Babes & kayaks

De weken vliegen voorbij de laatste tijd. Ligt dat aan mij of draait de aarde echt alsmaar sneller? In plaats van alles op een hoop te gooien en te vertellen wat er in 't zuiden voor bijzonders is gebeurd ga ik het compartimenteren en vertellen per onderwerp. Zo is er nieuws van de katten, de vissen, de kayaks, het weer, de nicht van de zus van de tante van bruine Zozian, de politiek etc.
Kayaks dus. De kayak die ik deze winter op de kop heb getikt is eindelijk off-shore gegaan. De eerste keer dat ik het ding uitprobeerde was in de kalme waters van de Bassin de Thau. Nu ja, kalm is een relatief begrip bij Tramontane. Stevige golfslag, zo van die dingen met witte koppen en een geweldige tegenwind. Me zelden zo geamuseerd in 't water. Los van die week catamarannen nabij Bordeaux dan, toen ik de kwalijke reputatie had van elke dag minstens één keer overkop te gaan. En af en toe een andere boot te rammen. Een kayak die zich headbangend door 't zoute nat klieft is een doorwekende en 'vree wijze' ervaring. Met de wind in de rug is het plaatje net omgekeerd. Golven die zachtjes onder de boot doorrollen en je terug naar je vertrekpunt voeren en een indruk geven van totale rust. Tot je naar de horizon kijkt, en je merkt dat je in werkelijkheid door 't water schiet als een Japanse torpedo naar een Amerikaanse kruiser in Pearl Harbor, om maar iets te noemen.
Na nog enkele toertjes op de Bassin besloot ik het maar op zee te proberen. Een bassin blijft tenslotte een bassin. Echter, de dag die ik uitkoos - als ik besluit om iets op dag X te doen dan mag er gebeuren wat er wil, 'rien à foutre' - was alweer vrij winderig. Uit 't zuidoosten deze keer. Stevige golven, geen kat in 't water en, helaas, heel veel volk op 't strand. Gezinnen, moeders met kleine kinderen, aanstaande moeders zonder kinderen, bronzende babes met enkel 't meest elementaire textiel, blaffende honden etc.
En daar kwam ik dan met mijn kayak aangezeuld. 'k Kruip nog in de grond als ik eraan terugdenk. Zwemvest aan, materiaal stevig verankerd aan de boot, een hoop volk dat op je vingers staat te koekeloeren, en krachtige rollers die 't bootje en z'n kapitein meteen dwars leggen en doen omslaan. Totale afgang. Tweehonderdvijftig kilo kayak en inhoud op 't strand trekken, nog meer volk dat op je vingers kijkt, en vervolgens de boot van z'n ongewilde vulling ontdoen. En dat in stilte, uiteraard, terwijl ik zo'n activiteit meestal vergezel van kalmerende kooswoordjes met 'God' en 'verdomme' en 'straatmadelief' en 'excrementen' en dat soort dingen. Ik was om te ontploffen. Ik, de gele torpedo van Pearl Harbor. Drie keer ben ik overkop gegaan op één meter van 't strand. Die kl...boot wou gewoon dat kl...water niet in. Een geluk dat ik m'n klak diep over m'n ogen kon trekken want ik wou de strandbevolking echt niet meer in de ogen kijken. Ik hoop dat er geen enkele snoodaard het voorval heeft gefilmd want anders haal ik gegarandeerd een recordaantal hits op Youtube. Lang geleden dat ik me nog zo beschaamd had gevoeld. 't Moet geleden zijn sinds de dag dat ik met m'n toenmalige 4x4 een wegomleiding negeerde en me tot op de chassis vastreed op een crossparcours. Temidden van tientallen boze toeschouwers en zowaar nog bozere deelnemers. Soit, aan zo'n evenementen is altijd een wijze les verbonden. Deze luidt: probeer nooit een kayak vanaf een strand te lanceren waar de wind pal op staat. En als je 't toch wil doen: kies een plek waar de dichtstbij zijnde levende zielen zich op minstens tien kilomter bevinden. En laat dat asjeblieft geen halfnaakte schonen zijn...
Soit, intussen ben ik een echte zeerot geworden die braafjes achter een daar speciaal voor gebouwde dijk in 't water gaat om vervolgens meteen in dieper water de zee in te kunnen gaan. Echt zalig, dat kayakken op zee. Het enige wat ontbreekt zijn een paar ijsbergen. En pinguins.

Op de eerste foto: Sète gezien vanaf de Bassin, met het Station Mediterranéen de l'Ecologie Littoral aka Célia's werkstek op de voorgrond.
Op de tweede: Sète vanaf zee, met zicht op 'La Corniche'.

