Wazawido'nt

Iz waz a very very bad weekend for my poor waza... 'k Ga er geen vodden om winden: in deze toestand raak ik er nooit de étang mee over, punt uit. Het was klote. Het was afzien. Het was vloeken, maar we hebben weer wat bijgeleerd, en da's altijd het belangrijkste in 't bestaan van een bricoleur.
In een notedop: er stond voor de verandering weer eens tramontane en die rotwind produceerde een meer dan pittige golfslag pal op de tewaterlatingssite. Zelfs met een gewone kayak zou het al niet makkelijk geweest zijn, laat staan met een prototype. Wat meteen opviel toen de kayak het water proefde was dat hij enorm hoog in 't water lag. Dit was niet drijven, dit was amper het water strelen. Goed nieuws zeiden we, zinken zal dit geval al zeker niet doen. Toen ik er - met die golven - echter in probeerde te kruipen en daar na een aantal pogingen ook daadwerkelijk in slaagde bleek dat het ding extreem onstabiel was. Ik draaide van links naar rechts en weer terug en had alle moeite om geen water binnen te krijgen. Met andere woorden: we lagen veel te hoog in 't water. Ons gemeenschappelijk zwaartepunt zat veel te hoog en dus hadden we de grootste moeite om in evenwicht te blijven. In kalm water had dit wellicht geen probleem geweest maar daar ging het niet om. Ik heb geen zondagskayak gebouwd om in Hofstade of 't Zilvermeer te gaan spelen. Ik wilde een kayak die zelfs recht bleef in de rokken van orkaan Irene. Snappende dat vloeken ons geen knijt verder ging helpen hebben we waza maar terug uit het water gehaald en zijn we naar huis teruggekeerd.

Wat er fout is aan het concept: tussen m'n gat en de onderzijde van de boot zit tien centimeter lucht. De boot is immers rond een 'kribbe' gebouwd en m'n bilspieren worden van het water gescheiden door achtereenvolgens een slip, een short, een ikeastoel zonder poten, 10mm multiplex van de kribbe, tien centimeter lucht met daarin een pvc-buis en vervolgens de buitenbekleding van de boot. Onder de kribbe bevindt zich grofweg 30 liter lucht. Dertig liter! Dit volume alleen al volstaat om m'n eigen lompe gewicht drijvende te houden, schat ik. Dus: de kayak zou stabieler zijn mocht hij tien centimeter dieper in 't water liggen. 't Had dus eigenlijk feitelijk beter geweest minder ruimte onder de kribbe te voorzien - ik dacht echter dat extra drijfvermogen steeds mooi was meegenomen maar daarin maakte ik dus een rekenfout.
Oplossing 1: maak de kayak zwaarder! Daziedevanhier, geen goesting voor.
Oplossing 2: voorzie hem van een zijdelingse flotter zoals de traditionele boten in de pacific! Zo'n ding werkt kapseiskuren tegen zonder dat het geheel aan snelheid inboet.
Dus: we gaan wazawidu van een kleine torpedo voorzien en vervolgens steken we de étang over, for sure!!!
To be continued, again...

On the road again

Met al dat vakantie- en kayakgedoe zou een mens bijna vergeten dat we stilaan in het epicentrum terechtkomen van de meest boeiende periode van 't jaar. Eén omdat we bijna van die toeristen verlost zijn die niets liever doen dan dan je decathlongekleed en roodverbrand en geladen als een yakstier op weg naar Everest-base-camp en vooral zenuwslopend trààg voor de voeten rijden, zich systematisch moedwillig lijken te vergissen aan elke péagepost - van file of van betaalmiddel, soms zou je denken dat ze werkelijk van een verre planeet uit een voor gewone mensen onbereikbare constellatie naar hier zijn gekomen of dat ze onderweg een meteoriet op de schedel hebben gekregen -  en zich vergapen aan de meest ordinaire dingen van dit zuiderse klotebestaan en die bovendien per sé op foto willen vastleggen en, eindelijk, twéé daar miljoenen vogels inmiddels ook op trek zijn gegaan. Eind juli - begin augustus trokken reeds meer dan 32.000 Zwarte wouwen door in Organby - met een piekdag van bijna 8.000 vogels (!) - en de piek van de Wespendief zal voor een dezer dagen zijn. Met een beetje geluk komen we net op tijd om 't mee te maken...

