Crazy Tuesday

Exact een week geleden waren we opnieuw present op de col. Een vuurzee boven de vallei van de Aspe kleurde de laatste slierten van de bloccage in alle mogelijke tinten rood, oranje en geel - niets gaat er boven de zonsopgangen in de Pyreneeën...
Terwijl de zon langzaam boven de kammen uitkroop en de mist in de valleien in een zachte gloed zette genoten we - door de scoop weliswaar - van de eerste vogels die in actieve vlucht hun koers naar 't zuiden hadden aangevat. Enkele Bruine Kiekendieven en een formatie Aalscholvers kleurden onze ochtend.
Het werd een dag die zich op gang trok als een dieselmotor: de eerste uren zoetjesaan met wat ditjes en wat datjes, wat Visarenden, wat Dwergarend, wat Slangenarend, wat Kiekendief Bruin & Blauw, aardig wat Wespendief en dat soort dingen. De gewone Organby-mix in deze periode van 't jaar, dus. Iets na de middag barstte de hel echter los. Door onze scopen zagen we hoe zich in de verte massale zwermen opbouwden van Wespendieven en Zwarte Wouwen. Zwermen die zich bij 't dichter komen splitsten, zich hergroepeerden, versmolten met andere zwermen, door de zon vlogen en de administratieve afhandeling - Transpyr blijft immers een wetenschappelijk telproject - tot een zware klus transformeerden. Het pluimvee leek van alle kanten tegelijk te komen, tellen werd 'une grosse merde'. Wie volgt wat, wat passeeert waar en hoeveel, wat is er met die groep of die vogel gebeurd, 'ga miljaarde uit mijn weg gij kieken ge staat voor mijn scoop!', 'domme visarend ga je nu eens eindelijk oversteken want dat is nu bijna twintig minuten dat ik je volg en 't wordt nu echt wel eens tijd dat je uit m'n leven verdwijnt etc.' Trektelpost Organby draaide op volle toeren. Meer dan 700 Wespendieven trokken over, meer dan 500 Zwarte Wouwen, 65 Zwarte Ooievaars en nog een resem andere grut. Hiervoor hadden we onze reunie georganiseerd, dit was 'good birding'.
Later op de middag kwam opeens een groep van 48 gewone Ooievaars aangevlogen. Ooievaars zetten de col altijd in beroering. 't Zijn prachtige beesten, ze zijn talrijk en ze nemen er hun tijd voor. Ze zijn enkel moeilijk te tellen daar ze constant door elkaar wriemelen in hun thermiekspel. Plots verscheen echter een Steenarend ten tonele. Een hongerige Steenarend, blijkbaar. Hij kwam, zag, dacht niet te lang na en dook in de groep. Consternatie alom, niemand had immers ooit al een Steenarend een Ooievaar zien aanvallen. Wij ineens wel, dus. De Ooievaarsgroep intplofte als een stuk vuurwerk temidden van een groep reisduiven - hoezo nog nooit geprobeerd? Na een paar forse duiken slaagde de arend erin een kindjesbrenger te isoleren en er even op in te hakken, en vervolgens de achtervolging in te zetten. Vergeefse moeite, echter. De ietwat gehavende Ooievaar zette de sprint van z'n leven in en gaf de arend na enkele minuten het nakijken. Arend versus Ooievaar: 0-1! De arend droop af en de Ooievaar wist, met wat moeite want vermoedelijk stevig in 't rood, de groep weer te bereiken. Het was de eerste keer voor ons allen om zulk uniek schouwspel mee te maken. Het zou echter niet bij die ene keer blijven...
Dinsdag was een dag om in te kaderen. Bij gebrek aan kaders hebben we'r dus 'ne goeie' op gedronken. Zo'n rode uit de glazen fles met sleepruimkes erin die goed naar binnen gaat. En aten we 'van-dat-raar-maar-lekker-spul-uit-de-rode-marmit'. Ook dat zou niet de eerste en de laatste keer zijn...