Aigues Mortes - 'Petite Camargue'

Purperreigers (alweer), Koereiger, Bruine Kiekendief, Zwarte Wouw, Wespendieven (Tramontane, trekken dus), Hoppen, Cetti's zangers, Graszangers etc. Dit soort birding is ons echt dronken aan 't maken...
Als je op een moment bent gekomen dat je zegt 'ja seg, alwéér een 'pourpre'' dan mag je je gerust vragen beginnen stellen bij je geestesgesteldheid aka mentale vermogen. En bij je sexualiteit, zelfs. Ben ik dan écht een vrouw aan 't worden? Dat 'nooit content' zijn is toch niets voor een vent? Nee toch?
Enne, vorige week zag ik achteloos op een weidepaaltje langs de weg een Kuifkoekoek, en twee dagen later op een electriciteitsleiding een Scharrelaar. Hot birding noemen ze dat. Ik hoef niet meer naar de Spaanse Extremadura, I got it all here!

Les Salins de Frontignan - WAAW

Purperreigers, Steltkluten, Kluten, Tureluurs, Waterral, Dunbekmeeuwen, Cetti's Zangers, Graszangers, Nachtegalen, Everzwijnen en een hoop nog niet nader geïdentificeerde soort slangen. En dat op tien minuutjes rijden van hartje Sète. Trop cool!

Klotekat

Poezen die slapen
Niet zomaar 'dormir'
Poezen die dromen
In een sinaasappelkist
In een wasmand
Gevuld, uiteraard
Of in een wasbak
Heeft niet lang geduurd
trouwens
Poes nog steeds
verscholen
achter de zetel
Poezen die sluimeren
op datzelfde meubel
Poezen die snurken
Poezen die rennen
Achter een vlieg
Achter een speelmuis
Achter een balletje zilverpapier
Achter een vijs
Achter een kroonkurk
Rochefort 10
Of Chimay
Of Westmalle
Of donkerbruine van bij Zozian van kromme Flo
Rennen achter een soortgenoot
Rennen achter zichzelf
Of een geest van een verre voorouder
Poezen die miauwen
Om aandacht
Om eten
Om nog meer eten
Om ander eten
Om water
Om frisser water
Om verser water
Om ander water
Uit een andere kraan
Om bevrijd te worden
Uit die wasbak
alweer
Plank erop
Gereedschapskist ook
't Zal je leren
Klotekat
Poezen die spelen
Met elkaar
Rollebollend over de vloer
Met een potloodje
Van Ikea
Met de usb-kabel
van een fototoestel
Kabel nog vast
aan apparaat
Apparaat op tafel
oeps
Klotekat
Spelen met een waterfontein
Met een stukje hooi
Met een teddybeer
Of een stukje electriciteitsdraad
Of een koordje van een boek
uit de boekenkast
Op de grond
Dat boek
Zucht
Tien katten
In huis
Voor geen geld
Zou ik ze willen missen

YAK-PROOF

Bricoleren zit me in 't bloed, blijkbaar. Eigenlijk is 't een uitgesproken familietrek. M'n vader bricoleert - met een voorliefde voor staalconstructies, m'n nonkel aka grote broer bricoleert - hij doet het graag met aluminium en epoxy, hun vader en dus m'n grootvader had het meer voor het fijnere handwerk - horloges enzo - en ik doe het graag met hout. En vijzen en bouten en lijm en chemische ankers en 'tige-filletées' enzo - zolang 't maar stevig is.
De Goemaeres zijn een stam van handwerkslieden, dus. Vermits m'n nonkel echter enkel dochters heeft geproduceerd ben ik dus verplicht me voort te planten en mannelijke nakomelingen te bricoleren wil onze familietak voor uitsterven worden behoed. De meesten zullen dit wellicht een bijzonder slecht idee vinden maar daar ga ik me nu eens geen knijt van aantrekken. Als 't een jongen is dan eindigt die wellicht in 't prison - met een vader die niets liever doet dan wapens en explosieven maken en uitwijden over de inpalming van 't wilde westen en de tweede wereldoorlog kan dat onmogelijk anders, en als 't een wijfje zou worden dan eindigt die gegarandeerd in dezelfde instelling. Door die vader, uiteraard.
Soit, ik maak graag stevige dingen. En om die boemerangs, boten, messen, kruisbogen en kruisraketten onder één grote noemer te plaatsen heb ik 'Yak-Proof' opgericht, een soort artistiek project - engelstalig, kwestie van een zo groot mogelijk bereik te hebben - voor iemand met een rijke fantasie en bezige handjes. 'Yak-Proof' dekt die lading volledig. Als een product Yak-Proof is dan wil dat zeggen dat 't tegen een stootje kan. Politiek correct is dit niet helemaal, want om het label 'Yak-Proof' te krijgen ben ik verplicht het ding in kwestie op een of meerdere yaks te testen maar kom, ook daar gaan we geen spel van maken. Mijn yak vindt het prima, trouwens. 'Zeker getest op dieren' zal er op de bijsluiter staan. En 'buiten het bereik van kinderen houden'.
Klik hier om naar de site te gaan.

