Sylvia 'k zeen a geire

We zijn nog niet eens april en de Grasmussen zijn reeds terug! I like!

Auteursrechten foto: http://picasaweb.google.com/lh/photo/zJeSnuuFETgyGwOHoNx79A

Sunset Over Wasteland

Deze beelden mag ik jullie echt niet onthouden, er is immers fantastisch licht deze ochtenden. Fantastisch trouwens, dat zomeruur. Ze moesten die kerel die dat heeft uitgevonden een standbeeld geven. Of een bak bier.
Gewoon een impressie van la 'Pwente Courte', een van de meest typische 'quartiers' van Sète en zowat de enige die echt z'n oorspronkelijk karakter heeft weten te behouden, zeggen ze. Het is een allegaartje van huizekes in alle kleuren van de regenboog, aanhangsels, koterij, rammelige aanlegsteigers, rommelige pontons en afval. En Sètois, ook dat nog, de enige echte, 'les dûrs de chez dûrs'. En katten. Kàtten dat daar zitten, 't schijnt zo'n zestigtal - geen wonder want er is zoiets als een zwerfkattenopvangcentrumpje met enkele goede zielen die instaan voor het voederen en bemoederen van dat ronronnend - wat een prachtig werkwoord is dat toch - volkje. Zolang ze ginds in de bloembakken schijten doen ze dat niet bij ons, zegt het bekende Chinese spreekwoord.
En vanmorgen kwam ik dus weer te laat op 't werk. 'Pris quelque photos, rien à foutre, vas te faire ...' zei ik tegen m'n patron. Zeg nu nog dat ik hier niet ingeburgerd ben ...

Who'll Stop The Rain

Sète is verdomd mooi als 't regent. 'Les entrées maritimes', zoals ze dat weer hier noemen, doen me voor enkele ogenblikken vergeten dat we in SèteSeaSunSex-land zitten. Ze geven me 't gevoel voor even in 't noorden van Noorwegen, in Shetland of de Faroër te wonen.
Je hebt er geen idee van welke tintelingen er op zo'n prachtige druildag door m'n lichaam gaan. Mist en regen geven me rust, ontdek ik nu. Niet nodig een dokter te bellen, ik ben ok, no worries. Dagdromen hebben nog nooit iemand kwaad gedaan, toch? Tenzij je dagdroomt dat je droomt en je je dus enkel voor een auto hoeft te werpen om wakker te worden, uiteraard.
Beeld je in. Wat zou ik doen mocht ik werkelijk in de buurt van de poolcirkel wonen?
Ik zou 's ochtends heel vroeg met m'n honden - twee middelgrote 'batards' - naar een eilandje voor de kust varen en er een stevige wandeling maken. Genieten van de Papegaaiduikers, de Noordse Stormvogels en Zeekoeten, de Alken en Drieteenmeeuwen, de opkomende zon, het beuken van de golven tegen de rotsen, een kop warme koffie. Op de terugweg m'n fuiken controleren en de vangst van vorige nacht bovenhalen. Thuis vrouwlief wekken met versgebakken brood, koffie, zelfgelegde eitjes in de dop en zelfgemaakte konfituur. Een extra blok hout in de haard gooien, een piske gaan doen in de tuin en genieten hoe de rook traag uit ons houten huizeke de lucht in kringelt. Vervolgens m'n vissen gaan schoonmaken en de ingezouten filees op een houten geraamte te drogen hangen...
Soit, 'k zou zo nog een paar bladzijden kunnen doorgaan maar kom, 't is verstandiger om nog anderhalf jaar te genieten van het hier en nu, 't is immers misschien de laatste keer dat we aan de Middellandse Zee-kust wonen en door van elders te dromen werp je alleen maar een schaduw op het nu. Feit is dat ik me niet naar Vlaanderen zie terugkeren - hoezeer 't ook pijn doet als ik de Vlaamse Koersen zie. Als ik die mannen de Patersberg, de Oude Kwaremont en de Taaienberg zie opvlammen. 'Mijn' Vlaamse Ardennen...
Laat die regen asjeblieft ophouden, sebiet word ik nog depressief...

Who'll Stop The Rain...

Zomaar een middag

Een ordinaire wegberm in Balaruc, op weg naar een volgende klant...

Zomaar een ochtend

Canal Lateral - Sète, op weg naar 't werk...