Hot monday

Even een moment van rust na een klassieke multiservice-ochtend: een keukenblad uitgebroken en wat getaterd met de Lotharingse - 'complètement different des Alsaciens!' - bewoonster van 't appartement - de niet-Sètoise contacten zijn altijd de beste, een tralierooster gelast en gespoten ter beveiliging van een raam, orde op zaken gesteld in de paperassen die zich de voorbije week hadden opgestapeld en tenslotte de planning voor de week georganiseerd. We zijn weer bezig, 'la tête dans le guidon'.
En toch zit ik met m'n gedachten nog in Baskenland, uiteraard. Vorige week rond deze tijd zaten we te picknicken in het Spaanse deel. Zaterdag, zondag en maandag zat de col immers stevig ingeduffeld in een dik wolkendek en viel er droevig weinig te beleven. Het ene moment zit je in de mist, het andere weer niet, dan wel dan niet enzoverder. De telresultaten waren er naar, op wat Visarenden aka 'Balbu's' en een handvol bijzonder laag overscherende Wespendieven aka 'Bondrées' was 'Bloody Sunday' niet om een erectie van te krijgen... Een 'bloccage' dus - slecht weer houdt de vogels tegen. Ten noorden van de Pyreneeën begonnen de bomen door te buigen onder 't gewicht van de honderden roofvogels die net als wij op beter weer hoopten. Wij dus richting Spanje, het klassieke scenario. Op de plaats waar ik de voorbije jaren mooi Aasgier aka 'Percno' had gespot duurde 't geen twee minuten op het individu in kwestie kwam overgevlogen met wat lekkers in z'n bek. Recht naar z'n hol in de rotsen, zàààlig. Ik steeg meteen steilrecht in de achting van de maten. Alweer. In de 'Val de Salazar' bleven we op dezelfde toonhoogte en stapelden de 'oh's' en de 'ah's' op: nog meer Aasgier, een Vale Gier aka 'Fauve' op plasafstand, een Slechtvalk 'Pélérin' die z'n verenpak poetste, Dwergarend 'Booté', Slangenarend 'Circa', nestelende Vale Gieren in de 'Foz de Arbayun' en als apoteose laag over ons hoofd vliegende en als 't ware rond onze kop zwermende Aasgieren in de 'Foz de Lumbier', donkere en lichte fase van Dwergarend, nog meer Slangenarend en Vale Gieren die zo laag overvlogen dat je 't suizen van de lucht over hun vleugels zelfs kon horen. Een dag om niet te vergeten, ook al hadden we niet eens Lammergier 'Gyp' gezien.
's Avonds keerden we onder een prachtige avondzon terug colwaarts, om over de grens opnieuw de wolkenzee in te duiken. Ik herinner me nog dat ik tussen de derde en de vierde 'Patch' even naar Célia belde en te horen kreeg dat er vanaf 's anderendaags stralend weer werd voorspeld. De bloccage ging zich oplossen, een reden dus voor ons winning team om nog een paar Patch's achterover te slaan en vervolgens in een winning mood enkele jagershutten plat te branden. En een half dozijn olijfgroene 4x4's de vallei in te duwen - na de eigenaars met powertape aan hun eigen bull-bar te hebben vastgesjord, uiteraard.
Het beloofde een zware dinsdag te worden...

The day after...

Terug thuis dus... Te zeggen in Sète, de plaats waar tot nader order m'n trappist staat maar daarmee stopt dan ook alle conotatie met 'thuis'. Terug bij Célia en de poezen, zullen we dus maar beter zeggen.
Negentien uur, vierdendertig minuten en twintig seconden is 't geleden dat we de heilige grond verlieten om koers te zetten naar de twee windstreken. De maten naar 't noorden en ik naar 't oosten. Organby verlaten is altijd moeilijk, dit jaar was het echter bijna niet te doen. Een week lang deel je 't gezelschap van een stel jeugdvrienden en aanverwante gelijkgestemde gekken en dan gaat plots elkeen terug z'n eigen weg. Zij terug naar Vlaanderen en ik naar Sète. Een week lang plezier maken en samen genieten van een van de mooiste spektakels die de natuur te bieden heeft, en dat alles in een ongelooflijk decor bovendien, is gewoon het einde.
'k Verliet Organby met een mengeling van spijt, eenzaamheid, voldoening, tranen in de ogen en een hoop andere emoties. Spijt omdat 't alweer gedaan is en we terugkeren naar 't aardse bestaan. Eenzaamheid omdat ik de maten, de col en de vogels reeds miste van zodra ik in de wagen stapte. Voldoening omdat de week alle verwachtingen honderdvoudig had ingelost. Tranen omdat ik dacht aan alle 'straffe stuten' die we hadden beleefd.
Over de vogels en een hoop andere zaken heb ik 't een andere keer nog wel. Eerst nog wat bekomen en laten bezinken.
Enne, merci maten. We zien elkaar met Kerstmis...

