. We waanden ons op het zeemansliederenfestivan van Paimpol in Bretagne. Met een pint in de hand van band naar band, 't leven hoeft echt zo moeilijk niet te zijn. Folkbands veroverden de havenbuurt, niets herinnerde ons eraan dat we in 't uiterste zuiden zaten. 't Is zowaar de eerste keer dat ik me echt heb geamuseerd in deze stad. Het bevestigt alleszins andermaal één ding: als ik me echt in m'n sas wil voelen moet ik naar Bretagne. Hopelijk draait het vroeg of laat die richting uit...
'k Was van plan de Kruzenstern met m'n kayak te vergezellen toen die gisteren terug 't ruime sop koos, een stevige verkoudheid stak daar - andermaal - een stokje voor. Dju toch, volgende keer dan maar!
Wat onthouden we van dit weekend: de Schotse pipe-band 'Claymor Clan' en de aanstekelijke punkrock van de Duinkerkse Poguesversie 'Sur Les Docks'.
Dranouter, zet die groep op de affiche!!!

Swift alert

De eerste Gierzwaluwen: ze zijn er!!!

Daar zijn de boeren weer

Exact een week geleden kwamen de eerste boertjes eraan - altijd fijn om die frivole darteldingen terug te zien.
Groot voordeel: door 't natte weer zijn er hopen modder beschikbaar, ben er zeker van dat er reeds nesten klaar zijn om gevuld te worden!
't Verzacht een beetje de pil van die Tramontane die maar op zich laat wachten...
Enne, het effect dat op de foto werd toegeast heet 'égaliser'. Cool!

In dezelfde lijn...

Di Rupo rijdt met z'n chauffeur door de Westvlaamse polders.
Plots steekt een varken de straat over.
De chauffeur gaat keihard in de remmen, maar keihard te laat.
Morsdood, dat varken.
Di Rupo vraagt z'n chauffeur of hij niet in een café van 't naburige dorp wil gaan vragen wie de eigenaar van 't arme dier zou kunnen zijn.
Ze stoppen aan 't café, de chaufeur gaat binnen.
Hij blijft tien minuten binnen.
Een halfuur.
Een uur.
Na drie uur komt hij eindelijk buitengestrompeld. Zo zat als een Fransman na drie trappisten.
Hij kruipt de wagen in en krijgt uiteraard de wind van voor.
'Oeaarom bent uu zo langhe oeeg gebleef, geblijverd, gebloven?!' raast de premier.
'Wag eve' lalt de chauffeur. 'Iedereen jong, ie-de-reen izj me beginnen pintjen te trakteren toen ik zei dak de zjoveur van Di Rupo wazj en dak da varken had doodgereden'.

Money For Nothin'

And the chicks for free!
Gisteren wat rondgetoerd in 't achterland - op zoek naar die tonijnvislijn weetjewel - en in 't terugrijden toch wel een aanrijding gehad zeker.
Een auto-ongeluk! Het beste dat ik ooit heb meegemaakt! Een droge BWOMP! en 't was gebeurd. Niet zien aankomen - 'k was met m'n ene hand aan 't bellen en met m'n andere een flesje jupiler aan 't openen aan 't gaspedaal. BWOMP! en daar stond m'n linkerachteruitkijkspiegel plots naar binnen gekeerd. Dat dat dom kieken net hier en net nu de straat moest oversteken. Of beter, overvliegen.
Morsdood, die patrijs. Een rode dan nog wel (Alectoris rufa). Ik meteen de wagen geparkeerd, nog gauw een slok gepakt, het stukje pluimvee van de straat geramasseerd en in één vleug de koffer in gegooid. De ene seconde ben je rond en gezond, de andere lig je met gebroken nek in een kartonnen doos.
Een uurtje later was 't lekkere dier gepluimd, binnenste buiten gedraaid en ingepakt.
Nog nooit patrijs gegeten. Je bent vogelliefhebber of je bent het niet.