Een panorama, dat moet je verdienen

Zonet de lokale Muur van Geraardsbergen aka de Mont St. Clair opgefietst en weer afgedaald - de eerste keer dit jaar als ik me niet vergis. Veel bloed, veel zweet, enorm veel zweet zelfs want uit de wind is 't echt bakken hier - no country for old men, en gelukkig niet al teveel tranen op 't eind. Verdorie wel zwaar, zeker als je eerst een tiental kilometer vol gas hebt gegeven omdat ik nu eenmaal zo asociaal ben dat ik geen andere fietser in mijn wiel kan verdragen. Eat my powder, you bastard!
Bovenop de Sètoise kalkbult steeds weer 't zelfde liedje: een bus vol met vierde leeftijders die op hun sloffen ook van 't panorama komen genieten. De luiaards! De lamzakken!
Een panorama moet je verdienen, vind ik. Zelfs dat met zicht op Sète en omgeving. Voor een panorama moet je afzien, moet je lijden, bloeden, op je moeder roepen. De lift naar boven nemen is dus not done. De bus nemen doe je niet. De helicopter nog minder. En als 't gewoon daarbij nog was gebleven. Neen, de meute fossielen had nog een gids bij ook. Zo eentje die dingen wauwelde als 'Dat is dus Sète, met zijn kanalen en zijn haven. En ginds dat is Balaruc, daar hebben we deze namiddag 'biscuits' gedegusteerd. En daar is Bouzigues, waar we vanmiddag oesters hebben geproefd. En ginds is Frontignan, daar gaan we morgen 'muscat' zuipen.'
Droevig! Beneden alle peil! Slecht! Had ik zo afgepeigerd niet geweest dan had ik die wannabee met plezier de berg af gekeild. Na hem eerst te hebben afgetuigd met 't zadel van mijn fiets, uiteraard.
Die zever zouden 'mijn' gidsen nooit hebben uitgekraamd. Neen, 'mijn' gidsen zouden zijn begonnen met 'Kameraden! Wat jullie hier zien is fantastisch! Vergeet Sète, daar wonen toch alleen maar dieven en bedriegers. Vergeet Frontignan, want daar wonen er nog meer. Kijk echter naar de horizon, naar de prachtige lijnen van 'Les Causses', die kalkmassieven die tijdens de Alpiene botsingsfase de hoogte in werden geslingerd waardoor de rivieren zich zeer diep gingen insnijden en de 'gorges' werden gevormd - vergelijk het met een blok Gauda die je opheft onder een gloeiende staaldraad - maar dat heb ik in de bus reeds verteld. Kijk ook naar de Bassin de Thau en meer bepaald richting Balaruc, neem je verrekijker verdomme gij toerist van mijn voeten! Zien jullie die borrelingen in 't water? Ja? Wel, dat is de thermische activiteit waaraan Balaruc-les-Bains zijn thermen heeft te danken! Daar borrelt warm water op! Schitterend niewaar? En ginds in de verte, de vulkaan van Agde! En nog verder de Canigou, de oostelijke wachter van de Pyreneeën die waakt over Katharenland. Etc.'
'Mijn' gidsen zouden hun verhaal anders hebben aangepakt, zeker weten. Ze zouden er vuur in hebben gestoken, in de stad en in hun woorden. Ze zouden hun publiek zo hard hebben opgezweept dat het moordend en plunderend de stad in zou zijn getrokken om er drie dagen later niets dan een smeulende puinhoop van over te hebben gelaten.
Ach, waar is de tijd. Ik denk vaak aan jullie, kameraden. 'Mijn' gidsen, dat was Kwaliteit met een grote K en een fors paar ballen.
Weten jullie wat ik nu ga doen? Een Jupiler Tauro drinken!
Want een panorama, dat moet je verdienen...

Zolang er maar kalk is

Sinds een tweetal weken staan er zowat overal orchissen in bloei. Geen berm is veilig, geen stukje grasveld wordt gespaard, geen vodje ruigte met rust gelaten: overal kom je ze tegen. Zelfs, en vooral, rond de lokale cementfabriek, in een landschap bedolven onder de grijze fall-out - een landschap dat eruit ziet alsof er net een vulkaan is uitgebarsten, of een kernbom is ontploft, of een maalderij is gedynamiteerd, of een Columbiaanse cocaïneraffinaderij is opgeblazen, om maar iets te zeggen. Soit, zolang er maar kalk is zijn die bloemeleins tevreden.
Enne, vanmorgen de eerste Fitis van 't jaar gehoord, trouwens.
Leve de lente!

Wegdromer 8

Barts playlist 008

Trop bon!

Massale doortocht van Zwarte wouwen vandaag! Stevige Tramontane, uit 't noordwesten dus, en de eerste zonnige dag na een mindere - voor de Sètois toch - periode. Deze morgen was 't reeds koekenbak, maar vermits ik ook nog een job heb was 't dus nagelbijten tot de namiddag om van 't spectakel te kunnen genieten.
Met de nog niet eens uitgeladen bestelwagen ben ik dus naar m'n favoriete spot geraced - hopelijk hebben die drie ramen het uitgehouden - om m'n kijker op de horizon te richten. Op één uur vlogen meer dan honderd Milans over, sommige op niet meer dan enkele tientallen meter! De krachtige wind dwong de vogels laag te blijven en te profiteren van de minste beschutting in 't landschap. Het was 'simplement trop bon!'. De wind verhindert hen bovendien om noordwaarts door te steken en dus volgen ze de kustlijn tot ... om van koers te veranderen. 'k Zag dat sommigen 't wel probeerden, maar de meerderheid gaat vermoedelijk braafjes richting Marseille en co. Moet ik nog eens uitvlooien.
Soit, wat echter meer is: ik heb één een uitstekende spot gevonden om de trek te observeren en twee een lokale corridor in kaart kunnen brengen. De vogels vliegen immers niet zomaar over, ze volgen welbepaalde routes in 't landschap. Over steden, industriezones en snelwegen. En geen mens die het opmerkt, op een eenzame spotter na...

De foto van de Zwarte wouw is zoals vaak in deze blog van Sylvain Houpert - http://fotooizo.free.fr/html/1242249792_bondree6.html

Hi Rondelle!

Vandaag de eerste Boerenzwaluw van 't jaar gezien - een dag na de eerste Huiszwaluw, trouwens.
Nordisten: ze komen eraan! Over en uit.