Reservoir Cats

Aanvetten maar, dat jonge grut. Namen hebben ze uiteraard nog niet, dus spreken we over Mr. Blue, Mr. Red, Miss Green en Agent Orange.

Zomaar een Paasmaandag...

Vanmorgen een prachtig wandelingetje gemaakt door het achterland, door onze ouwe getrouwe 'Collines de la Moure'. Garrigue in bloei, tientallen Nachtegalen, enkele Grasmussen, een mannetje Grauwe kiekendief en een koppel Roodkopklauwieren. 't Mannetje heeft trouwens een vinnige imitatiezang die nog 't meeste lijkt op een Bosrietzanger na een joint of twee. Prachtige morgen, we hebben al voor minder geklaagd...
Intussen stellen onze tien (10) poezen 't wonderwel. De jongen hebben hun oogjes reeds lang wijdopen en groeien sneller dan brandnetels na een plensbui. Célia weegt ze iedere avond en haar statistieken leren ons dat alles goed gaat. 'Ze zitten boven 't gemiddelde!' zegt ze elke dag. Lees: ze vreten ons de oren van onze kop en er hangt al genoeg vlees aan om de gemiddelde Sint-Bernard van een vieruurtje te voorzien. Ze beginnen trouwens stilaan over wat meer motoriek te beschikken en beginnen elkaar heel zoetjesaan af te rammelen - ook al waggelen ze nog steeds als zatte pinguins met een blaasontsteking...
Intussen dondert en klettert het hier buiten dat het een lieve lust is, goed nieuws dus voor onze Boerenzwaluwen die hun modderpoeltjes de eerste dagen nog niet opgedroogd zullen zien. Laat modder al schaars zijn in de regio - in een stad als Sète is het goedje practisch onvindbaar. Laat het dus maar stevig drasjen, zo blijft de garrigue nog een tijdje op haar mooist. En blijven de Sètois binnen. En kunnen we nog een beetje met de poppetjes spelen...

Woodstock

't Heeft de vorige dagen fel geregend en dus zijn er voor de Boertjes plots heel waardevolle modderpoeltjes ontstaan - een ongekende rijkdom in een streek waar het al wekenlang zomert.
Bouwen maar, dat nest...

Mijn cirkelzaag

Grote sternen scheren krijsend
over het oliegladde water
van de jachthaven
Boten van alle slag
liggen roerloos
Alsof ze hun adem inhouden
voor de storm
Het oord lijkt
verlaten en dood
Plots
verkracht een ijzingwekkend gekrijs
de frele maagdelijkheid
van de ochtend
Goeiemorgen
Frontignan Plage
In de betonnen buik
van de vakantiewoningen
bruist het leven

Kannigoe...