Tonijn zonder dolfijn

Je herinnert je nog wel wat ik vertelde over die dolfijnen enzo. Wel, vorige zondag was 't zover! Met een marienbiologige collega van Célia ging ik 't blauwe sop in op jacht naar die ingrediënten die de blikjes 'Uberfisch' tonijn uit de Aldi zoveel beter maken dan al de rest.
De zee was nagenoeg vlak, er stond een licht briesje en 't zicht was vrijwel onbeperkt. We waren nog maar een uurtje aan 't peddelen of we zagen in de buurt van een van de 20m-boeien tientallen opgenaaide Grote Sterns krijsend het water induiken - volgens PierreYvesJeanChristopheAlexandre (die Fransen met hun samengestelde namen altijd) het teken dat er 'gechassed' werd. Als gekken stoven we erheen, en in plaats van dolfijnen zagen we hopen spitse geelgrijze rugvinnen door 't wateroppervlak klieven. 'C'est des thons! C'est des putains de thons!!!' Pierre ging volledig uit z'n dak.
Geelvintonijn 'Thunnus albacares'! Die soort die in de Middellandse Zee niet meer mag worden bejaagd. En ik die dacht dat je die enkel ver in zee kon aantreffen. We kayakten tussen de jagende tonijnen. Ik herhaal: We Kayakten Tussen Tonijnen! Vissen van één tot anderhalve meter schoten door 't water, tussen de kayaks door, sprongen haast uit hun element - ik zie de kop van een van de beesten nog voor me, op enkele meter van de kayak, z'n azuurappelblauwzeegroene flanken weerkaatsend in 't zonlicht, de bek wijd opengesperd. Dit was magisch, ongelooflijk, nooit durven dromen dat je zoiets in de kayaksport kon meemaken.
Wie tonijn zegt roept dolfijn, de twee soorten bejagen immers dezelfde prooi - ansjovis en sardienen - en dus schoten we de hele middag van 'chasse' naar chasse. Nooit ging ik zover de zee op - 't voordeel om met twee te zijn. Ma, je hoeft je dus echt geen zorgen te maken, alweer.
Maar geen dolfijnen! Niet één! So what eigenlijk, we beleefden een hoop memorable kayakmomenten en die neemt niemand ons nog af. Die dolfijnen krijgen we een andere keer wel te pakken. Die tonijnen ook, trouwens. De soort mag immers wel 'voor de sport' worden gevangen - op conditie dat je'm weer loslaat dus. M'n maat probeerde het met z'n zware artillerie - meegebracht voor 't geval dàt - maar had helaas niet de juiste lokvogels. Volgende keer beter.
'k Ga dus dringend op zoek naar een occasietonijnvislijn, want ik ben ervan overtuigd dat er een reden is waarom ik vanaf de kant nooit één vis heb gevangen: ik ben een tonijnvisser!

The Dark Side Of The Tour

Nu de madam eindelijk terug is van haar weeklange opleiding heeft haar echtgenoot-bricoleur-warhoofd-gevaarlijke-gek-kattenliefhebber-buitenzijnwil-diehardkayakker-groot-nog-onontdekt-supergenie eindelijk terug de mogelijkheid de windows van z'n linux te openen om te zien wat er zich de laatste dagen in de wereld heeft afgespeeld. En daar z'n brok info aan toe te voegen.
Eigenlijk is er maar één hoofdpunt: blij te lezen dat De Ronde morgen nog doorgaat - een mens weet immers maar nooit. Ben curieus, verdrietig en pissed-off tegelijkertijd.
Curieus zoals iedereen wat morgen brengen zal. Wie wint is minder belangrijk dan de manier waarop. Hopelijk is 't heel, heel, heel slecht weer morgen.
Verdrietig omdat we 't gebeuren niet meer aan den lijve kunnen meemaken. Waar is de tijd, dat je weken voor de koers in 't finalegebied geen vijf meter kon rijden met je wagen zonder achter zo'n peleton dikbuikige enamezuipers op hun dure koersfiets te plakken die zich heer, meester en dictator van de openbare weg waanden en zich niets aantrokken van dat jonge volk dat naar z'n werk trok om onder andere hun pensioen, pampers en puffers te betalen. Mooie tijden waren dat.
En pissed off, als ik over vorige zin nog eens goed nadenk. Wat had ik ze doodgraag de maïs en de voederbieten ingereden...
En dan heb ik het nog niet eens over de dag zèlf, toen je gewoon je deur niet meer uitkon daar alle straten en sluipweggetjes waren afgezet en er van die pseudowielerfans carrement voor je poort zaten te barbecueën.
Afgezien van die paar ongemakjes ben ik altijd een grote rondefan geweest. Nu meer dan ooit daar ik me enkel nog hoef te concentreren op 't romantische aspect ervan.
Aan alle Vlamingen in 't peleton: doe er alles aan om geen enkele Zwitserse vlag te moeten zien tijdens de prijsuitreiking. Die bergen zijn van ons!

Oma's en Flippers

                                                                            CR S. Markley

Dat van die bruine bonen was uiteraard lichtjes overdreven. Ja ik ben er tien minuten achter blijven plakken, ja ik had goesting om ze naar ze naar de zeebaarzen en makrelen te sturen, neen ik heb ze niet 't kanaal in gekwakt.
Zoiets zou ik nooit doen.
Is mijn stijl niet.
Past niet bij m'n persoonlijkheid.
En mocht ik het dan al doen, dan zou ik er tenminste een foto van maken. Of me met een zak patatten op de kade installeren om eventuele overlevenden te laten verstaan dat het daar beneden eigenlijk zo slecht nog niet was.
Bart jong, we moeten echt werk maken van die tekenfilm...
Van makrelen en baarzen gesproken, trouwens. Het bericht doet de ronde dat er zich voor de kust honderden dolfijnen bevinden. Ze zouden zich ophouden rond de mosselbanken die een eindje in zee liggen. Dolfijnen! DOLFIJNEN!!!! Honderden! Kan je 't je inbeelden? Kayakken tussen die kleine walvissen! Me bart, you flipper!
Bij de eerste de beste periode van zuiver weer - want nu is 't echt gene vette - ga ik de zee op. Dit zou wel eens een van de meest memorable trips ooit kunnen worden. Op m'n kayaklijstje staan immers vijf zaken: kayakken in een zwembad trappist, kayakken tussen ijsbergen, kayakken onder de kliffen van Shetland, kayakken in het azuurblauwe water van een atol in de Pacific wiz zom hoelahoela ladiez, en kayakken tussen dolfijnen.
Patron, one of deez dayz you won't see me no more!