Pauv' bête

Célia zit een paar dagen op een congres in Toulouse en terwijl zij wellicht in een lekker warme aula naar een of andere boeiende bioloog zit te luisteren moet ik hier thuis ijskoud bier sifoneren en me kwijten van een aantal herstellingen aan 't kot die ik reeds zolang aan de eigenaars heb beloofd. Klotebestaan! Tijd dus om eerst wat stoom af te blazen en een goeie mop te vertellen die niet voor gevoelige zielen is bestemd. Aan alle profvoetballers: gelieve dus NU uit te loggen. Aan de anderen: zeg niet dat ik jullie niet heb verwittigd...
‘t Begon allemaal met een meute kiekens die een collega zich had aangeschaft. Daartoe had hij een deel van z’n tuin afgebakend en een stal gebouwd met legbakken, voedertorens, een haan en klassieke muziek en dat soort dingen. Met andere woorden: Michel's kiekens kwamen niets tekort.
En toch bleven die rotbeesten niet binnen hun omheining. En toch trokken sommigen eropuit daar ’t gras nog altijd groener is aan de andere kant van de draad. En de wormen wellicht vetter, weetikveel.
Michel is echter ook een klein beetje jager. Hij heeft dus honden. Getrainde Engelse setters ‘pourre la bécasseu!’, meerbepaald. Ik ga z’n commentaar fonetisch schrijven want ’t is het mooiste stukje ‘seitwaas’ dat ik ooit heb gehoord, ‘k schrijf de vertaling er wel achter.
'Tu vois ce chieng? Hierre ce coujong m’a attrapeeh unne poulle qui s’était échappeeh! Il l’a plumeeh vivànte, tu te rang compte? Ce batard l'a coingceeh avecce sa patte gauche surre l’aile gauche et sa patte droite sur l’aille droite! Ang suite il l’a arracheeh touttes ses plummes ce pauv’ bête ! J'éteeh obligeeh de la tueeh, cette espesse d'abrutie!' Michel houdt zielsveel van z'n kiekens, weet je. En Snoopy is een prima kippenvanger, maar als jachthond is hij geen rotte cent waard...
'Zie je die hond? Die klootzak heeft gisteren een kip gevangen die was ontsnapt! Hij heeft ze levend geplukt, stel je voor! Die bastaard heeft haar eerst vastgezet met z'n linkerpoot op haar linkervleugel en met z'n rechterpoot op haar rechtervleugel! Vervolgens heeft hij al haar pluimen uitgetrokken dat arme beest! Ik moest haar wel doden, de verdomde klootzak!'
Geloof me, ik moest me inhouden om me ter plaatse niet te beplassen, zo'n geestig verhaal had ik nog nooit gehoord!
En de hond? Hij leefde nog lang en gelukkig, of wat dacht je?

