Burning Banana 2.0

Is hij niet prachtig? Het enige wat ik nu nog mis is één stralende ochtend met een licht briesje. En dan introduceren we het zeilkayakken - of kayakzeilen - in 't zuiden van Frankrijk.
Blijf jezelf, op een dag ben je in de mode (Richard Fish in Ally McBeal)

Klotevisarend

Wonen in 't zuiden
Is niet alleen kayak
En mooie wijven
Wonen in dit dievenhol
Is ook verstoken zijn
Van die paar maten
Waarvan ik 't geluk heb gehad
Ze te ontmoeten
Soms mis ik hen
Gelukkig niet vaak
Dat zootje ongeregeld
Die bende zatlappen
Dat handvol Kameraden
Enkele raakpunten volstaan
Vogels en bier
Patcharan en bier
Vogels en Patcharan
Visarenden volgen
Die maar blijven ronddraaien
Die maar niet willen oversteken
Wat is daar nu
Zeg het me
Wat is daar nu
Plezant aan
Brothers in arms
Zonsopgangen met ochtenddrol
Zonsondergangen met schapenmist
Nog één fles rest me
Van de vijventwintig
Ofzo
Nog vijf maanden
En 't is weer zover
Organby
We will rock you!

Duizend Soldaten

A je van z'n leven in de Westhoek passeert
deur regen en noorderwinden
keerd omme den tijd a j'alhier passeert
den oorlog ga j'hier were vinden

Grijs is de dag
Snert is de foto
Snel reed de wagen
Les Salins de Frontignan
't Zou een foto van de IJzervlakte kunnen zijn anno 1914...

Zonder woorden

'k Vernam het nieuws pas gisteravond. Verschrikkelijk. We rouwen een stukje mee met de nabestaanden van de kinderen, de begeleiders en de chauffeurs en wensen sterkte aan diegenen die 't hebben overleefd...

Ook dat nog

Werken in de 'multiservice' is vaak geen flauw idee hebben van wat de dag je brengen zal. Zo ook eergisteren. Ik kreeg een interventie met de melding 'gaten dichtstoppen bij mevr. - we gaan ze 'Bruni' noemen - want probleem met ratten'.
Ik was toevallig in de buurt en bel aan de deur.
Mevr. Bruni doet open - eind in de veertig, groot, slank, mooie ogen, jeans, t-shirt, het gewone werk, 'oewist en wakannekikdoenvooru', we praten over 't probleem en geven rendez-vous de dag daarop, gisteren dus.
Dag 2: ik bel aan, mevr. Bruni doet open.
Ik kreeg bijna een hartstilstand: mini-rok, make-up, een decolleté zo diep als de Marianentrog, lekker parfum en een stralende 'Ik zat op u te wachten'.
Slik!
Terwijl ik haar gaten aan 't dichtstoppen was - hou op met lachen - komt mevrouw naast me staan en zegt lachend 'Monsieur vous voulez que je vous allume?'
Franse woordspeling. 'Allumer' betekent immers zowel 'aansteken' - het licht bijvoorbeeld, als 'opwinden'.
Ik barst bijna in lachen uit, zeg iets in de trant van 'zijn die patatten nu nog niet gereed gij dom wijf' en doe voort met m'n werk.
Een volle bus PU'schuim later schud ik haar de hand, zeg 'Ik kom maandag terug voor de afwerking en doe je het dekseltje voor je brievenbus dat ik nog moet installeren kado', waarop zij antwoordt 'Oh meneer dat is lang geleden dat ik nog een kado heb gekregen hoor' smikkelsmak.
Echt, ik heb dubbel gelegen van 't lachen. Zelfs Célia zag er gisteravond de humor van in.
En ik moet maandag terug. Ben er zeker van dat ze 't zware geschut gaat bovenhalen...
En leid ons niet in bekoring. Amen.

Watch Out For Da Drunkn' Sailor

Vanmorgen de getunede versie van 'Burning Banana' getest - 'k heb immers de voorbije maanden aan een zeil gewerkt, ook, en dat wou ik uiteraard met dit zoete lenteweer doodgraag uittesten.
Eigenlijk feitelijk had ik reeds een eerste test uitgevoerd: die keer dat ik bij zware deining een collega op open zee 'bonjour ça va ou quoi?' was gaan zeggen.
Big mistake, 't idee was immers om een soort van 'kite' aan de kayak te bevestigen. Veel te omslachtig, zo bleek. Touwen in de war, die rotkite aka m'n zeil dat vast kwam te zitten onder de kayak, bijna m'n roeispaan verloren, half zeeziek, kortom: 'la grosse p...n de merde'.
Vanmorgen ging de tweede versie dus offshore. Geen kite meer maar een klassiek concept: mast en zeil. Testbasis: het verlaten strandje van Balaruc-Les-Bains. Een zacht windje, Cetti's Zangers, krijsende Kokmeeuwen, prachtige zonsopgang, alle ingrediënten voor een geslaagde morgen. Genietend van zoveel stilte monteerde ik m'n vaartuig, zag dat het goed was, een laatste plas - 'En merre ifo apprandre a mangee kang tya pas feng, boirre kang tya pas soif et pissee kang tya pas anvie!' zei een oude visser me eens - en duwde m'n kayak in 't water. Enkele  roeislagen om in iets opener water te komen en dan werd het eindelijk tijd om het zeil - een stuk recup van een oude tent - te hijsen.
Big mistake, again. Toen ik immers het zeil strak aantrok ging de kayak zodanig scheef liggen dat Burnin' Banana dreigde te kapseizen.
Dat ding pakte veel teveel wind, 'k zag het weer eens te groot. Maar snelheid, man oh man! Bovendien kwakte het zeil telkens ik overstag ging vol in m'n smoelwerk. Klein designdetail. Het zeil werd snel opgeborgen in de wagen en er volgde een fijn klassiek kayaktoertje.
Wat hebben we vanmorgen echter geleerd?
Dat het zeilconcept geweldig is.
Dat zeilkayakken ongelooflijk plezant moet zijn.
Dat we een kiel nodig hebben.
Of beter: een kleiner zeil.
Dat laatste is inmiddels voor de bakker, dankzij de bereidwillige hulp van Kleo en Kittykitty en een restant van diezelfde oude Lafumatent. Remember hombre Bart? Datzelfde ding dat in een ver verleden dubbel sloeg in die loeiharde Tramontane net over de Frans-Spaanse grens en jou wakker hield en mij niet. Datzelfde ding dat ons onderdak bood in de caldera van Tenerife, op Punta da Teno etc. En waarin jij zoveel mooie momenten beleefde met die russische liftster - hoe ze heette ben ik vergeten maar haar scheten vergeet ik nooit meer - die ons tijdens ons Corsica-avontuur een tijdje vergezelde. Of was jij dat niet? 'k Weet het niet meer zo goed. Soit, ongetwijfeld een van de beste tenten die ooit op de markt zijn gebracht. En nu omgeturnd tot kayakzeil. Lafuma Forever!
Deze week gaan we terug 't water op. Reach out, I'll be there!