Toeval, wellicht

'Voor de schorpioenen heb ik volgende raad: niets zal vandaag verlopen zoal je wenst, het heeft dus echt geen zin je druk te maken.' kwebbelde de presentatrice vanmorgen in de radio.
Normaliter sla ik geen acht op de astrologische berichtgeving. Gewoonlijk verander ik prompt van zender. Deze keer trok de melding echter m'n aandacht. Sterker nog: ik begon de planning van de dag te overlopen om te checken wat er mis zou kunnen gaan. Op 't eerste zicht leek het easy going, niets om je druk over te maken. 'Onnozel mens' murmelde ik de dame dus toe. En 'gij dom kieken'.
Aangekomen op m'n eerste interventie, meteen een parkeerplaats. Net voor de deur. Overkomt me bijna nooit. 'Zie je wel!' voegde ik nog toe aan m'n monoloog.
't Zou m'n enige portie geluk van de dag blijken.
Opdracht: een 'flotteur' van een toilet vervangen en wat andere bagatelletjes.
De realiteit:
De oude vlotter was niet los te krijgen.
'k Verspeelde een half uur voor iets wat normaliter twee minuten duurt.
Ik brak een stuk van m'n favoriet zakmes toen ik de plastic bout losprutste.
Eens de nieuwe vlotter geïnstalleerd bleek de reservoir lek.
Die was uiteraard niet los te krijgen.
Bouten van zeker 60 jaar, nog achtergelaten door de Duitsers.
Hopeloos vastgeroest.
De slijpmachine kwam eraan te pas - slijpen in een wc-bak, du jamais vu.
Uiteraard had ik de juiste stukken niet bij me. 'k Mag dus morgen terug.
Toen ik wegreed zag ik iets aan m'n ruitenwisser flapperen.
Parkeerboete.
M'n plaats was immers gereserveerd voor 'livraisons' en die zijn 'gratuit jusqu'a 10h'.
't Was kwart voor elf.
De smerige tuut van m'n tuut!
Laat ik dan al stevig heet geweest zijn toen ik in m'n wagen stapte. De boete maakte me stomend.
In plaats van snel de plek des onheils te kunnen verlaten bleef ik plakken achter een klein wagentje waarvan de inhoud een gemiddelde leeftijd had van zeker 120 jaar.
Oma aan 't stuur.
Of beter: de oma van m'n grootmoeder aan 't stuur.
En opa ernaast.
En een schurfthond op de achterbank die me heel scheel en heel kwaad aankeek.
Ben er zeker van dat hij nog stonk ook.
Dat onding schoot maar niet op.
Ik ontplofte.
Iemand moest boeten voor al die rottigheid.
Ik stak rechts voorbij en toen de neus van m'n bestelwagen gelijk kwam met dat blik bruine bonen gaf ik een korte ruk aan m'n stuur.
De bonen schrokken zich een ongeluk.
En kwakten prompt het 'canal central' in.
Whaaaaahahaaaaaaaaaa!!!!!
Doe wel en zie niet om.
Hopelijk heeft niemand m'n nummerplaat genoteerd...
Eindelijk aangekomen aan 't postkantoor, 't was intussen vijf voor twaalf, liet ik twee adresetiketten drukken en kleefde ze op de twee dozen die dringend moesten worden verzonden. 'Oef!' slaakte ik m'n opluchtingszucht 'eindelijk iets dat zonder problemen is verlopen'.
En gij gelooft dat.
In de namiddag realiseerde ik me dat ik de klevers niet op de juiste dozen had gekleefd.
'Miljaarde tuut godver tuut wat ben ik toch een tuut tuut' Ik kon huilen van miserie.
Naar het postkantoor gebeld. 'Jawel mijnheer de paketjes zijn reeds de deur uit, is er een probleem?'
Een probleem?! Morgen zal de leverancier van auto-onderdelen zich afvragen waarom ik hem een kattenbak heb bezorgd, terwijl de dames van Tom&Co zich zullen afvragen wat ze in godsnaam met een Volvo-turbo moeten aanvangen.
This sucks!!!
En de dag is nog niet eens gedaan.
Gelijk had ze, dat radiokieken...