La palombière

Kwestie van in de Organby-sfeer te komen: La palombière (klik op 't woord)
Een wat?! Is een verheven schietpost van waaruit straalbezopen groc's aka gros-cons-de-chasseurs zn. 'palombes' aka houtduiven - en tientallen andere soorten waarvan ze nog nooit hebben gehoord - aan flarden schieten)

Wazawidu update

Zonet een historisch moment @ Casa Felina Shipconstruct & Repair beleefd: Wazawidu left da house en hangt gestockeerd in de toegangstunnel naar ons appartement in kwestie. Voor degenen die het oord kennen: de twee scherpe bochten binnenshuis zijn zonder powertapescheuren gepasseerd. Voor de anderen: 't scheelde maar enkele centimeter of ik had het vaartuig in twee kunnen zagen om het de deur uit te krijgen... Soit, zaterdagochtend gaan we off-shore! De twee kayaks gaan 't water in en met de madam gaan we de étang oversteken, en weer terug uiteraard. De madam en de andere kayak dienen dus als backup aka reddingsvaartuig, niet voor 't gezelschap hèhè... De eerste krat champagne - de weddenschap weetgewel - zal klaarstaan aan de overkant. De tweede als de terugvaart ook vlot verloopt. Ben toch wel curieus hoe Wazawidu zich zal gedragen...
Nu er dus terug plaats is in huis wordt het tijd om met het volgende bouwproject te starten: een surfkayak in alucomposietmateriaal. Een huh? Een surfkayak is een korte kayak met platte bodem die veel weg heeft van een berberpantoffel waarmee je supersnel op de waves kan surfen. Klein nadeel: surfgolve baarzen vind je hier slechts enkele dagen per jaar - de Mediterrannée weetjewel... Rien à foutre, bouwen dat spul!
Surfend op dit thema moet je beslist de franse film 'Brice de Nice' eens bekijken - heel fijn popcorn-entertainment. 'Bonjour, ça farte?'

Baskenland Bastards

Snikkeheet hier, en dat terwijl we enkele dagen terug in 't noorden nog van zalige twintigers zaten te genieten. Overal in de huizen lopen de temperaturen op tot dertig graden en dat is toch wel van 't goeie teveel... Nog meer pissed off, dus. De toeristen zullen wel blij zijn: eindelijk zon en hitte en melanomen en dat soort dingen.
Soit, ik tel gewoon de dagen af naar Organby. Naar vogelen in de Pyreneeën, zonsopgangen in de ochtendmist, rink'lendetwink'lende schapenballen, de eerste nachtvorst en 'Patch'. Gewoon tien dagen op een col vogels observeren op hun trek zuidwaarts en droge moppen tappen, samen met enkele vlaamse gekken die het spektakel ook eens willen bijwonen. Ze zullen niet weten wat hen overkomt. De lokale jagers nog minder. Burn them, da bastards!

Pissed off

Een maand zonder blogsel, dat is me nog niet vaak overkomen. Komt ervan als je vaste collega het bedrijf verlaat en de afdeling 'multiservice' alleen op jouw schouders terechtkomt. Goeie zaak, want werken doe ik nog steeds liever alleen. Dat was zo in Brussel en dat is nog steeds zo in Sète. Loop niet voor m'n voeten en laat me m'n ding doen, zo ben je 't snelst van mij verlost. 'C'est toi le chef maintenant' zei m'n collega bij z'n vertrek. All right!!! Zalig! De dagen schieten voorbij, elke taak een nieuwe uitdaging. De beste job die ik ooit heb gehad. En op een fatsoenlijk uur thuis. Hier willen er veel voor tekenen...
Een maand ook waarin we voor 't eerst sinds lang terug op vakantie konden. De noordkust van Bretagne werd het, op amper 1200km hier vandaan. 't Was alsof we in een andere wereld terechtkwamen, een wereld waarin ik me wonderwel meteen thuis voelde. La 'Côte du Granit Rose', noemt de streek daar. Tussen St.Brieux en Perros Guirec, grofweg. Mik op Rennes en vandaar richting St. Brieux en Lannion. Ruige rotskusten, de enorme cyclus van eb en vloed - zo'n 7m amplitude, prachtige natuur, adembenemende zonsondergangen, een andere, en betere, mentaliteit - eens een nordist, altijd een nordist, zeekayakken tussen de honderden eilandjes, lekker eten - 'galettes de sarasin' aka gezouten pannenkoeken, zoete pannenkoeken, andouilles en andouillettes, makreel, oesters en Sint-Jacobsschelpen, bier dat voor een keer goed te doen is, appelciders, prachtige vrouwen ook - niet zo van die artificiële kleine donkerharige zongebruinde expressieloze zuiderse speelpopjes die allemaal op elkaar lijken en die 40 kilo nemen na hun eerste mormel (daar gaat Célia zelfs voor een stuk mee akkoord, logisch want deze Normandische is een stukje Bretoens), en eindelijk terug eens fatsoenlijk weer met regenvlagen en temperaturen die niet boven de 20 uitkruipen. En het folk aka zeemansliederenfestifal van Paimpol, een tweejaarlijks evenement dat veel weg heeft van Dranouter in de jaren '90. Met een madam en een pint van podium naar podium, dat was nog es lang geleden...
Ik ben dus fan van Bretagne geworden, zeker weten. Na enkele tussenstops in Normandië, Le Nord en Vlaanderen viel het me dan ook geweldig zwaar om terug naar 't zuiden te moeten. Dat Sète waar uitgerekend net dit weekend St. Louis wordt gevierd - het lokale carnaval, weetjewel, met 'joutes' en drommen volk en de onmogelijkheid om je wagen op minder dan 5km van je deur te parkeren en waar op dit eigenste blogmoment de kanonnen de processie aankondigen. Zucht.
Nog één jaar gaan we 't hier uithouden. Nog één jaar maar niemeer. En dan gaan we yak-proof houten boten bouwen in Bretagne. Of chalets in Noorwegen. Of bommenwerpers in Noord-Duitsland, om maar iets te noemen.
'k Ga straks m'n rugzak al klaarmaken...