Reeds half april en alweer tien dagen geleden dat ik nog eens naar m'n blog heb omgekeken. Nuyens en Vansummeren wonnen hun klassieker, Amigo kwam aan in Barbados, hoenoemdedieookalweer-reactor bleef maar lekken en 't werd hoogzomer in de Languedoc-Roussillon - nog nooit zo gebronzeerd geweest in 't voorjaar. En de eerste Nachtegalen kwamen aan...
De weken rijgen zich de laatste tijd aan elkaar, verschil tussen week en weekend is er nauwelijks. In de week werk je voor klant A en klant B en voor de bankrekening van je patron, en in 't weekend doe je je vrienden een plezier. Komt ervan als je 'multiservice' bent geworden. Bart kan je dit en Bart kan je dat? 'k Lijk m'n grootvader wel, die stond erom bekend ook steeds in de weer te zijn voor een ander...
Bricoleren is leuk, plezant, uitdagend en al wat je wil, maar de laatste tijd ligt 't tempo zo hoog dat ik stilaan begin te verzadigen. Soms komt het me gruwelijk de keel uit, ben ik het kotsemoe te hollen van hot naar her en weer terug, van die telefoon die steeds rinkelt, die vertraging op een hoop 'chantiers', die harde woorden en af en toe net geen mot op een of ander bakkes. 'De Mediterraanse leefstijl' noemen ze dat dan. Juist ja.
Vorige vrijdag ben ik uit m'n vel gesprongen en heb aan Célia gezegd dat ik alle voornemens, engagementen en beloftes voor zaterdag aan een raket bond en zinnens was die heel ver weg te schieten. Hier en nu. 't Speelde immers reeds wekenlang door m'n gedachten om eindelijk komaf te maken met de Pic du Canigou, een bult van net geen 2.800m die de oostelijke begrenzing vomt van de Pyreneeën. Een hoop schist die me bijna elke dag de ogen uit 't lijf treitert, zoiets als een zeemermin met een zeeman. Met dat verschil dat ik niet bepaald goesting heb die daadwerkelijk te bespringen, uiteraard. Bovendien was ik de beklimming, nou ja, van de Canigou nog aan die andere Bart verschuldigd, de rotzak - hij deed hem immers reeds en ik nog niet - en ik kon het niet langer aan elke dag die schuldlast mee te moeten zeulen. Zeker niet nu we'r op een fel opgehouden plas naast wonen.
Ik dus vorige zaterdag om 4.30 in onze wagen gesprongen - eindelijk met Franse nummerplaat - om een forse twee uur later aan de wandeling te beginnen. Prachtig vogelconcert in de bergen, bijna net zo'n hard gekwetter als in Halle - Kool- en Pimpelmezen, Merels en Zangijsters, Heggenmussen en Winterkoningen, 't was lang geleden dat ik zo'n weelde nog had gehoord. In Sète hoor je 's ochtends immers alleen Zwarte Roodstaarten en Schijtmeeuwen. Op weg naar 't werk hoor ik alleen Cetti's zangers, Roodborsttapuiten en Schijtmeeuwen. Op 't werk alweer Zwarte Roodstaarten, eerstejaars Torenvalken, Nachtegalen sinds vandaag, en niet te vergeten: Schijtmeeuwen. Soit, de tocht richting Chalet des Cortalets was stevig en prachtig zoals een zwoele lentemorgen in de bergen hoort te zijn. Alleen, me myself and I in ze mountains, daar had ik echt behoefte aan. Vanaf 1.500m liep het echter fout: de eerste sneeuw. Nu goed, vanuit Sète had ik wel reeds gemerkt dat de topzone van de Canigou er 'wat wit uitzag', maar als je een heel eind onder de berghut reeds naar je knieën moet zoeken is er toch iets mis, half april. Geef toe, dat ik m'n zonnebril was vergeten was één zaak. Dat ik geen zonnecrème bij had een tweede. Maar dat ik mezelf zou vervloeken omdat ik m'n sneeuwraketten was vergeten had ik me daags ervoor nooit kunnen inbeelden. Zonder raketten dan maar, eindeloos ploeteren door smeltende diepsneeuw. Soppende voeten in soppende schoenen, een drijfnatte broek, een iets minder natte slip en bevroren genitaliën, wat is 't toch fijn om terug in de bergen te zijn. De 'kannigoe' deed z'n naam alle eer aan: kannigoe vooruit komen in die soep...
Het tussenpunt, Les Cortalets op 2150m,  lag er verlaten bij. De hut gaat immers pas open begin juni om uitgeputte stappers van de GR10 van een brok in de keel en een slapeloze nacht tussen de snurkers te voorzien.
Na een stevig middagmaal - notenbrood met pensen van de beste beenhouwer uit Halle, 'een witte en een zwette' en een Palmke uit Steenhuffel - heb ik maar wijselijk besloten rechtsomkeer te maken. Van de hut naar de top is 't immers anderhalf uur, in optimale omstandigheden. In de sneeuw mag je die tijd gerust verdubbelen. En dan de lange weg weer terug, 't zou gewoon onverstandig geweest zijn, debiel, gevaarlijk, stom, om het zelfs maar te proberen. Volgende keer beter maar, mét raketten. Wellicht wordt die 'volgende keer' hartje winter. Me vrijdags'avonds aan de voet van de berg parkeren, een paar uurtjes slapen en 's morgens rond vier uur met de hoofdlamp aan the long way up & way back beginnen. Twee hoogtekilometers op en twee af, 't is te doen. Met raketten, uiteraard...
Soit bis: op de weg terug heb ik 't maar van de mooie kant bekeken. Nog nooit zo'n lentepracht in de bergen kunnen meemaken: fris groen overal, spetterend groen van pas ontloken berken en lorken, wilde kerselaars in bloei, een hoop voorjaarsbloeiers en, hoog in de lucht, een koppel buizerden. Zalig, zo'n dagje de batterijen opladen...