Wegdromer 10

Barts playlist 010

Hot legs

Pijn aan m'n benen heb ik. Geen wonder eigenlijk want 'k heb gisteren zo'n 65km gestapt als voorbereiding op de 40e 100km van Millau eind volgende maand. Millau is dichterbij dan Torhout, en er zijn veel minder West-Vlamingen allehow... Hraptjeuh! Een stevige lus op iets meer dan 9 uur tijd en dat in een loden hitte - m'n conditie is er, op dat front tenminste nog geen sleet op de motor.
Maar pijn aan de benen, dat wel uiteraard. Niet wegens de spieren. Niet wegens de blaren. Niet wegens de knoken. Niks ni spierpijn nie niks ni voetpijn niks geen gewrichtspijn. Wel wat verbrand zo'n klein beetje op bepaalde delen van m'n anatomie die in doordeweekse omstandigheden zelden met de straling van dat rottige hemellichaam in aanraking komen. 'k Zie er uit als een kermiscoureur, en belàchelijk dat dat is. Als een Westvlààmse kermiscoureur nog wel. Hraptjeuh! Vooral met de gloeiendhete computer op m'n schoot is 't bloggen voor een keertje een pijnlijke aangelegenheid. Sporten is afzien. Ervoor, tijdens en in mijn geval vooral erna. Soit, 't was eigenlijk best een fijne tocht door la Languedocienne, met druiven die barstensrijp zijn en die er gewoon om smeken om afgerukt te worden en - 'k zoek het juiste woord - 'gedevoreerd' zouden ze hier zeggen, verscheurd, verzwolgen, verslonden - dàt zocht ik! - door een hongerige stapper. En hàp een halve tros in de mond, een explosie van sappen en smaken en hàp, nog een en nog een en nog een. Tot de honger gestild, de kin bedruipt en de handen aan elkaar geplakt. Like in the ol' days, toen we hier in de buurt de druivenpluk deden, la 'vendange', een activiteit die trouwens overal reeds in volle gang is. Een gevolg uiteraard van het vrij natte voorjaar en de hoge temperaturen van de laatste weken. Regen en zon, meer heb je niet nodig om een sappige druif te kweken. Piece of cake. Nog nooit zo'n zwaar gesuikerde druiven in m'n mond gehad. Goe spul. En nog gratis ook, maar dat blijft onder ons.
't Viel me gisteren trouwens op dat tal van bomen reeds vol hun blad beginnen te verliezen, sommige platanen en populieren zien er uit als een gefrustreerde papegaai of een kip die net niet lang genoeg in de poten van de vos is gebleven. Dat doet me trouwens aan een zalige anecdote denken die dateert van vorig jaar en die om een of andere reden niet in de blog is geraakt. Wegewa? Ik verpak ze in een volgende blog, beloofd!
't Is duidelijk dat de zon over haar hoogtepunt heen is, ook al heeft die teef me een stel knalrode jarretelles bezorgd. 's Middags mat m'n schaduw nog een goede 2m, enorm lang eigenlijk want ikzelf meet bijna 20cm minder. De zon beschrijft een lagere baan, het licht wordt anders, de kleuren voller, de mooiste dagen komen eraan. September is mijn periode, september is de periode van 't mooiste licht. In Vlaanderen, hier en in Organby, ook. Nog een paar dagen en we volgen de Lammergier met onze kijker boven de zonbeschenen flanken van de Pic d'Orhy, Baskenlands' hoogste.
Nog vijf keer slapen...

Wazawido'nt

Iz waz a very very bad weekend for my poor waza... 'k Ga er geen vodden om winden: in deze toestand raak ik er nooit de étang mee over, punt uit. Het was klote. Het was afzien. Het was vloeken, maar we hebben weer wat bijgeleerd, en da's altijd het belangrijkste in 't bestaan van een bricoleur.
In een notedop: er stond voor de verandering weer eens tramontane en die rotwind produceerde een meer dan pittige golfslag pal op de tewaterlatingssite. Zelfs met een gewone kayak zou het al niet makkelijk geweest zijn, laat staan met een prototype. Wat meteen opviel toen de kayak het water proefde was dat hij enorm hoog in 't water lag. Dit was niet drijven, dit was amper het water strelen. Goed nieuws zeiden we, zinken zal dit geval al zeker niet doen. Toen ik er - met die golven - echter in probeerde te kruipen en daar na een aantal pogingen ook daadwerkelijk in slaagde bleek dat het ding extreem onstabiel was. Ik draaide van links naar rechts en weer terug en had alle moeite om geen water binnen te krijgen. Met andere woorden: we lagen veel te hoog in 't water. Ons gemeenschappelijk zwaartepunt zat veel te hoog en dus hadden we de grootste moeite om in evenwicht te blijven. In kalm water had dit wellicht geen probleem geweest maar daar ging het niet om. Ik heb geen zondagskayak gebouwd om in Hofstade of 't Zilvermeer te gaan spelen. Ik wilde een kayak die zelfs recht bleef in de rokken van orkaan Irene. Snappende dat vloeken ons geen knijt verder ging helpen hebben we waza maar terug uit het water gehaald en zijn we naar huis teruggekeerd.