Stout geweest

Ikke stout geweest. In de spoelbak gekropen om te spelen met zusje. Spelen met water. En overal bruine pootjes tekenen. Spelen met zusje is leuk.
Bart ons gezien. Bart altijd kwaad op ons, als we spelen in spoelbak. Bart heeft ons met zijn linkerpoot vastgegrabbeld en met zijn rechterpoot die vuile kraan opengedraaid. Ikke heel bang. Ikke helemaal zeikenat. Ikke nooit meer in spoelbak kruipen, vandaag...

R.I.P.

Crocodile Dundee

Soms heb ik het gevoel dat ik niet in de tegenwoordige tijd leef. 'k Zit met m'n gedachten elders, elders in de tijd en elders in de ruimte. Bij Petrova, in haar 'banja', in Novosibirsk... Huh?! Uiteraard ben ik geen koekoek en uiteraard hou ik er geen andere vriendin op na - daar heeft het, uiteraard, niets mee te maken...
't Heeft te maken met het feit dat ik 't gevoel heb meer in een stad te werken dan er te wonen. Wat er 's zomers in Sète gebeurt gaat eigenlijk aan 200 km/u aan ons voorbij. Overdag doorkruis je de stad voor noord naar zuid, van hoog naar laag, van donker naar licht, van wc-pot naar bloembak, van frigo van naar veluxraam en van schijtmentaliteit naar koffie met koekskes. Sète is mijn werkstek, vooral. 's Namiddags kom ik thuis, parkeer mijn fiets in de gang en keer terug in mijn wereld. Ik ben graag op mijn gemak, een overblijfsel van heel lang op 'den buiten' gewoond te hebben. Mensen veranderen niet. De drukte in de stad 's avonds, de concerten en voordrachten, de stranden en 't water, de joutes en wijfkeesten, de resto's en de disco's en alle zever die Sète voor de doorsnee toerist aantrekkelijk maken kunnen me vierkant gestolen worden. Brood en spelen. We zitten met onze gedachten al twee weken verder. In augustus. In Bretagne. En in september. In de Pyreneeën, in Organby. En in 't najaar, als de stad terug een beetje leefbaarder wordt. Missen we geen hoop zaken? Misschien wel. Halen we hier niet alles uit de kan wat eruit kan gehaald worden? Mogelijk. Maar nogmaals: ofwel hou je van een stadsleven ofwel niet. Sète is tijdelijk. Sète is werk. Ik amuseer me 's avonds duizendmaal meer met het maken van 'bushcraft', een toertje lopen langs de étang of bij ruige zee een potje zeeslag met m'n kayak dan het mierengewriemel en gesocialize in the urban jungle... Soms voel ik me 'Crodile Dudee in the city'. Heel vaak zelfs. Sète is Base-Camp, een uitstekende uitvalsbasis.
Nog twee weken en we zitten in Bretagne. En daarna naar Organby. Dat de zomer, of wat ervoor moet doorgaan, maar heel snel passeert...

Aveyron boven!

Net terug van enkele dagen Aveyron - departement 12, grofweg ten noord- en zuidwesten van Millau. Enorm gevarieerd gebied: causses, gorges, prachtige middeleeuwse steden en dorpen, kastelen, een enorme landschappelijke - en culinaire! - rijkdom en een faunadiversiteit om van achterover te stuiken. Pas op voor de ravijnen, echter...
Beelden zeggen zoals steeds veel meer dan woorden...

Omgeving van Roquefort-sur-Soulzon (jawel, dé Roquefort!)

Millau, uiteraard.

'Le trou de Bozouls'

Bozouls

Bozouls

Bozouls

Séverac-le-Château

Boerenzwaluwen in het Tempeliersbastion 'La Cavalerie'

Plateau aka Causse de Larzac.

Windmolen van 'La Couvertoirade'