Wachten op de Tram

Toch even naar de waarnemingen gekeken van trektelposten in de buurt... Eentje in de buurt van Narbonne maakt melding van - ook - slechts vier Zwarte Wouwen gisteren, op een jaartotaal van slechts 20.
We zijn dus echt nog maar in 't begin van de trek, dus. Wacht maar binnen enkele weken. Dit jaar zijn we'r klaar voor. We hebben een superspot, we hebben een hoop overuren die moeten worden gerecupereerd, een nieuw fotoapparaat met een niet onbelabberde filmfunctie en we hebben een berg goesting. Go for it!

Light My Fire

Alweer een snoeiharde Tramontane vandaag - gelinkt aan een serie depressietjes verder zuidwaarts. En wie 'Tram' zegt in maart zegt ... Zwarte Wouwen!!! Nu goed, we zijn pas begin maart maar 'k kon het me vanmiddag toch niet laten even naar m'n favoriete spot te racen om te polsen hoe heet de voorjaarstrek al was. Een vette was 't niet: één Zwarte Wouw passeerde op een honderdtal meter van mij vandaan, beukend tegen de wind, op een paar meter boven de grond. 't Leverde een snertfoto op maar so what, 't is m'n eerste wouw van 't jaar!!! Meer van dat over een week of twee. Laat er asjeblieft opnieuw 'Tram' zijn...
Diezelfde wind zorgde ook voor spektakel boven de étang: een gariguebrandje in Bouzigues, de wind die het vuur razendsnel naar de bewoning blaast en meteen de Canadairs in de lucht. Alweer een snertfoto, maar 't is ook m'n eerste Canadair van 't jaar. Light my fire babe!!!

Westmalle boven!

Net een nieuwe Instructable gepubliceerd: maak een gereedschapskist uit een bierbak! Heel plezant winterproject, veel plezier aan beleefd (klikken!).
Wat kan ik daar een hoop joints in verbergen, whaaahahaaa!!!

Sweet Home Hallerbos

Er hangt een bosgeur in de keuken. En het is nu - schrijftijd - 6 uur 37. Lang geleden dat ik die geur nog in de neus heb gehad. En nog langer dat ik die in m'n keuken heb gedetecteerd. Je kent dat wel: een zure basis van rottende bladeren en champignons, een lichte toets van vochtige aarde en een vleugje vossenpis. Bosgrond dus. Dat doet me trouwens terugdenken aan de tijd dat ik nog lid was van een Roosdaalse wijnclub - één van die vele vergissingen op m'n palmares. Ik, zoals steeds, veel te eerlijk en veel te humoristisch als ik me ergens totaal niet op m'n gemak voel. Toen we dus diverse wijnen proefden en men me naar m'n mening vroeg was m'n reactie, in 't geval het brouwsel echt niet te zuipen was 'dat brouwsel is echt niet te zuipen'. Na diverse echtelijke discussies - m'n madam van toen was het beu om zich ongemakkelijk te voelen - begreep ik dat je soms de waarheid beter een draai geeft. En je antwoord motiveert.
In 't geval van schijtwijn werd het dus eens 'Ik proef een zachte basis van verbrand rubber en benzine, met een lichte toets van houtlijm en een volle neus van nagellak en vochtige cement'. Ook ironie was geen goeie keuze. Resultaat: ik veranderde van club. Ik veranderde van drank. Ik veranderde van madam. Ik veranderde van streek. En wat later veranderde ik zelfs van werk. En telkens maakte ik de goeie keuzes, bovendien. Ik ging boogschieten, bier drinken, en kocht een windmolen in de Vlaamse Ardennen.
Soit, die bosgeur in de keuken dus. Je herinnert je die kluiten Struikheide die ik uit de Pyreneeën meebracht? Wel, uit een ervan ga ik een pijp maken (meerbepaald een calumet), en op het net las ik dat je hiervoor de kluit zo'n 12 uur moet koken om alle tanines en andere rotzooi eruit te krijgen. We zijn dus bezig met een kookmarathon, en gaan de hele dag genieten van het aroma van een winters Hallerbos in huis.
Zalig! Waar is de tijd?
't Is eens iets anders dan de klassieke wafels op zondagmorgen...

Een mooie uitleg over pijpenmakerij vind je hier.