Wat er fout is aan het concept: tussen m'n gat en de onderzijde van de boot zit tien centimeter lucht. De boot is immers rond een 'kribbe' gebouwd en m'n bilspieren worden van het water gescheiden door achtereenvolgens een slip, een short, een ikeastoel zonder poten, 10mm multiplex van de kribbe, tien centimeter lucht met daarin een pvc-buis en vervolgens de buitenbekleding van de boot. Onder de kribbe bevindt zich grofweg 30 liter lucht. Dertig liter! Dit volume alleen al volstaat om m'n eigen lompe gewicht drijvende te houden, schat ik. Dus: de kayak zou stabieler zijn mocht hij tien centimeter dieper in 't water liggen. 't Had dus eigenlijk feitelijk beter geweest minder ruimte onder de kribbe te voorzien - ik dacht echter dat extra drijfvermogen steeds mooi was meegenomen maar daarin maakte ik dus een rekenfout.
Oplossing 1: maak de kayak zwaarder! Daziedevanhier, geen goesting voor.
Oplossing 2: voorzie hem van een zijdelingse flotter zoals de traditionele boten in de pacific! Zo'n ding werkt kapseiskuren tegen zonder dat het geheel aan snelheid inboet.
Dus: we gaan wazawidu van een kleine torpedo voorzien en vervolgens steken we de étang over, for sure!!!
To be continued, again...

On the road again

Met al dat vakantie- en kayakgedoe zou een mens bijna vergeten dat we stilaan in het epicentrum terechtkomen van de meest boeiende periode van 't jaar. Eén omdat we bijna van die toeristen verlost zijn die niets liever doen dan dan je decathlongekleed en roodverbrand en geladen als een yakstier op weg naar Everest-base-camp en vooral zenuwslopend trààg voor de voeten rijden, zich systematisch moedwillig lijken te vergissen aan elke péagepost - van file of van betaalmiddel, soms zou je denken dat ze werkelijk van een verre planeet uit een voor gewone mensen onbereikbare constellatie naar hier zijn gekomen of dat ze onderweg een meteoriet op de schedel hebben gekregen -  en zich vergapen aan de meest ordinaire dingen van dit zuiderse klotebestaan en die bovendien per sé op foto willen vastleggen en, eindelijk, twéé daar miljoenen vogels inmiddels ook op trek zijn gegaan. Eind juli - begin augustus trokken reeds meer dan 32.000 Zwarte wouwen door in Organby - met een piekdag van bijna 8.000 vogels (!) - en de piek van de Wespendief zal voor een dezer dagen zijn. Met een beetje geluk komen we net op tijd om 't mee te maken...

La palombière

Kwestie van in de Organby-sfeer te komen: La palombière (klik op 't woord)
Een wat?! Is een verheven schietpost van waaruit straalbezopen groc's aka gros-cons-de-chasseurs zn. 'palombes' aka houtduiven - en tientallen andere soorten waarvan ze nog nooit hebben gehoord - aan flarden schieten)

Wazawidu update

Zonet een historisch moment @ Casa Felina Shipconstruct & Repair beleefd: Wazawidu left da house en hangt gestockeerd in de toegangstunnel naar ons appartement in kwestie. Voor degenen die het oord kennen: de twee scherpe bochten binnenshuis zijn zonder powertapescheuren gepasseerd. Voor de anderen: 't scheelde maar enkele centimeter of ik had het vaartuig in twee kunnen zagen om het de deur uit te krijgen... Soit, zaterdagochtend gaan we off-shore! De twee kayaks gaan 't water in en met de madam gaan we de étang oversteken, en weer terug uiteraard. De madam en de andere kayak dienen dus als backup aka reddingsvaartuig, niet voor 't gezelschap hèhè... De eerste krat champagne - de weddenschap weetgewel - zal klaarstaan aan de overkant. De tweede als de terugvaart ook vlot verloopt. Ben toch wel curieus hoe Wazawidu zich zal gedragen...
Nu er dus terug plaats is in huis wordt het tijd om met het volgende bouwproject te starten: een surfkayak in alucomposietmateriaal. Een huh? Een surfkayak is een korte kayak met platte bodem die veel weg heeft van een berberpantoffel waarmee je supersnel op de waves kan surfen. Klein nadeel: surfgolve baarzen vind je hier slechts enkele dagen per jaar - de Mediterrannée weetjewel... Rien à foutre, bouwen dat spul!
Surfend op dit thema moet je beslist de franse film 'Brice de Nice' eens bekijken - heel fijn popcorn-entertainment. 'Bonjour, ça farte?'